
..ฉันกลับมายังที่เก่า..
ที่ที่เคยมีเงา...ของเราสอง
เก็บความรักมิดชิด..คิดไตร่ตรอง
..ปล่อยละอองความหลังที่พรั่งพรู..
เขาจากไปแล้ว...เนิ่นนาน
รอยความหวานยังกลบ..อบอวลอยู่
เพียงถ้อยคำฝากไว้...ใจรับรู้
รักจะอยู่กับเรา...ไปเนาว์นาน
แม้จะคล้าย..รอคอยความว่างเปล่า
จะสมรัก..หักร้าว..เศร้าหรือหวาน
ไม่ว่าจะวันนี้...หรือวันวาน
ใจของฉัน....ยังรักปักฤดี
...ฉันจะนั่งรอเธอที่เก่า...
ด้วยสองเราฝากฝัน...กันที่นี่
รอด้วยรักทั้งหมด...ที่ฉันมี
ให้ถึงวัน"พรุ่งนี้"ที่จะรอ
กิ่งไผ่...ใบหลิว
สวัสดีค่ะ
กลอนไพเราะมาก ๆ ค่ะ
พรุ่งนี้ไม่เคยมาถึงเลย... เพราะทุกครั้ง
ก็...เป็น "วันนี้" เสียทุกทีไป...
(^___^)
คอยกันทุกวันวี่
ฤาพรุ่งนี้ยังมีหวัง
พึมพำตามลำพัง
จะกี่ครั้ง..ก็ยังรอ
สวัสดีค่ะ..
น้องซิลเวีย
***กลอนไพเราะมากค่ะ กระทบใจสะท้านเลย....เศร้าก็ตรงที่พรุ่งนี้ไม่มีวันมาถึงเลย.....
*** ขอบคุณค่ะ
พรุ่งนี้ คือความหวังค่ะ
อดทนรอ..วันพรุ่งนี้
ทุกครั้งที่เราลืมตา จะมีเพียง"วันนี้" เท่านั้น
ขอบคุณมากค่ะ
ก็จะรอ.."จนกว่า วันพรุงนี้ จะมาเยือน " นั่นแหละค่ะ
ขอบคุณมากนะคะที่มาให้กำลังใจน้องคนนี้เสมอมา
เป็นบทกลอนที่ถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกได้ยอดเยี่ยมมากครับ
พรุ่งนี้จะมามั้ยค่ะ
"พรุงนี้ ไม่มีวันมาถึง"....
เลยต้องรอต่อไปงัยคะ.....ขอบคุณมากค่ะที่มาเยี่ยม
อยู่ที่ใจของเรานะคะว่าจะให้มีวัน"พรุงนี้"หรือเปล่า
ขอบคุณนะคะที่มาเยี่ยม
..มีการรำลึกความหลังนิดหน่อยน่ะค่ะ...
..อารมณ์กลอนเลย..พรั่งพรูไปหน่อย
..ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคะ...
พรุ่งนี้ก็เช้าแล้วเธอ ไม่นานก็ลืมวันนี้
สิ่งที่เคยช้ำใจ ร้องไห้ออกมาให้หมด
...
คิดถึงหนังสือเรื่อง ... จนกว่าเราจะพบกัน ...
พรุ่งนี้ไหนหนา ไมว่าพรุ่งนี้เมื่อไหร่ ก็จะรอ ;)
สวัสดีค่ะ
แวะมาอ่านบทกลอนนะคะ
พรุ่งนี้ไม่มีวันมาถึงจริงๆ ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ...น้องปู