เศรษฐกิจพอเพียงมีความหมายและความสำคัญต่อเกษตรกรรมยั่งยืนอย่างไร

                หากเราต้องการพูดถึง ถึงเศรษฐกิจพอเพียง ก็คงจะนึกถึงปรัชญาของในหลวงท่าน ที่ทรงได้ดำรัสไว้ ที่มีจุดมุ่งหมายในการดำรงชีวิตอยู่อย่างพออยู่พอกิน ไม่มีความฟุ้งเฟ้อ ใช้จ่ายอย่างเกินตัว โดยที่มีการตั้งตัวเองให้อยู่ในความไม่ประมาท โดยใช้ความพอประมาณ มีเหตุผล ภูมิคุ้มกัน เป็นที่ตั้ง รวมไปถึง 2 เงื่อนไขคือ การใช้ความรู้คู่คุณธรรม ความพอประมาณนั้น ถือได้ว่าเป็นการวางตัวด้วยการไม่ฟุ้งเฟ้อ ใช้จ่ายตามที่ต้องการเท่านั้น ไม่ใช่การซื้อของทีมากมาย แต่ใช้งานแค่ไม่เท่าไร และพอเพียง ทำแล้วไม่เดือดร้อนผู้อื่น ในเรื่องความมีเหตุผล คือ เป็นการใช้จ่ายโดยที่ต้องมีเหตุผลในการซื้อของ จับจ่ายใช้สอยต่างๆ ที่ต้องทีการไตร่ตรองที่ดีแล้ว ภูมิคุ้มกัน เป็นการสร้างภูมิ เพื่อเตรียมตัวรับมือในเหตุการณ์อุปสรรคต่างๆ อาทิ การมีเงินเก็บหอมรอมริบเอาไว้ เผื่อไว้ในภายภาคหน้า หากในภาคหน้ามีปัญหาใดๆเราก็สามารถนำเงินตรงส่วนนี้มาใช้ได้ เพื่อจะได้ไม่ต้องมีการเกิดอุปสรรค์ใดใด เงื่อนไข 2 ข้อนั้น ความรู้ เป็นการนำมาประกอบในการตัดสินใจ การวางแผน และมีความระมัดระวังไม่ให้เกิดสิ่งที่ไม่ดีขึ้น คุณธรรม ในการดำรงชีพอยู่นั้น เราควรที่จะมีความซื่อสัตย์ มีคุณธรรมในเรื่องต่างๆ รู้จักมีความอดทน สุจริต ให้มากเพื่อเป็นการมีความสุขในชีวิต

                เกษตรกรรมยั่งยืน เป็นระบบการฟื้นฟูธรรมชาติ ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อมในทางด้านต่างๆ ทั้งยังเป็นการปรับสมดุลให้กับธรรมชาติ และมีการสร้างความหลากหลายทางชีวภาพให้กับสิ่งมีชีวิต ทั้งพืชและสัตว์

                ดังนั้นเศรษฐกิจพอเพียงมีความสำคัญต่อเกษตรกรรมยั่งยืน คือ เราสามารถที่จะนำการเกษตรกรรมยั่งยืนมาประยุกต์ใช้กับการดำรงชีพอย่างพอเพียงได้อย่างไม่ยากนัก ด้วยการเริ่มจากที่ฟื้นฟูธรรมชาติของพื้นที่เกษตรกรรมเพื่อเริ่มจากการทำให้เกิดการยั่งยืนก่อน นอกจากนั้นต้องตั้งตนอยู่ในความพอเพียงเป็นการไม่ยึดถือเกี่ยวกับกำไร หรือว่าขาดทุกเพราะหากเราคิดถึงแต่ว่าต้องการกำไร ก็จะทำทุกๆวิถีทางเพื่อให้ได้กำไรตรงส่วนนั้นได้ เหมือนกับเป็นการเน้นแต่กำไร โดยที่ไม่มุ่งเน้นว่าเกษตรกรรมตรงส่วนนั้นจะเกิดปัญหาเช่นไร เหมือนดังบุคคลตัวอย่างที่เรากำลังจะกล่าวขึ้นมา

                ท่านนั้นคือ ลุงนิล สมบูรณ์ ศรีสุบัติ ผู้ที่เคยทีอดีตเป็นผู้ปลูกสวนทุเรียน เป็นผู้ที่เริ่มต้นจากการที่อยากรวย และมีการจมอยู่ในกองทุกข์ เป็นเหมือนกับผู้ทำเกษตรกรรมรายอื่นๆ ที่มุ่งเน้นในการทำการเกษตรเพื่อกำไร และต้องมีการเสียทั้งค่าปุ๋ย ค่าแรงงาน ค่าสารฆ่าแมลง เป็นต้น เมื่อต้องมีการเสียค่าใช้จ่าย ก็ทำให้เกิดหนี้สินทีทำให้ ไม่ว่าจะทำแล้วได้ผลกำไรมาเท่าใดกลับต้องเสียเป็นค่าจิปาฉะ ออกไปเท่านั้น จนทำให้เกิดในช่วงที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตที่แทบจะไม่มีเงินเหลือในการทำอีกแล้ว จึงได้จ้างให้บริษัทมาจัดการทำทุเรียนทั้งสวนให้เป็นทุเรียนทะวาย แต่หารู้ไม่ การทำทุเรียนทะวายนั้นเป็นการทำร้ายทุเรียนของเขาทั้งสวน ลุงนิลผู้ที่ไม่เคยรู้ถึงความเสี่ยงของการทำทุเรียนทะวาย เมื่อหลังจากการทำทุเรียนทะวายไปนั้น เหมือนกับเป็นการทำร้ายทุเรียนมาก ทุเรียนของลุนิลจึงค่อยๆล้า เสื่อมลงๆ จนตายไปในที่สุด สุดท้ายหมดหนทางลุงนิลจึงได้คิดสั้น ถึงขนาดจะฆ่าตัวตาย แต่ด้วยเดชะบุญ ในวันนั้นวันที่ 4 ธันวาคม 2540 ลุงนิลได้ฟังพระราชบัญญัติของในหลวงจึงได้ตัดสินใจ ในการคิดที่จะทำเศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชบัญญัติ จึงได้ปรับเปลี่ยนสวนของตนเองจากที่เคยทำเกษตรเชิงเดี่ยว หันมาทำเป็นการปลูกพืชหลากหลายชนิด หรือที่เรียกว่า สวนคอนโด 9 ชั้น ชั้นที่ 1จะปลูกพืชพวกหัวมัน กระชาย ชั้นที่ 2 ปลูกขมิ้น ชั้นที่ 3 ปลูกสมุนไพร พริกขี้หนู ชั้นที่ 4 ปลูกส้มจี๊ด ชั้นที่ 5 กล้วยเล็บมือนาง ชั้น 6 ปลูกทุเรียน ชั้นที่ 7 ปลูกพริกไทย ชั้นที่ 8 ปลูกเป็นธนาคารต้นไม้ ชั้นที่ 9 ถือได้ว่าเป็นชั้นที่แสดงถึงองค์ในหลวง ซึ้งเป็นการปลูกพืชจำพวกไม้ยางนา เป็นชั้นที่สูงสุด ในสวนของลุงนิลนั้นไม่ว่าจะขุดหรือเดินไปที่ใด ถือได้ว่าเหมือนเป็นการเดินผ่านเงิน ผ่านทอง เพราะ การได้ผลผลิตจากทุกอย่างในสวนนั้นล้วนมีค่ามหาศาล นอกจากนั้นลุงนิลยังมีการเลี้ยงสัตว์ ทำน้ำหมัก ทำปุ๋ยเอง ถือได้ว่าเป็นการดำรงชีพอยู่อย่างพอเพียงจริงๆ เท่านั้นยังไม่พอ ลุงนิลนั้นถือได้ว่ามีการทำเกษตรกรรมอย่างยั่งยืน เพราะเป็นการเพิ่มความหลากหลายให้กับพื้นที่ของตน เป็นการงดใช้สารเคมีในสวน ในไร ไม่ได้ปลูกพืชแค่เพียงอย่างเดียว มีการผสมผสานกัน และทุกอย่างก็ลงตัวกันได้ดี จึงทำให้เกิดรอยยิ้มของตัวลุงนิล ลูกหลาน และผู้คนรอบด้าน หากในวันนั้นลุงนิลได้เกิดคิดสั้น ก็คงจะไม่ทำให้ครอบครัวของลุงนิลได้มีความสุขกันอย่างทุกวันนี้...

                ทีนี้ทุกท่านคงอาจจะคิดที่จะริเริ่มการทำเกษตรกรรมแบบยั่งยืน พร้อมที่จะวางตนในแบบพอเพียงแล้วใช่ไหมคะ ว่ากันว่า การเริ่มต้นนั้นเป็นสิ่งที่ยาก แต่หากเราได้เริ่มนับ 1 แล้วนั้นก็คงจะทำให้การปรับปรุงส่วนอื่นๆให้ดีขึ้นคงเป็นสิ่งที่ไม่ยาก การเริ่มนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องเริ่มหมด หากแต่เราค่อยๆเริ่มจากทีละเล็กละน้อย แต่เป็นการก้าวไปอย่างช้าๆ ที่ละก้าว ทีละก้าว แต่ทุกๆก้าวนั้นเป็นก้าวที่แข็งแรงไม่อ่อนแอ การทำทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเชื่อว่า หากเป็นมนุษย์ที่มีความพยายามแล้วก็คงจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรค์ต่างๆไปได้อย่างไม่ยากเลย