เมื่อวานวุ่นอยู่กับการดำเนินกิจกรรมกระบวนการเพื่อตอบสนองงานสองเรื่องในโอกาสเดียวกัน สมัยนี้ทำอะไรๆ ก็ต้องให้ได้สองเท่าครับ ซึ่งสองเท่าที่ว่าคือ งานประกันคุณภาพและการจัดการความรู้ ความจริงวางแผนไว้อีกแบบหนึ่งครับ แต่เห็นสภาพคนเข้าร่วมอบรมตอนเช้า ก็รู้ทันทีว่า ทีมงานคงลืมย้ำว่าผู้เข้าร่วมอบรมจะต้องพาอะไรติดไม้ติดมือมาเข้าอบรมด้วย ขี้เกียจจะตำหนิใคร เลยปรับกิจกรรมนิดหน่อย แต่คิดว่าด้วยบรรยากาศภาคเช้า ปรับกิจกรรมหน่อยก็ดีเหมือนกัน

ประเด็นที่เกิดขึ้นจากอบรมเมื่อวานคือ การทำงานมันมีช่องว่างทางการสื่อสารอยู่ในองค์กรครับ ผมเองก็มึนเหมือนกันว่า ใครควรได้รับการปรับปรุงเป็นการเร่งด่วน แต่ที่แน่ๆ ผมคิดว่าทุกคนควรมีวาระเพื่อการพัฒนาตนเองครับ 

คนมีศักยภาพครับ แต่เมื่อในองค์กรเกิดประเด็นปัญหาด้านการสื่อสารภายในองค์กร ผลก็คือ ความล้มเ้หลวในการทำงาน กำลังใจ ความตั้งใจก็ค่อยๆ ลดลงครับ ซึ่งผมก็คิดว่า ถ้าในหน่วยงานเกิดการพูดคุย การรับฟัง มันจะสร้างให้เกิดพลังในการทำงานได้ครับ เอ้าละครับ ได้เวลาช่วยๆ กันฟัง ช่วยๆ กันพูดได้แล้ว

ด้วยกิจกรรมของเมื่อวานซึ่งมีตลอดวัน ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมประชุมอีกรายการหนึ่งได้ครับ ที่สำคัญเจ้าภาพก็คงโทรตามประชุมไม่ได้เหมือนกัน เพราะผมลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านครับ จึงได้ข้อสรุปว่า ไอ้เจ้าโทรศัพท์มือถือนี้แหละครับ โซ่ตรวนดีๆ นี่เอง

วันนี้ผมไปทำงานสายมากๆ ครับ เกือบๆ สิบโมง ตั้งใจจะไปแต่เช้าครับ แต่ไม่ไหวจริงๆ มันล้าไปทั้งตัว ออ. ที่ตั้งใจไปแต่เช้าๆ เพราะมีเรื่องต้องเคลียร์หลายเรื่อง ที่สำคัญคือ จะเตรียมสไลด์สำหรับไปบรรยายเรื่องสันติวิธีในเรือนจำปัตตานี งานนี้พูดให้ผู้ต้องหาและต้องโทษคดีความมั่นคงครับ

แต่สุดท้ายพอเสร็จตามเรื่องราวต่างๆ ในสำนักงาน ก็มีงานเข้าตลอดเวลาครับ แต่ก็ดีครับ ได้นั่งคุยกับคนรับผิดชอบเรื่องแผนกลยุทธของมหาวิทยาลัย แรกๆ ก็คุยกันไม่ค่อยจะราบรื่นครับ นึกภาพความต้องการระหว่างกันไม่ออก สุดท้ายคนรับผิดชอบเลยต้องไปรื้อแฟ้มเอกสารเกือบหมดสำนักงานมาให้ดู ฮา ต้องขอโทษทีมงานแผนครับ เข้าใจผิดมาหลายเพลา งานเขาเรียบร้อย ครบถ้วนทุกประการครับ เห็นผลงานแล้วบอกได้เลยว่า ผมยิ้มออกเลย เราสอบผ่านแน่ๆ แต่มันก็มีประเด็นที่มีข้อสงสัยอยู่ว่าทำไมในรายงานประเมินของหน่วยงานหลายหน่วยงานบอกว่าไม่ได้ทำหรือทำแล้วแต่ไม่ปรากฏหลักฐาน ฮือ ก็หลักฐานมีครบถ้วน แต่อยู่ที่หน่วยงานนี้หน่วยงานเดียว ดังนั้นสิ่งที่ผมต้องทำจึงไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ครับ แต่เป็นการสานงานต่อได้เลย (อัลฮัมดุลิลลาห์) นี่แหละครับ คุยกันเยอะๆ บางปัญหามันก็หายไปได้ง่ายๆ เหมือนกัน 

เสร็จจากการคุยเรื่องแผน ผมก็เตรียมตัวออกเดินทางไปปัตตานีครับ รอบนี้มีเจตนาหลายเรื่องครับ ตั้งใจจะให้คุ้มค่าน้ำมันรถว่างั้นเถอะ แต่ก็ไปไม่ได้ตามเวลาที่กำหนดครับ เพราะเจ้าหน้าที่ สพน. มาร้องเรียน เลยต้องวนกลับไปที่ห้องทำงานใหม่ เช็คงานว่าทำไมจึงเกิดปัญหา เห็นสภาพแล้วก็สรุปได้ว่า นี่แหละ ธรรมชาติของนักศึกษา ถ้าไม่ใช่วันสุดท้ายแล้ว ไม่คิดจะทำจริงๆ ผมเลยต้องเปลี่ยนแผนการปรับปรุงสำนักงานในวันพรุ่งนี้เป็นวันอื่นไปก่อน เพราะจะให้ทีมงานได้เร่งงานรีบๆ นี่ก่อน ฮือ

สุดท้ายเลยต้องขับรถแบบรีบๆ อีกครั้งครับ แวะทานข้าวเที่ยง พร้อมความตั้งใจว่าจะได้กาแฟสักแก้ว ฮา สุดท้ายได้เพียงข้าวหนึ่งจานครับ เพราะคนรับออเดอร์กับพ่อครัวคุยกันไม่รู้เรื่อง ฮือ อดกาแฟอีกตามเคย ไปถึงเรือนจำ ได้รับคำทักทายว่า ถ้าอาจารย์มาตอนเช้าก็จะฝ่าดงระเบิดมาแน่ๆ ฮา เกิดระเบิดขึ้นไม่ไกลจากเรือนจำครับ ตอนประมาณสักเจ็ดแปดโมงครับ ความจริงเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พยายามจะขอเปลี่ยนเวลาบรรยายจากบ่ายเป็นเช้าครับ แต่ไม่ได้ ฮา

เสร็จจากบรรยายก็แวะไปวิทยาลัยอิสลามศึกษาครับ เตรียมงานการอบรม e-book สำหรับครูอิสลามศึกษา คุยเสร็จก็พบกับที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ร่วมเพื่อรับฟังผลการพิจารณา แต่ท่านยังไม่ได้อ่านครับ เลยคุยได้เฉพาะคอนเซปท์ จากนั้นก็ได้คุยเรื่อง tqf งานนี้พยายามหาแนวทางที่จะผลักดันสู่ความสำเร็จสำหรับ มอย. ครับ ซึ่งก็ได้รับข้อมูลมาเต็มกระเป๋าเหมือนกัน

พี่ๆ ที่ วอศ.ก็ถามแล้วครับว่า จะดื่มอะไรดี กาแฟ น้ำชา หรือน้ำเปล่า ฮา ดันไปเลือกน้ำเปล่าครับ เพราะคิดว่าคุยไม่นาน กะว่าจะแวะไปร้านน้ำชาบังนูฮ์หน้ามหาวิทยาลัย แต่แล้วคุยยาวครับ ก็เลยไม่ได้แวะไป ลงจากตึกก็เจอะ รศ.ดร.อิสมาอีล อาลี ทักทายท่านแล้วก็รีบจะกลับ แต่ท่านก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยเรียกกลับไปนั่งคุยอีกนิดหนึ่ง อันนี้ก็เป็นประเด็นสำคัญอีกเหมือนกัน มันมีความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่น่าให้อภัย (สำหรับผม) ครับ ความจริงตอนเริ่มงานนี้ ผมและทีมงานเจอความผิดพลาดนี้แล้วครับ แต่ผมคิดว่ามันเล็กน้อยเลยปล่อยไปครับ แต่ปรากฏว่าท่านอาจารย์ท่านรู้สึกว่ามันเป็นความผิดพลาดที่ค่อนข้างใหญ่ ก็เลยต้องชี้แจงท่านไปว่า ผมกำชับทีมงานแล้วครับว่า ต้องทำอย่างไร? เพื่อป้องกันปัญหา อันนี้ไม่ได้โกหกนะครับ เพราะผมย้ำทีมงานให้ระมัดระวังเรื่องนี้เพิ่มขึ้น ที่สำคัญต้องให้ความสำคัญกับคำว่า "ความลับ" ให้มากขึ้น ต้องยอมรับครับว่า เจ้าหน้าที่ของเรายังไม่เข้าใจว่า เมื่อมีเอกสารลับมายังหน่วยงานแล้่ว ต้องทำยังงัย

ขับรถกลับบ้านรอบนี้ด้วยความกังวลใจครับ กังวลว่า จะหลับในหรือเปล่า แล้วก็เป็นไปตามข้อกังวลจริงๆ ขับไปหลับไปเป็นระยะๆ แต่ก็ขับถึงบ้านได้อย่างปลอดภัย อัลฮัมดุลิลลาห์ ถึงบ้านนึกได้ว่า แล้วทำไมผมไม่แวะหลับข้างทางสักงีบหนึ่งก่อน ฝืนขับไปทำไม เสี่ยงจริงๆ ฮือ ดีนะที่คิดได้ตอนยังไม่สาย