วันเสาร์ที่ ๖ ก.พ. ๕๓ ผมนอนตื่นสายได้ เพราะไม่มีนัด หรือมีก็นัดกับเพื่อนเก่าไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน เพราะไม่ได้พบกันเกือบปีแล้ว  

 

          เมื่อจะไปออกกำลังกาย ก็รู้สึกว่าอากาศอบอ้าว   ผมจึงเลือกถีบจักรยานไปรอบๆ หมู่บ้านเป็นเวลา ๒๐ นาที   ไม่เลือกวิ่งดังที่ตั้งใจไว้ก่อน   ผมนึกในใจว่าวันนี้อากาศไม่ดี

 

          แต่ผมคาดผิดครับ เช้าวันนี้ลมดีจริงๆ และอากาศก็สบายๆ ไม่ถึงกับเย็น แต่ก็ไม่ร้อน   เนื่องจากลมโชยตลอดเวลา จึงให้ความสดชื่นมาก 

 

          เมื่อจิตใจสบาย เสียงนกร้องก็ไพเราะยิ่งขึ้น   ที่บ้านผมมีเสียงนกเกือบจะตลอดเวลา

 

          ชีวิตของผมตอนนี้ เป็นชีวิตอุดมจริงๆ   มีคนส่งหนังสือมาชวนไปร่วมประชุมต่างๆ มากมาย   ผมเข้าร่วมประชุมได้ไม่ถึงหนึ่งในสาม   เพราะติดนัดอื่นเสียก่อนแล้ว   แต่ผมก็รู้สึกขอบคุณท่านผู้เชิญ เพราะถ้าได้ไป ผมก็ได้เรียนรู้    แม้ไม่ได้ไป ผมก็ยังได้เรียนรู้จากเอกสารเชิญ   เช้าวันนี้ผมเอาเอกสารเชิญโดยหมอชูชัย ศุภวงศ์ ไปร่วมเวทีนโยบายสาธารณะ เรื่องการชุมนุมสาธารณะ    ผมจึงแสดงความขอบคุณโดยช่วยเอาลง บล็อก เผยแพร่ ที่นี่    

 

          ผมชอบอ่านหนังสือ และมีหนังสืออ่านจนอ่านไม่ทัน   จึงหยิบหนังสือ What the Dog Saw ของ Malcolm Gladwell มาอ่านบทสุดท้ายของตอนแรก ชื่อบทว่า What the Dog Saw : Cesar Millan and the Movement of Mystery  

 

          Malcolm Gladwell เป็นนักเขียนยอดนิยมของผม   เพราะข้อเขียนของเขาให้ทั้งอรรถรส สาระลึกๆ และให้มุมมองที่ผมไม่มี    คนแบบนี้ผมถือเป็นครูของผม 

 

         เมื่อไรที่ผมได้ประเด็นเรียนรู้สำคัญๆ ที่ผมมักจะมองข้ามไป ผมจะรู้สึกเป็นสุขมาก   เช้าวันนี้ “ครู” Malcolm Gladwell “สอน” ผมอย่างน้อย ๒ อย่าง

 

๑. ความสำคัญของความเคลื่อนไหว หรือท่าทาง   ที่เป็นการสื่อสารทางกาย หรือ non-verbal communication   เขาเล่าเรื่องของคุณ Cesar Millan นักฝึกสุนัข   และคุณ Suzi Tortora นักฝึกเด็ก ออทิสติก   ทำให้ผมเข้าใจเรื่องนี้ 

 

 
๒. ระหว่างบรรทัดของเรื่องเล่านี้   ทำให้ผมได้เครื่องมือทำวิจัยชิ้นหนึ่ง คือ “เครื่องบันทึกวิดีทัศน์” ซึ่งเดี๋ยวนี้ราคาไม่แพง   กับความรู้และทักษะในการวิเคราะห์การสื่อสารทางกาย   ผมคิดว่าน่าจะใช้ในการทำวิจัยเรื่องการจัดการความรู้ได้เป็นอย่างดี

 

          ทำให้ผมนึกถึงคุณอ้อม ที่กำลังสมัครไปเรียนที่วิทยาลัยการจัดการ ม. มหิดล   และผมยุให้ทำวิจัยเล็กๆ สักชิ้นหนึ่งเรื่อง KM   ผมได้ประเด็นไปยุให้ชัดเจนขึ้นแล้ว   การสื่อสารทางกาย เป็นรูปแบบหนึ่งของการสื่อสาร Tacit Knowledge
 
 
วิจารณ์ พานิช
๖ ก.พ. ๕๓