อยู่ไกลแค่ไหน ว้าเหว่สักเท่าไร ขอบฟ้าคงทำให้เรา..ใกล้กัน..

มอง...ขอบฟ้า ไกลตรงนั้น  

ฉันมอง...จะมองทุกวัน
รู้เพียงตอนนี้ว่าเธออยู่ตรงนั้น

เรา...ไกลกันเหลือเกิน

 

แล้วเธอ...มองฟ้าไกลๆ บ้างไหม

เพราะเรา...คงได้พบกัน
ที่สุดขอบฟ้า ปลายสายตาตรงนั้น

หัวใจ...เราจะได้พูดคุย

 

เปิดใจให้ความเงียบเหงาพบกัน

ไถ่ถามถึงความผูกพันที่มี
เจ็บปวดตรงไหน ว้าเหว่สักเท่าไร

ขอบฟ้าคงทำให้เรา...ใกล้กัน

 

และคงรู้สึกอีกครั้งว่าพบกัน

 และเหมือนฉันได้จับมือของเธอ
อยู่ไกลแค่ไหน ว่าเหว่สักเท่าไร

 ขอบฟ้าคงทำให้เรา...ใกล้กัน



...ขอบฟ้าคงทำให้เราพบกัน..

 

            โดยส่วนตัวแล้วครูตุ๊กแกเป็นคนที่ชอบมองฟ้ามากๆๆๆๆๆ  มองแล้วสบายใจดี  และช่วงที่ชอบมากๆเห็นจะเป็น  อรุณรุ่ง  และ ก่อนอาทิตย์จะลับลา ความสวยงามของแสงสีส้มที่ฉาบขอบฟ้าทั้งยามขึ้นและยามจะลาลับช่างมีเสน่ห์เสียเหลือเกิน 

            สวย...จนอดใจไม่ไหวต้องหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปทุกครั้งที่มีโอกาส  ถ่ายๆๆๆเก็บๆๆๆ (เก็บจนโดนไวรัสลงเครื่องหายไปก็หลายรอบ) ถึงจะถ่ายออกมาได้ไม่สวยนัก  แต่ก็มีใจรักที่จะถ่าย(ถ่ายรูปนะคะ คริ..คริ)

            วันนี้ขณะที่นั่งทำคะแนนสอบของเด็กๆอย่างเมามันอยู่นั้น เผอิญเสียงเพลง ..ขอบฟ้า..  เพลงโปรดของครูตุ๊กแกเพลงหนึ่งได้ดังเล็ดลอดมาจากเครื่องเครื่องเล่นMP3 ที่เปิดไว้เป็นเพื่อนขณะทำงาน สมองแล่นปั๊บ  นึกถึงเพลงพาลไปถึงภาพตะวันลับฟ้า  ฮิ ฮิ 55  นำมาอวดโฉมเป็นภาพประกอบเพลงซะเลย  น่าจะเข้ากับบรรยากาศของเพลงดี  อิ..อิ...

 

 

ฝากให้ดูและฟังก่อนนอนคืนนี้

คงช่วยผ่อนคลายความร้อนในทุกๆเรื่องได้บ้างนะคะ

นอนหลับฝันดีทุกค่ำคืนค่ะ

..^_________^..