พราว

ตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อย อีกไม่นานจะลาลับขอบฟ้าเช่นทุกวัน ไม่มีเด็กๆ เพราะกลับบ้านกันหมดแล้ว นักเรียนที่เล่นกีฬาเมื่อครู่เพิ่งกลับไป ทิ้งให้โรงเรียนอยู่กับความเงียบเหงาโดยลำพัง 

บ้านกร่างวิทยาคมเป็นโรงเรียนเล็กๆ ตั้งอยู่นอกเมือง นักเรียนที่นี่ขาดความพร้อมเป็นส่วนมาก คนที่พร้อมกว่ามักไปเรียนโรงเรียนขนาดใหญ่ในเมืองกัน 

ความไม่พร้อมของนักเรียนมาพร้อมกับความยากจนของพ่อแม่หรือครอบครัว ยิ่งกว่านั้น ภาวะแตกแยกหย่าร้างของคู่สามีภรรยาหนุ่มสาว ซึ่งระเริงกับความสนุกสนานชั่วครู่ยาม กว่าจะตระหนักหรือค้นพบความจริงชีวิต ก็สร้างตราบาปให้กับลูกน้อยไว้เรียบร้อยแล้ว

“พราว”สาวน้อยชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ก็หนีความจริงเหล่านี้ไม่พ้น หลังแม่แต่งงานใหม่ไปอยู่ที่อื่น เธออาศัยอยู่กับตายาย ชีวิตเธอเป็นบ่วงรัดในใจด้วยหรือเปล่า..ไม่มีใครรู้ แต่การแสดงออกในโรงเรียนของเธอ เป็นไปตามรูปแบบเด็กที่มีสภาพเช่นนี้ไม่ผิดเพี้ยน 

เธอหนีเรียนตลอด ไม่ค่อยทำงานส่ง แต่งหน้าแต่งตา แอบทาปากแดงอยู่บ่อยๆ กิริยาวาจาห้วนกระด้าง เพื่อนบางคนบอกเธอติดบุหรี่ เธอจึงเป็นหนึ่งในห้าของนักเรียนที่ฝ่ายปกครองคัดไปเข้าค่ายเยาวชนสร้างสรรค์สังคม-ต้านภัยยาเสพติด 

“ครูขาหนูป่วย ไอ น้ำมูกไหล ไม่ไปเข้าค่ายได้ไหมคะ” เธอเอ่ยกับครูผู้รับผิดชอบดูแลนักเรียนในการเข้าค่ายครั้งนั้น

“ตัวไม่เห็นร้อนเลย ไปก่อนแล้วกัน ครูอยู่ด้วย ดูแลได้” ครูยืนยัน แต่สุดท้ายแค่พิธีเปิดค่ายเท่านั้น ครูก็ต้องนำเธอไปยังสถานีอนามัย พยาบาลบอกอาการอยู่ในกลุ่มเสี่ยงไข้หวัด 2009 เธอจึงถูกส่งไปคัดกรองยังโรงพยาบาลศูนย์ประจำจังหวัด 

ตลอดเวลาเธอได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากครูซึ่งรับปากเธอไว้ ทั้งติดต่อตายายและแม่ จนถึงข้าว น้ำ และอาหาร ที่ครูเทียวไปหาซื้อมาให้ ประดุจแม่ดูแลลูกเลยทีเดียว “อย่าลืมกินยาให้ครบ แล้วไปหาหมอตามนัด” ครูกำชับขณะส่งเธอที่บ้าน มีตาและแม่คอยรอรับ 

เหตุการณ์เข้าค่ายและความเจ็บไข้ได้ป่วยของพราวครั้งนั้น ดูเหมือนจะลืมเลือนกันไปแล้ว เนื่องด้วยเวลาผ่านไปเกือบปี ถ้าไม่มีปัญหาการส่งนักเรียนเข้าแข่งขันบรรยายธรรมะขึ้นมา

“ครูขา เพื่อนหนูไม่ยอมแข่ง หาใครไม่ได้เลย ยกเลิกไหมคะ” นักเรียนคนหนึ่งเล่า พร้อมเสนอแนะ 

“ไม่ได้คาดหวังว่าต้องชนะ อาจแค่ไปหาประสบการณ์ หูตาพวกเราจะได้กว้างไกลขึ้น” ครูทำความเข้าใจ ขณะนักเรียนกลุ่มเป้าหมายเงียบกริบ เบือนหน้าหลบ ทำเอาหน้าครูสลด 

“ครูขา ครูว่าหนูทำได้ไหมคะ” เสียงนักเรียนคนหนึ่งแทรกความเงียบขึ้น..พราวนั่นเอง 

ท่ามกลางความพิศวงงงงวยในกลุ่มเพื่อน เพราะปกติพราวไม่เคยรู้จักหรือสนใจกิจกรรมเหล่านี้  แม้ระยะหลังเธอจะไม่หนีเรียน เลิกสูบบุหรี่ รวมทั้งตั้งใจเรียนอย่างน่าประหลาดแล้วก็ตาม

“พรุ่งนี้มาพบครูที่ห้อง เพื่อซ้อมและฝึกพูด” ครูนัดแนะทั้งที่ไม่แน่ใจ แถมงงๆไม่น้อยไปกว่าเพื่อนของเธอ

“พราวอยู่ไหน มาซ้อม จะแข่งแล้ว อีกสองวัน อีกวันเดียว ตอนบ่ายนี้แล้วนะ” ครูต้องโทรศัพท์ตามเป็นระยะๆ ธุระเธอมากจริงๆ แต่การฝึกซ้อมบรรยายธรรมมะของพราวแต่ละครั้ง แสดงถึงความมุ่งมั่นที่เธอมี ซึ่งน่าจะไม่แพ้ใครๆเลย 

“ทบทวนใหม่อีกรอบ ตั้งสติให้ดี หายใจลึกๆ อย่าพูดเร็ว ช้าๆ ชัดๆ” 

“ครูขาจะแข่งแล้ว หนูยังไม่ได้เลย ชอบลืม” เช้าวันแข่งเธอขออนุญาตซ้อมตลอดทั้งครึ่งวัน เพื่อให้มั่นใจว่าบ่ายนี้เธอจะทำได้ 

“ครูเชื่อว่าหนูทำได้” ประสบการณ์ครูเรา เข้าใจความไม่มั่นใจของพราวดี ไม่เคยทำมาก่อน ผนวกกับชีวิตเธอไม่มีอะไรให้มั่นใจอยู่แล้ว แต่ยังพยายามตั้งใจได้ขนาดนี้ ไม่ว่าผลการแข่งขันจะเป็นเช่นไร ความภาคภูมิใจศิษย์คนนี้จะไม่มีวันลดลง 

ก่อนประกาศผลจริง กรรมการเชิญครูแต่ละโรงเรียนรับฟังคำชี้แจงการตัดสินและข้อบกพร่อง เด็กๆใจจดใจจ่อ โดยเฉพาะพราว พอครูมา เธอจึงถามทันที “เราได้ที่เท่าไหร่คะ” 

ครูแสร้งอ้ำอึ้งให้ว้าวุ่นใจเล่นอยู่ประเดี๋ยวก่อนเอ่ย “ที่สอง” เสียงเฮดังลั่นขึ้นพร้อมๆกัน ทุกคนตื่นเต้นดีใจสุดขีด พราวลืมตัวกระโดดกอดครู พร้อมหยิบโทรศัพท์เรียกสายแม่ละล่ำละลัก “แม่จ๋าๆ หนูทำได้ หนูทำได้แล้ว หนูได้ที่สอง” แม้จะผ่านเหตุการณ์ลักษณะนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ห้วงเวลานั้น ครูก็ยังไม่สามารถยับยั้งน้ำตาแห่งความปิติของตัวเองได้

หลังตะวันลับฟ้า ความมืดมิดเคลื่อนเข้ามาแทน อาคารเรียนหลังใหญ่ทะมึนท่ามกลางความเงียบเหงา ที่นี่สร้างคนดีให้สังคมมานักต่อนักแล้ว 

เหลือบเห็นหมู่ดาวพราวอยู่ทั่วท้องฟ้า..พราวจะพราวในใจครูตลอดไป 

("พราว"เป็นคำบอกเล่าจากพี่คนหนึ่ง ซึ่งรับผิดชอบงานคุณธรรมจริยธรรมของโรงเรียน)  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ครูธนิตย์



ความเห็น (49)

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้ว...ซึ้ง..อินน์ตามค่ะเพราะที่โรงเรียนครูกระเเตก็มีเคสแบบนี้เหมือนกัน

เลยทำให้คิดถึงค่ะ...อ่านแล้วภูมิใจค่ะ...ขอบคุณที่แบ่งปันนะคะ

ครูกระเเต

เก่ง มาก น้องพราว...ชื่นชมครู ผู้สร้างความหมายของน้องพราวค่ะ

ซึ้งมากมายค่ะ

เขียนเมื่อ 

อาจารย์ครับ ฝากเพลงนี้ให้เธอครับ...
เพลง "เหนื่อยไหมดาว" ของ "มาช่า" ครับ

เกิดมาเป็นดาว พร่างพราวนภา
เหล่าดวงดารา เจ้าส่องประกาย
ผ่านวันพันปี ไม่มีวันหน่าย
เหนื่อยไหมดาว
ฉันอยาก ถามไถ่ อยากรู้ เมื่อมาเป็นดาว
ท้อแท้ บ้างหรือเปล่า บอกหน่อยได้ไหม
เกิดมาเป็นคน ฉันทนทุกอย่าง
สู้ตามลำพัง โดดเดี่ยวเดียวดาย
ผ่านความลำเค็ญ ร้อนเย็นมากมาย
เหนื่อยเหลือเกิน
ฉันอยาก ถามไถ่ อยากรู้ เมื่อมาเป็นดาว
ท้อแท้ บ้างหรือเปล่า บอกหน่อยได้ไหม
(เพราะทางเดิน ชีวิตยังไกล)
(ทุกข์เพียงใด ยังไม่รู้)
ฉันจะอยู่ จะสู้ยังไง อยากถามดวงดาว

(เพราะทางเดิน ชีวิตยังไกล)
(ทุกข์เพียงใด ยังไม่รู้)
ฉันจะอยู่ จะสู้ยังไง
อยากถาม ดวงดาว
ฉันอยาก ถามไถ่ อยากรู้ เมื่อมาเป็นดาว
ท้อแท้ บ้างหรือเปล่า บอกหน่อยได้ไหม
(เพราะทางเดิน ชีวิตยังไกล)
(ทุกข์เพียงใด ยังไม่รู้)
ฉันจะอยู่ จะสู้ยังไง อยากถาม ดวงดาว
(เพราะทางเดิน ชีวิตยังไกล)
(ทุกข์เพียงใด ยังไม่รู้)
ฉันจะอยู่ จะสู้ยังไง อยากถาม ดวงดาว
เกิดมาเป็นดาว พร่างพราวนภา
เหนื่อยไหมดาว

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ อาจารย์

น้องพราวเก่งมากครับ

ขอบคุณเรื่องราวดีๆครับ

พรวนความคิด พรวนจิตใจ ให้พราวสาว

ในเรื่องเล่า ให้ความรัก ให้อภัย

ฟื้นฟูใจ ใช้ความรัก รักษาใจ

พร่างพราวใส ใจสว่าง สร้างโอกาส

.........ร่วมยินดีกับทุกคนที่ค้นพบเส้นทางสายใหม่

เขียนเมื่อ 

ยินดีด้วยค่ะ

ครูทำได้

ขอบคุณที่นำมาเล่าค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

  • พวกราจะพบกับสถานการณ์แบบนี้เสมอนะคะ
  • น้องพราว...เป็นหนึ่งในกรณีวินัยเชิงบวก
  • ขอเป็นกำลังใจและสนับสนุนค่ะ
เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้น้องพราว ชื่นชมค่ะ 

ภาพแรกงามมากๆ ค่ะ ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์ธนิตย์ นานๆมาเยี่ยมก็พบกับ..น้องพราว..ที่มีความตั้งใจในการเรียนรู้...เข้าใจกับสภาพโรงเรียนที่นร.ที่มีความพร้อมไปเรียนในเมือง..ถ้านร.เรามีค่ารถไปกลับ..ก็คงไปเรียนโรงเรียนประจำอำเภอและในเมืองหมดแล้วค่ะ..ม. 4 ปีนี้ รับได้ 29 คนค่ะ..แต่ถ้าไปสอบเข้าไหนไม่ได้ก็มาขอเข้าเรียนที่เดิมค่ะ..คงอยู่ที่ 2 ห้องเรียนค่ะ

อรุณศรี เงินเสือ
IP: xxx.172.210.188
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณครูธนิตย์

ขอขอบคุณคุณครูที่นำเรื่องดีๆมาบอกต่อและเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ และทำให้เป็นสิ่งยืนยันในหน้าที่ของคนเป็นครูว่า "ครูมีหน้าที่นอกเหนือจากการสอน และปฏิบัติงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนอย่างมีคุณภาพแล้ว ต้องเป็นผู้ให้โอกาสแก่นักเรียนโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ" แล้วเราจะได้นักเรียนที่มีคุณลักษณะอันพึงประสงค์ รวมถึงเยาวชนที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เป็นที่พึ่งของประเทศชาติในอนาคต ซึ่งสภาพปัจจุบันผู้ใหญ่ที่ว่านี้หายากและมีน้อยเกินไป คุณครูต้องช่วยกันค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะพี่ธนิตย์

บันทึกตอนไหนเนี่ย  ไม่วาน เขามาเยี่ยมยังไม่มีเลย... โห ตกข่าวตามเคย....

* พี่ธนิตย์เล่าเรื่องของน้องพราวได้ละเอียด ลึกซึ้ง ไม่ได้อ่านบรรทัดสุดท้าย  หนูคิดว่า พี่ธนิตย์ เป็นผู้ดูแลน้องพราว...  ประทับใจกับเรื่องราวของน้องพราวจริงๆ

* สภาพปัญหาที่น้องพราวเผชิญอยู่ทุกวัน ทั้งเรื่องครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ตลอดจนสภาพแวดล้อมของสังคมปัจจุบัน  ทำให้บุคลิกและความประพฤติของพราวเป็นแบบนั้น...แต่ความรัก ความเอาใจใส่ ความเมตตาของครู และการให้โอกาส  สิ่งนี้แหละ ที่ช่วยฉุดพราวขึ้นมาจากบ่วงที่ผูกรัดเขาไว้... และต้องชื่นชมตัวของน้องพราวด้วย ทีน้องพราวกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น  พราวเริ่มเห็นคุณค่าของตนเอง... คงเพราะมีกำลังใจ จากครอบครัว  และความกรุณาปราณีของคุณครูทุกคน ที่ช่วยกันปลูกฝัง อบรมบ่มเพาะ ให้เขากลายเป็นดวงดาวที่โดดเด่น ส่งแสงเรืองรอง ประทับใว้ในดวงใจของทุกคนที่บ้านกร่างวิทยาคมค่ะ

* ขอร่วมเป็นกำลังใจให้กับน้องพราวด้วยคนค่ะ...

 

และประทับใจบทสรุปมาก กินใจจริงๆ  ขออนุญาตนำไปใช้กับลับแลพิทยาคมบ้างนะคะ

 

หลังตะวันลับฟ้า ความมืดมิดเคลื่อนเข้ามาแทน อาคารเรียนหลังใหญ่ทะมึนท่ามกลางความเงียบเหงา ที่นี่สร้างคนดีให้สังคมมานักต่อนักแล้ว 

 

* ด้วยความเคารพและระลึกถึงค่ะ

ฝากภาพนี้มอบแก่ น้องพราวค่ะ

 

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ
  • นำภาพนี้มาฝากน้องพราวค่ะ

                      

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณครู

"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้" (ครูจ่อยใช้เตือนตัวเองเสมอ)

  • ครูจ่อยแวะมาเยี่ยม มาทักทายมาบอกข่าวเรื่องเพื่อนคุณครู "คุณครูประพิศ"
  • อาทิตย์หน้าเทศบาลโนนสูง เลือกตั้งนายกเทศมนตรีและสมาชิกเทศบาล
  • สามีเพื่อนคุณครูลงสมัครแข่งขันได้หมายเลข  1  จากทั้งหมด 3 ท่าน
  • ช่วงนี้ครูจ่อยก็คอยเป็นกำลังใจมาตลอด
  • สงสารแต่คุณนายฯ ช่วงนี้ ทุ่มหาเสียงช่วยสามีสุดๆ
  • คุณนายฝากความคิดถึงมาหาคุณครูด้วย
  • โชคดีมีสุขนะครับ

 

เขียนเมื่อ 

เปลี่ยภาพเเล้วเกือบจำไม่ได้ขอรับ

  • ฟังพี่ที่เป็นเจ้าของเรื่องเล่า โดยตัวเองรู้จักเฉพาะบุคลิกภายนอก จึงชื่นชมพราวมากครับ
  • ขอบคุณครูกระแตครับ
  • นักเรียนที่บ้านกร่างฯส่วนใหญ่ใช้เวลาว่างในวันหยุดทำงานหาเงินกัน ช่วงปิดเทอมนี้ นับเป็นโอกาสทองเลย..พราวก็เป็นเช่นนั้นครับ
  • ขอบคุณพอลล่าครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

อ่านบันทึกนี้แล้วรู้สึกดีค่ะ

ขอบคุณมากนะคะ

หลับฝันดีค่ะ^__^

  • ขอโทษเรื่องชื่อครับ..คิดแล้วคิดอีกครับ
  • เกิดมาเป็นคน ฉันทนทุกอย่าง สู้ตามลำพัง โดดเดี่ยวเดียวดาย ผ่านความลำเค็ญ ร้อนเย็นมากมาย เหนื่อยเหลือเกิน..เด็กบ้านกร่างฯหลายๆคนเป็นอย่างนี้จริงๆครับ
  • ขอบคุณหนานเกียรติครับ
  • ชอบคิดว่า ถ้าเมื่อเด็กๆตัวเองต้องมีชีวิตเหมือนกับลูกศิษย์หลายๆคนที่นี่ เราเองจะทำได้ดีเท่าเขาหรือเปล่า..น้องพราวเก่งครับ
  • ขอบคุณคาปูชิโนครับ
  • ฟื้นฟูใจ ใช้ความรัก รักษาใจ พร่างพราวใส ใจสว่าง สร้างโอกาส..ขอให้อาการปวดเจ็บทางกายหายเร็วๆนะครับ
  • ขอบคุณวอญ่าครับ
  • ภาพดวงอาทิตย์ที่สวนพนาวัฒน์สวยครับ..
  • อาชีพครูอย่างเราๆน่าจะเจอเรื่องราวอย่างนี้ได้เสมอๆนะครับ
  • ขอบคุณkrutoiครับ
  • ครูเราที่อยู่ในโรงเรียนหรือต้องรับผิดชอบนร.ที่ไม่ค่อยพร้อม น่าจะคุ้นชินกับเรื่องที่คล้ายๆกับพราวนี้ครับ
  • ขอบคุณพี่ครูคิมครับ
  • อีกไม่นาน พราวคงได้รู้ถึงคำชื่นชมจากหลายๆคน ณ ที่นี้ครับ
  • ขอบคุณคุณpooครับ
  • สภาพโรงเรียน/สภาพเด็กๆที่แม่หอพระกับบ้านกร่างฯน่าจะคล้ายกันนะครับ ทุกปี ม.4 จะอยู่ที่ 2 ห้องเรียนเช่นกัน ห้องละประมาณ 30-40 คนครับ
  • เสียดายมั้ย อดสอบเลยนะครับ..เลื่อนไม่มีกำหนดเสียนี่(ฮา)
  • ขอบคุณอ.rindaครับ
  • "ครูมีหน้าที่นอกเหนือจากการสอน และปฏิบัติงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนอย่างมีคุณภาพแล้ว ต้องเป็นผู้ให้โอกาสแก่นักเรียนโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ"
  • ขอบคุณท่านผอ.อรุณศรี เงินเสือที่ให้เกียรติครับ
  • เพราะพี่เจ้าของเรื่องแกเล่าให้ฟังละเอียดลึกซึ้งครับ แถมจดเพิ่มเติมให้อีกต่างหาก ประกอบกับพอได้ฟัง เราก็ประทับใจเหมือนกันครับ..
  • น้องพราวได้เห็นคำชื่นชมของหลายๆคนที่นี่ กำลังใจคงเพิ่มขึ้นอีกเป็นกอง
  • ขอบคุณน้องครูใจดีครับ
  • ภาพสวย..ขอบคุณแทนน้องพราวด้วยนะครับ
  • ขอบคุณคุณบุษราครับ
  • ดีใจมากๆเลยครับ ที่ทราบข่าวคราวของเพื่อนและครอบครัว เชียร์ให้ชนะเลือกตั้งด้วยคนครับ
  • ทราบข่าวจะไปเที่ยวแล้ว จะปิดแล้ว ดีจังเลยครับ..หลักสูตรใหม่อะไรนี่ ที่โรงเรียนยุ่งกันไหมครับ
  • ขอบคุณครูจ่อยมากครับ
  • พอได้รับเสื้อจากGotoKnow รีบถ่ายรีบเปลี่ยนโฉมตัวเองทันทีเลยครับ..ฮาๆๆ
  • ขอบคุณอ.k-kukiatครับ
  • ชื่นชมทุกครั้ง เมื่อมีโอกาสอ่านบันทึกของต้นเฟิร์นครับ
  • ขอบคุณต้นเฟิร์นครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ อาจารย์ธนิตย์ สุวรรณเจริญ

  • หลังตะวันลับฟ้า ความมืดมิดเคลื่อนเข้ามาแทน อาคารเรียนหลังใหญ่ทะมึนท่ามกลางความเงียบเหงา ที่นี่สร้างคนดีให้สังคมมานักต่อนักแล้ว 
  • ชอบมุมภาพ "พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า" ก่อนหน้านี้ครับ(แวะมาครั้งที่ 2)
  • สื่ออารมณ์ได้หลากหลาย
  • ขอเป็นกำลังใจกับทุกคนที่อยู่ในสถานที่สร้างคนดีให้สังคมครับ
  • ลังเลตั้งแต่ตั้งชื่อเรื่องเลยครับ รวมทั้งภาพด้วย แรกที่เอาลงก็ว่าดีแล้ว แต่ดูๆไป มองออกอยู่ดีว่าไม่ใช่โรงเรียน ไม่ค่อยเข้ากับเนื้อหา..ไม่ดี เอาใหม่ เปลี่ยนมาเป็นโรงเรียนเหงาๆหน่อยดีกว่า แม้จะไม่มีดวงอาทิตย์ ก็ไม่เป็นไร ก่อนนั้นลองค้นหาภาพตะวันลับฟ้าที่โรงเรียนจริงๆ ก็ไม่ได้ถ่ายเก็บไว้เลยครับ
  • ฟังเรื่องเล่าเรื่องนี้จากพี่ที่โรงเรียน รู้สึกชื่นชม ประทับใจพราวตามพี่เขาไปด้วย ทั้งๆที่เราเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นี้เลยครับ (ฮา) 
  • ขอบคุณไทบ้านผำมากครับ

เขียนเมื่อ 

ผมไม่ได้เข้ามานานคิดถึงครับ

  • บ้านเมืองเราจะเป็นอย่างไรต่อไปครับนี่..เสาร์นี้อีกแล้ว
  • ขอบคุณเบดูอินครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

* กำลังสนุกอยู่กับหลักสูตร แบบผสมผสมอยู่ใช่ไหมคะ

* พักบ้างนะคะ.... ลุกไปกดชัตเตอร์บ้าง  มันบ่นหาเจ้านายแล้ว.... น้องๆ และเพื่อนชาว gotoknow จะได้พลอยได้รับอานิสงส์จากการกดชัตเตอร์ ของคุณครูธนิตย์ บ้าง..

* เลยมื้อเที่ยงไปแล้ว คงทานข้าวไปกระมั้ง  งั้นส่งกาแฟ แก้ง่วงนะคะ

                 

 

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะอ.ธนิตย์
  • พักสายตาจากงาน หลังจากนั่งหน้าคอมฯทำงานตั้งแต่บ่าย  เข้ามาอ่านเรื่องของพราว
  • แล้วก็อดชื่นชมทั้งตัวคุณครูที่สร้างความเปลี่ยนแปลง และชื่นชมพราวที่เปลี่ยนแปลงตัวเองได้สำเร็จ
  • เด็กทุกคนเปลี่ยนได้จริงๆ ถ้าเจอคุณครูที่เข้าใจ
  • สบายดีนะคะ

*** มาอ่านบันทึกสาระดีๆ...เพื่อฃีวิต

*** ภาวะแตกแยกหย่าร้างของคู่สามีภรรยาหนุ่มสาว ซึ่งระเริงกับความสนุกสนานชั่วครู่ยาม กว่าจะตระหนักหรือค้นพบความจริงชีวิต ก็สร้างตราบาปให้กับลูกน้อยไว้เรียบร้อยแล้ว

*** พี่รับสมัครนักเรียน ม.1 และ ม.4 ด้วยใจหดหู่ จากการตรวจหลักฐาน ก็รู้ว่ามีงานหนักรออยู่ข้างหน้า คงเป็นตราบาปในตัวเด็กที่ส่งต่อมาให้ครูรับภาระอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หลายครั้งที่ภาระนั้นหนักเกินกว่าครูจะรับไหวก็มี ...

*** ก็คงทำได้เพียงให้กำลังใจผู้มีคราบาปและผู้ช่วยแบกภาระ เพี่อเกื้อกูลให้สังคมมีความสุขแค่พออยู่ได้ .แม้จะพราวอยู่แค่ในใจ ไม่มีใครได้มองเห็นเลยก็ตาม

  • กำลังสนุกอยู่กับหลักสูตรจริงๆ โดยเฉพาะวิชาที่ตัวเองรับผิดชอบสอนทั้ง 8 รหัสครับ (ฮา)
  • ขอบคุณน้องครูใจดีครับ
  • ที่โรงเรียนเด็กๆที่มีลักษณะปัญหาครอบครัวคล้ายๆกันอย่างนี้มีมากจนน่าแปลกใจครับ..ทำให้ครูเราต้องทำงานมากขึ้นไปโดยปริยายครับ
  • ขอบคุณพี่nuiครับ
  • ตั้งแต่บรรจุเป็นครู อยู่มา 3 โรงครับ เป็นโรงเรียนอำเภอ ตำบล แล้วก็ตำบลในปัจจุบัน..พบว่าลักษณะของเด็กเหมือนๆกันอย่างหนึ่งคือ มีปัญหาครอบครัวในลักษณะอย่างนี้มาก เท่าที่ได้พูดคุย พ่อแม่มีครอบครัวตั้งแต่อายุน้อยเสียส่วนใหญ่ ความอดทนอดกลั้นไม่ค่อยมี ปัญหาต่างๆจึงตกอยู่กับลูกน้อยและปู่ย่าตายายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ครูเราน่าจะเข้าใจภาระอันหนักหนาสาหัสเหล่านี้ดีคล้ายๆกันนะครับ
  • ขอบคุณพี่กิติยาครับ
เขียนเมื่อ 

สบายดีนะคะ พบวิธีการพิมพ์ภาษาไทยจากแ้ป้นที่ปรากฎให้เห็นหน้าจอคอมพ์ ของ Website นี้ค่ะ

" ขอใ้ห้พราวแสงตลอดไปนะคะ "

                                                ภาพเคลื่อนไหว

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์ธนิตย์ ...มีเด็ก ที่ประสบปัญหาเรื่อง พ่อ แม่ แต่งงานใหม่ มากกว่า1 ครั้ง เยอะมากที่โรงเรียนของดิฉัน ...หลายคนที่ มีสายตาที่เปี่ยมด้วยเมตตาจากคุณครู คอยมองอยู่ ...ขอ แสดงความยินดี กับน้องพราวค่ะ ที่ทำเอาคนอ่านบันทึกน้ำตาซึม...

 

  • ไปลองพิมพ์ ลองใช้มาแล้วครับ..น้ำตกไนแองการาน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆครับ
  • ขอบคุณอ.K.Puallyครับ
  • เท่าที่มีโอกาสพูดคุย สภาพเด็กครอบครัวแตกแยกอย่างนี้ น่าจะมีไม่น้อย ดังอาจารย์ว่าครับ
  • พิจารณาภาพแม่และลูก..ดูท่าของทั้งคู่แล้ว ซึ้งมากเลยนะครับ
  • ขอบคุณอ.ปิ่นธิดาครับ
เขียนเมื่อ 

แวะมาเยี่ยมขอรับ

 

มากับอาจารย์ กู้เกียรติ ครับ

แวะมากราบสวัสดีปีใหม่แบบ ไทย ๆ นะครับ... อาจารย์ธนิตย์

สุขสันต์วันครอบครัว นะครับ

ด้วยความเคารพรัก

สวัสดีคะ

อ่านบันทึกของอาจารย์

แล้วแอบน้ำตาคลอคะ

ส่งสุขปีใหม่ไทยย้อนหลังนะคะ

 

เขียนเมื่อ 

มาอ่านเรื่องของ "พราว" และรู้สึก proud ไปด้วยคน

เขียนเมื่อ 

111222

ฝากให้ น้องพราวค่ะ