๑๘
บางทีในชีวิตที่เพ้อฝันเลอะเลือนนี้
เราน่าจะกลับมาเอาใจใส่อะไรบางอย่าง ที่ลืมวางทิ้งไว้
เพราะคิดว่ามันไม่ยิ่งใหญ่และพื้นๆ
หวนมาให้ความสำคัญในสายตาชำเลือง ชะเง้อมองดูอยู่ของคนๆหนึ่ง
สายตาอาลัยอาวรณ์ของเค้า,
กลับมาสนใจฟังคำพูดที่กลั่นกรองออกมาด้วยความพยายามจากจิตจากใจ ของใครบางคน คนนั้น,
แล้วยืนนิ่งๆ เฝ้ามองรอยยิ้มแห่งความหวังบนดวงตาแวววาว
ตั้งใจมองรอยยิ้มบนดวงตาของเธอนานๆ
. . . . . . . .
. . . . . . . .
