คนยอดตึก
ตอนที่มาอยู่ที่สบเมยใหม่ๆแทบจะทน!!กับความแปลกใหม่ไม่ไหว...มองไปนอกหน้าต่าง....สายตามันวิ่งไกล...ออกไป.....ออกไป....จนเห็นยอดตึกของเมืองหลวงโน้นนน.......เลยทีเดียว ก็เลยเขียนกลอน "คนยอดตึก"ไว้ เมื่อ ปี ๔๖ แนะ....
คนยอดตึก
คนยอดตึกคิดอะไร ใครจะรู้
คนยอด ดอยก็คิดอยู่ ใครรู้บ้าง
คนยอดตึกไม่รู้หนาว ไม่อ้างว้าง
คนยอดดอยหม่นหมางร้างผู้คน
คนยอดดอยเย็นกาย แต่ใจเหงา
คนยอดตึกร้อนกาย ไม่ขัดสน
คนยอดดอยเงียบสงัด ต้องจำทน
คนยอดตึก ไม่เคยสนคนบนดอย!!!
