เช่น ยุงกัด

           ð     ถ้า “ฉันคัน” => เกา

           ð     ถ้า “มันคัน” => ดูเฉย ๆ

 

เวลาความเศร้าเกิดขึ้น

           ð     อ้อ “มันเศร้า” => จบ

           ð    โอ๊ย “ฉันเศร้า” => เกิดความเศร้าหมอง => อิน

 

ทำยังไงหล่ะจึงจะแค่มองเห็น มันเศร้าปุ๊บ ก็กลับมาที่ลมหายใจก่อน ให้ยึดลมหายใจเป็นสรณะเลย แต่นี่ลมหายใจก็ไม่ยึดไปยึดความคิดมันก็แย่หน่ะซิ ถ้าเราเข้าใจสักวันแค่ลมหายใจเราก็จะไม่ยึด แค่ดูมันเท่านั้นเอง

 

คำสอนครู ณ วันที่ใจคร่ำครวญ

๘ มีนาคม ๒๕๕๓