ความรู้สึกเกิดจากกิจกรรมของสมอง

      เมื่อเราหลับเราจะไม่มีความรู้สึก  เมื่อตื่นจึงจะมีความรู้สึก  ทุกคนมีประสบการเกี่ยวกับความรู้สึก  เพราะว่าเราสัมผัสความรู้สึกอยู่ทุกวัน นับแต่วันแรกที่เราเกิดมา   และคนทั่วไปรู้ว่า  ความรู้สึกไม่ใช่วัตถุ

       แต่สมองเป็นวัตถุ มีตัวตน  มันต้องการที่ว่าง  และเราสามารถบอกได้ว่า  ขณะนี้มันอยู่ตรงไหน

       ดังนั้น  ความรู้สึกกับสมองจึงไม่ใช่สิ่เดียวกัน  สันนิษฐานว่า  ความรู้สึกเกิดจากกิจกรรมของสมอง

       ความรู้สึกและสมองจึงอยู่ในกระโหลกศีรษะ  ถูกห่อหุ้มด้วยกระโหลกศีรษะ  เหมือนกับอยู่ในห้องมืด  ไม่ได้สัมผัสกับโลกภายนอกกระโหลกศีรษะเลย  นอกจากจะสัมผัสผ่านอวัยวะรับสัมผัสเท่านั้น  คือ ผ่าน  ตา  หู  จมูก  สิ้น  ผิวหนัง   กล่าวคือ  อวัยวะรับสัมผัสเหล่านี้จะถูกเชื่อมต่อกันกับสมองด้วยระบบของเส้นประสาท  โดยมีปลายเส้นประสาทด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับอวัยวะรับสัมผัส  และปลายประสาทอีกด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับสมอง  สมองจะรับรู้โลกภายนอกจากข้อมูลที่ปลายประสาทด้านที่เชื่อมต่อกับสมองดังกล่าว    ดังนั้น  สารจากโลกภายนอกที่เข้าทางตา จะไปถึงสมองที่ปลายประสาทที่เชื่อมต่อกับคอร์เท็กกซ์บริเวณแดนการรู้สึกเห็น  คือที่บริเวณท้ายทอย  และสมองจะรับรู้ข่าวสารจากโลกภายนอกเฉพาะที่ปลายประสาทนั้นเท่านั้น  เมื่อรับรู้แล้ว  ขั้นต่อไปจะเป็นเรื่องของสมองเองที่จะคิดต่อไปเกี่ยวกับสารนั้นภายในห้องมืดของกระโหลกศีรษะนั้น  ถ้าคนนั้นตาบอดสี  สารที่เข้ามาก็จะไม่ครบถ้วน  สิ่งที่สมองได้รับและรับรู้จึงไม่เหมือนกับสิ่งจริงในโลกภายนอกสมองนั้น  การรับรู้ก็จะถูกบิดเบือนไปจากโลกจริง  การอธิบายนี้เป็นการอธิบายอย่างหยาบๆ   อธิบายเชิงสันนิษฐาน  และเชิงเหตุผล   ไม่ใช่เชิงข้อเท็จจริง   การศึกษาข้อเท็จจริงว่ากระบวนการดังกล่าวที่เกิดขึ้นจริงในระบบประสาทว่าเป็นอย่างไร  เป็นงานของนักวิทยาศาสตร์กลุ่มประสาทวิทยาหรือ Neurologists   ส่วนการศึกษาเรื่องของความรู้สึกเป็นงานของนักจิตวิทยากลุ่ม Cognitivists

       เกี่ยวกับอวัยวะรับสัมผัสอื่นๆ ก็สามารถอธิบายได้ในทำนองเดียวกัน

       เรื่องที่กล่าวมานี้มีความสำคัญอย่างยิ่งกับศาสตร์ทางพฤติกรรมศาสตร์ทุกสาขา  โดยเฉพาะ  อาชญวิทยา,  เกี่ยวกับการพิพากษาคดี และการจดบันทึกข้อมูลเพื่อการวิจัย  หรือเพื่อการลงความเห็นใดๆ