เช้าวันพฤหัสบดี ที่ ๔ มีนาคม ๒๕๕๓

หนูตื่นขึ้นมาด้วยเสื้อผ้าชุดเมื่อวาน รู้สึกปวด ๆ บริเวณต้นคอ เพราะหมอนไม่ค่อยเหมาะกับหัวเท่าไหร่ หนูออกจะตื่นสายในหัวเป็นมัว ๆ หนัก ๆ ไม่อยากไปทำงาน พยุงตัวเองนั่ง แล้วก็นึกว่าจะลาดีไหม แต่ก็ถามตนเองว่า “ไม่ไหวขนาดนั้นเหรอ งานวันนี้ก็วาดภาพนะ” หนูจึงตัดสินใจไปทำงาน เหตุเพราะตื่นสายวันนี้ไปทำงานสายห้านาที บอกตนเองว่า “เอาน่ามาสายก็ดีกว่าไม่มา” พอนั่งลงโต๊ะทำงาน เก็บของเปิดคอมพิเตอร์ รู้สึกมัว ๆ ไม่สดชื่น คิดว่าได้โกโก้สักแก้วที่จะดีขึ้น หนูนั่งทบทวน อืมทานไม่ค่อยระวังและไม่ได้ทำ Detox มาสองวัน แถมช่วงกลับบ้านก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ทำ ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากสารพิษที่มีในร่างกาย หนูนั่งทำงานบนโต๊ะ พอมีช่องว่างพักก็เขียนจดหมายถึงครู ตั้งใจกับตนเองว่ายังไงก็ต้องเขียนให้ครบให้ได้ เหมือนหนูกลับบ้านครานี้ มีเรื่องอยากเล่าอยากเขียนมากมาย แต่เรียบเรียงไม่ค่อยได้ เพราะไม่ได้มานั่งถอดบทเรียนในตนเอง มีแต่เดินดุ่ม ๆ ทำ ๆ พอเที่ยง ๆ หนูจึงกลับมาที่หอพัก ทำ Detox แล้วค่อยเข้าไปที่ทำงาน บ่าย ๆ หนูนั่งอ่านอะไรไปเรื่อย ๆ แล้วก็ย้ายตนเองมานั่งวาดภาพเติมเต็มงานตนเอง และตัดสินใจว่าจะไปซื้อปากการาคาน่าจะสักสี่ห้าร้อย เลิกงานจึงตัดสินใจไปเซ็นทรัลรัตนาธิเบศ ระหว่างทางโทรคุยกับน้องตั้ม แล้วก็ตกลงกันเรื่องเราจะร่วมกันหาทางออกอย่างไรกัน Handy drive ที่หายไป พอเสร็จแล้วหนูก็ไปเลือกปากกาค่ะ แต่ครูค่ะผิดคาดเพราะที่นี่เขาขายยกแพ็ค ซึ่งต้องมีดินสอ ยางลบ และปากกาอันอื่น ๆ ที่หนูไม่ต้องการใช้มาด้วย หนูนั่งทบทวนราคาตั้งพันสองร้อยห้าสิบ แถมใช้จริง ๆ อันเดียว ของยกแพ็คที่ไม่เฉพาะเจาะจงนี่ ง่ายมากเลยนะคะที่เราจะได้ของเกินจำเป็น แล้วส่วนใหญ่เราก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ จึงตัดสินใจซื้อปากกาอันอื่นที่น่าจะพอใช้ได้ แต่หนูเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักค่ะ เพราะถ้าควักตังค์ซื้อตอนนี้ดูท่าทางหนูจะแบกรับค่าใช้จ่ายไม่ไหวค่ะครู กว่าหนูจะออกมาจากเซ็นทรัลก็ปาไปทุ่มกว่า ๆ เกือบสองทุ่มค่ะครู มีช๊อตเด็ดคือ หนูวิ่งขึ้นรถเมล์ผิดสาย แม้ดูเหมือนว่ารถ 203 จะวิ่งไปทางแคราย แต่เปล่าเลย เขาขึ้นไปกลับรถที่หน้าศาลากลางจังหวัดนนทบุรี หนูเลยต้องลงป้ายนั้น จังหวะที่หนูเดินข้ามสะพานลอย มีเสียงดังขึ้นมาในหัวว่า “ช่างเหมือนการภาวนาของแกจริง จริ๊ง วิ่งไปข้างหน้าอยู่ดี ๆ ก็ยูเทิร์นวกกลับซะงั้น” แล้วก็มีเสียงแทรกขึ้นมาว่า “อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้แหละน่า ว่านี่ทางนี้เคยมาแล้ว เคยผิดมาแล้ว ครั้งหน้าจะได้ระวัง” หนูจึงนั่งรถตู้ต่อไป ความรู้สึกคุ้นเคยบริเวณคาร์ฟูรัตนาธิเบศ ทำให้หนูมีความคิดว่า

เมื่อก่อน ก่อนที่จะมาอยู่นนทบุรีก็มาประชุมที่รีชมอนด์ บ่อย ๆ หาอะไรกินแถวนี้บ่อย ๆ แต่ตอนนี้ต้องมาอยู่ แล้วก็รู้สึกคุ้นเคยและรู้จักที่นี่ดีและมากขึ้น ๆ ชีวิตมันเป็นอย่างนี้เองซินะ เริ่มต้นที่รู้แค่บางจุด แต่ถ้าไม่หยุดเรียนรู้ เราก็จะได้รู้รายละเอียดอะไร ๆ เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างนี้นี่เอง ที่เขาเรียกว่า ไม่มีอะไรเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซนต์ อย่างที่พระพุทธเจ้าท่านพูดไว้เลยค่ะครูว่า “มันไม่เที่ยง”

กลับมาถึงหอ หนูหยิบงานขึ้นมาทำต่อ ทำไปเรื่อย ๆค่ะครู อืมลองใช้ปากกาที่ซื้อมาด้วย หนูบอกตนเองว่าต้องเร่งงานเพราะเวลาเหลือน้อยแล้ว สักพักมีโทรศัพย์จากน้องตั้มโทรมารายงานว่า “นั่งสมาธิแล้วนะ มีน้องตาลร่วมนั่งด้วยกันในห้องนอนใหม่” หนูรู้สึกประทับใจในความน่ารักมากเลยค่ะครู ขอบพระคุณครูนะคะ หนูลองใช้วิธีที่ครูฝึกฝนหนูผ่องถ่ายไปให้หลาน ๆ บ้าง เพราะเป็นแนวทางในการพัฒนาตนเองได้น่าประทับใจทีเดียวค่ะครู แล้วหนูก็อาบน้ำ สวดมนต์ นั่งสมาธิ แล้วก็มานั่งเขียนจดหมายถึงครูค่ะ การไม่ค่อยสบายในตนเองและปวด ๆ ที่คอ ก็ทำให้หนูได้รู้สึกและบอกตนเองว่า "แม้จะไม่ค่อยสบาย แต่ก็ยังหายใจค่ะ"

ศีล

ข้อ ๑ หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายในตัวเองค่ะ ช่วงนี้หนูออกกำลังกายน้อย ทานอาหารไม่ระวังและก็เป็นประจำเดือนร่วมด้วย เห็นได้ชัดเจนว่าเมตตาตนเองยังน้อยอยู่ค่ะ

ข้อ ๒ ไม่ได้ขโมยของใครค่ะครู แต่ก็ยืมปากกาของห้องแล็บมากะว่า เอามาเทียบหรือไม่ก็เขียนงานที่บ้าน แต่ก็ไม่ได้บอกใครในห้องแล็บว่าเอามาค่ะ

ข้อ ๓ หนูไม่ได้ไปยุ่งย่ามกับแฟนใคร แต่ก็รู้สึกแอบปลื้มและชื่นชมพี่ ๆที่เขาดูแลตนเองได้ดีและมีความสุขในวิถีชีวิตที่พี่เขาเป็นค่ะ

ข้อ ๔ กิจวัตรในตนเองดูกระพร่องกระแพร่งค่ะ

ข้อ ๕ การดำเนินกิจวัตรที่ไม่สมบูรณ์ทำให้หนูนึกถึงคำพูดครูว่า “นี่แหละคือ ความประมาท” เป็นสิ่งที่หนูต้องพยายามต่อกรกับมันเพื่อก้าวผ่านความประมาทให้ได้ค่ะ