๑ ปีนานชะมัดยาดเลย

    ๒ วันแล้วที่เดินทางมาทำธุระที่กทม. ก่อนเดินทางไปประเทศอินเดียในเช้าวันที่ ๑๘ มีนาคมนี้

          เจ้าลูกชายตัวน้อยที่ต้องอยู่กับคุณแม่ที่จังหวัดพิจิตร ดูเหมือนจะไม่มีความสุขนักจากอากาศที่ร้อนอบอ้าว

“ป๊อคับ ลูกผู้ชายงอแง ไม่ได้ใช่หรือป่าว” เจ้าตัวน้อยโทรศัพม์มาถามความเห็น

 “เด็กสี่ขวบงอแงได้นิดหน่อยน่ะคับป๊อ”

“ นู๊คิดป๊อแย่แล้ว  ป๊อไม่เป็นนู๊ไม่รู้หรอก ว่าทรมานแค่ไหนที่คิดถึง นู๊ทรมาน”

“นู๊จะทำอย่างไรจึงไม่คิดถึงป๊อ นู๊ไม่ได้กอดป๊อ”

“นู๊ต้องเชื่อฟังป๊อ ใช่ป่าวคับ เพราะนู๊เป็นลูกป๊อ”

“เวลาป๊อไม่อยู่ ๑ ปี นานชะมัดยาดเลย”