จิตใจของเรา ค่อยๆขุ่น ค่อยๆมัว

 

 

พระท่านว่า ดวงใจของเรานี้ เหมือนแก้วกลมใส ผุดผ่องบริสุทธิ์ จึงมีพลังขยายความผ่องใสนั้นไปได้แสนไกล เจ้าของดวงใจจึงอิ่มเอิบ ปรีดา

 แต่วันใดที่ไม่ได้ระวังใจให้ดี สิ่งกระทบก็จะเข้ามาครอบคลุมจิตใจของเรา ค่อยๆขุ่น ค่อยๆมัว ความผ่องใสเริ่มเลือนลาง คิดได้น้อยลง แผ่ขยายความผาสุกได้น้อยลง น้อยลง....

สุดท้าย จะเหลือใจเดิม ที่มีเนื้อที่เพียงนิดเดียว.....นี่แหละที่เขาเรียกว่า ใจน้อย น้อยใจ ก็เพราะใจที่ดี มีคุณภาพเหลือน้อยไงเล่า

  สาธุ เห็นภาพตามจริง ตั้งแต่วันนั้น

เมื่อใดที่มีอาการใจน้อย หรือน้อยใจ ให้รีบปรับปรุงใจเร็วๆเข้า  หยุดใส่ใจกับสิ่งกระทบ แล้วเพิ่มความสว่างให้ใจตัว ง่ายๆ ด้วยคำว่า ช่างมันเถอะ ๆ ๆ เป็นการเยียวยาเบื้องต้น ก่อนที่จะเสริมด้วยความเมตตาเป็นการรักษาขั้นเด็ดขาด

  นำธรรมะมาฝาก ขอให้ รักษาใจดวงเดิมไว้ให้ดี ก่อนใจจะเสียความสุกใสตลอดกาล เพราะไม่เคยล้างใจตัวเอง

สวัสดีค่ะ