ต้องบอกว่าเรื่องทั้งหมดที่ผมกำลังเล่าต่อไปนี้ ถือว่าเป็นความบังเอิญมากๆ เลยก็ว่าได้ ผมกับแฟน ในที่นี้ขอแทนตัวว่า "พ่อหมา" และ "แม่หมา" ทำไมถึงเรียกแบบนี้นั่นเหรอครับ มันมีที่มาที่ไปครับ เรื่องราวการดำเนินชีวิตของผม 2 คนนี้ ก็คงไม่มีอะไรแตกต่างจากคนอื่นๆ หรอกครับ แค่เป็นคนบ้าดอกไม้, บ้าเลี้ยงปลา (แต่เลี้ยงแล้วตายหมด...ก็ยังไม่เข็ดนะยังอุตส่าห์หามาเลี้ยงเรื่อยๆ) โดย แม่หมามีความเชื่อว่า "ผิดเป็นครู" แต่ผมในฐานะพ่อหมา มักจะบอกกับเค้าว่า "หากผิดเป็นครู ก็คงน่าจะได้เป็นครูใหญ่แล้วล่ะ" (เพราะผิดบ่อยมากเลย) ส่วนเรื่องที่ผิดบ่อยๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่ เอาเป็นแบบความผิดลหุโทษดีไหม...อย่าเรียกว่า ประจานเลยนะ น่าจะเรียกว่า เผาดีกว่า อาทิเช่น
- เลี้ยงปลาแบบ "บุฟเฟ่ต์" คือ ปล่อยให้ปลาหากินเอาเอง แรกๆ ก็ขยันให้อาหารอยู่หรอก หลังๆ มีการมาสั่งปลาเงิน, ปลาทอง และปลาเทศบาล รวมทั้งเจ้าปลาคราฟ (ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว) เอาไว้จะเล่าให้ฟังว่าเพราะอะไร ปลาพวกนี้สิพอไม่ได้ทานอาหารเป็นเวลานะ หลังๆมีพฤติกรรมแปลกๆ ให้ผมเห็นเรื่อยเลย เช่น พอไม่มีอาหารกิน เริ่มล่ะ เริ่มมาต๊อดตัวที่อยู่ใกล้ๆ (สงสัยคงคิดว่าเป็นอาหารแน่เลย) หนักกว่านั้นก็คงจะเป็นเวลาที่ปลาตัวหนึ่งถ่าย ปลาอีกตัวมักเข้าใจว่าอาหารปลา รีบรุมแย่งกันใหญ่เลยล่ะ (พูดแล้วน่าจะเรียกว่า "เวรกรรมของปลาหรือเปล่าไม่รู้")
- เลี้ยงต้นไม้เห็นอะไรล่ะชอบไปหมด สิ่งหนึ่งที่ แม่หมา ชอบเป็นพิเศษคนไม่พ้นประเภท "ต้นชวนชม" เพราะสภาพแวดล้อมที่อยู่แถวนั้น มีแต่คนปลูกต้นนี้ เค้าเลยต้องรีบปลูกตามแฟชั่น (ปลูกตายไม่ว่า ขอให้ข้าได้ปลูก) พูดถึงเรื่องความรักธรรมชาติ ต้องยกให้ แม่หมา เห็นอะไรสวยๆ ไม่ได้ต้องขนกลับมาที่บ้าน จนสภาพปัจจุบันของบ้านสวยๆ กลายเป็นป่าเลยคิดดูล่ะกัน เอา ตั้งแต่ผักตบชวามาแต่งประตูบ้าน หากนึกไม่ออกนะลองนึกถึงป่าที่มีเถาวัลย์ล้อมรอบบ้านนะ แบบว่าเอามาห้อยระโยงระยาง ดูเธอจะชอบมากเลย (เรื่องเผายังมีอีกเยอะขอต่อในตอนหน้าล่ะกัน) เชื่อสิครับว่า เดี๋ยวเธอมาอ่านนะ ผมคงโดนเผาไม่เหลือเช่นกัน ดังนั้น ขอชิงเผาก่อนล่ะกัน (ที่สำคัญบล็อกที่ทำนี้ ยังไม่ให้เธอเห็นหรอก ไม่งั้นโดนยำเละแน่เลย)
