อดีต ปัจจุบัน อนาคต เราควรอยู่กับสิ่งใด

ได้อ่านพบบทกลอนบทหนึ่งซึ่งซึ้งใจมาก ทำให้นึกถึง เรื่องราว ในอดีตที่ผ่านมา แต่ในบางเรื่องราวเราไม่สามารถอาจหวลคืนให้กลับมาดังเดิมได้ เหมือนชีวิตในวัยเยาว์กับปัจจุบันที่มีการเปลี่ยนแปลงไปมากมาย ทั้งหน้าที่การงาน  ครอบครัว ซึ่งต้องแยกย้ายกันไป  ต่างคนต่างทำมาหากินเลี้ยงตัว  ครอบครัว  ผิดกันกับครอบครัวสมัยปู่ย่าที่อาศัยอยู่บริเวณเดียวกันหรือละเวกใกล้กัน ไปมาหาสู่กันได้ตลอดเวลา  บางครั้งบางทีเหมือนตายจากกันไปเหมือนน้าสาวที่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านตอนวัยรุ่นสาวๆ  ตอนนี้ได้แต่งงานไปกับน้าชายจังหวัดเชียงราย  นับสิบๆปีถึงได้พบเจอกัน  เมื่อมาหากันก็เนื่องจากงานที่สำคัญ  เรื่องสำคัญเป็นต้น

จึงทำให้นึกถึงบ้านสมัยก่อน...เก่าว่า

                                       อยากจะเขียนจดหมายไปถึงพ่อ

รำพันพ้อต่อว่าความตามในจิต

เล่าเรื่อราวศรัทธาฝันใฝ่ในชีวิต

ให้พ่อช่วยคิดแนะนำอย่างที่ควร

                     อยากจะฝากความซึ้งว่าคิดถึงแม่

ยามอ่อนแอหนาวขวัญใจปั่นป่วน

อยากซบลงที่บนตักแม่พักครวญ

มือแสนนุ่มนวลแม่คงรับซับน้ำตา

                                   อยากทบทวนความหลังครั้งเก่าเราพี่น้อง

             วิ่งเที่ยวท่องแสนเบิกบานกลางลานหญ้า

ตราบตะวันใกล้ลาลับพ่อกลับมา

                             ชิงผวารีบไปรับจับจูงมือ

                          อยากจดจำบ้านสีหม่นบนเนินนั้น

      เฟื่องฟ้าพลัน   พวงครามงามสมชื่อ

                             มะม่วงมันลูกดกจนคนลือ

  ราตรีหรือจำปาหอมรื่นคืนชื่นบาน

                              ถึงทุกข์ตรมระทมหนักสักปานไหน

ต้องชื่นใจที่ได้นับวันกลับบ้าน

       โอ้...ความอยากบาดจิตพิษร้าวราน

       จะซมซาน.......ไปหาใครเมื่อไม่มี

มอบให้กับทุกคนที่อยู่ไกลบ้าน และอยากกลับบ้าน