บันทึกนี้เป็นบันทึกที่ ๑๐๐ ของบล็อก เพื่อน PAL ที่ผมเริ่มบันทึกมาตั้งแต่หัดใช้ G2K จากบันทึกแรกสั้นๆ สำหรับ..เพื่อน ของผม เมื่อ ๙ มกราคม ๒๕๕๐ มาถึงวันนี้ก็ปาเข้าไป ๓ ปีกว่าแล้ว
กลับไปดูความหวังตั้งต้น สำหรับการเขียนบล็อกนี้
ผมหวังว่า blog นี้จะเป็น blog ของเพื่อนที่..สนใจ..เรื่องราวการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ที่จะแลกเปลี่ยนประสบการณ์เพื่อประโยชน์ของเราทุกคน เพราะสักวันหนึ่งก็คงถึงวันของเรา
ผมได้เพื่อน
- การเขียนบล็อก ทำให้ผมมีเพื่อนใหม่ ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นตัวเป็นๆด้วยซ้ำ จากเพื่อนคนแรกที่เข้ามา เจิม บันทึกแรกของผม..ท่านอาจารย์สมบูรณ์..นพ.สมบูรณ์ เทียนทอง ที่ผมยังคิดถึงอาจารย์จนถึงทุกวันนี้..เมื่อไรอาจารย์จะกลับมาเขียนบล็อกนะครับ
- ส่วนมิตรภาพใน G2K นั้นก็คงไม่จำเป็นต้องบรรยายอีก
- ผมรู้จักตัวจริงเสียงจริงที่ทำงานดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายอยู่ทั่วทุกมุมของประเทศไทย โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องระยะเวลา ความจริงในระหว่างที่อยู่ต่างประเทศ เราก็ยังติดต่อถึงกันด้วยซ้ำผ่านบล็อก
- ข้อสำคัญอีกอย่างคือ ผมได้เพื่อน..นอกวงการสุขภาพ ที่เป็นเสียงของประชาชนทั่วไป ที่เราพึงรับฟังมากๆ
ผมได้แลกเปลี่ยน
- ประสบการณ์การดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายถูกแลกเปลี่ยนผ่านทั้งบล็อกนี้ของผม และบล็อกของสมาชิกท่านอื่นอย่างคึกคักและเพื่มขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันเราก้าวหน้ามาถึงมี เว็บไซด์ของเครือข่ายฯ และมีรวบรวม บันทึกคนทำงาน เอาไว้
ผมจำประสบการณ์ที่ผ่านมาได้มากขึ้น
- เมื่อก่อนตอนไม่บันทึก เจออะไรมาก็มาก แต่พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เลือนไปตามวัย เหลืออยู่ในสมองไม่มาก
- พอหัดบันทึก ประมวลประสบการณ์ของตนเอง เรากลับจำเรื่องที่บันทึกเหล่านี้ได้ดีกว่า นานกว่า แถมกลายเป็นคลังข้อมูลที่สามารถส่งต่อให้คนอื่นที่ต้องการ เมื่อไรก็ได้ และมีระบบคำสำคัญให้เสร็จ
ความแตกต่างของสิ่งที่หวังกับสิ่งที่เกิดจริง
- น่าจะบอกว่า เกินความคาดหวังมากกว่า คงเป็นเพราะ ตอนเริ่มต้นผมตั้งความหวังไว้ไม่มาก เพราะตอนนั้นผมไม่คุ้นเคยกับ ชุมชนออนไลน์ แบบนี้ แถมค่อนข้างต่อต้านพวกเว็บบอร์ดที่เหมือนเป็นพื้นที่ระบายอารมณ์ของคนบางประเภท แบบไม่เปิดเผยตัวอีกด้วย
อยากทำ อยากเห็นอะไรต่อไป
- ผมน่าจะเขียนบันทึกในบล็อกนี้มากขึ้น
- อยากจะเห็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์เกิดขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา มีความเห็นที่แตกต่างจากหลากหลายมุมมอง
- สมาชิกหลายคนอาจมองว่าเรื่อง การดูแลคนไข้ระยะสุดท้าย เป็นเรื่องพวกหมอ พยาบาล เป็นเรื่องไกลตัว แต่ผมก็อยากจะเชิญชวนให้ลองอ่านบันทึกพวกนี้ แล้วคิดตาม
- รู้สึกเบื่อก็บอกว่าเบื่อ รู้สึกว่าเศร้าก็บอกว่าเศร้า คิดเห็นคล้อยตาม ขัดแย้งอย่างไรก็บอกกัน ผมคิดว่าพวกเรายินดีรับฟังนะครับ
เพราะเราคือ..เพื่อน
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์หมอเต็ม
บันทึกgotoknow ได้อะไร great expectation จริงๆค่ะ
เมื่อวานปูได้อ่านหนังสือ หยดน้ำแห่งจินตนาการ กล่าวถึง ประโยชน์แห่งการเขียน และ การเขียน ช่วยผู้ป่วยหลายราย ถือเป็นการบำบัดค่ะ มียกตัวอย่างเรื่องคุณยายคนหนึ่งที่ มาเขียนเล่า ค่ะ และ มีกล่าวถึงท่านอ.สกล ด้วยหากจำไม่ผิด เอ เหมือนเคยได้ยินชื่อ ในบันทึกอาจารยห์หมอ
อ่านหนังสือเล่มนี้ แล้วเพลิดเพลิน และระลึกถึงอาจารย์หมอเต็มค่ะ
วันนี้ผมชมเขาว่า ดีมาก เพราะเขาเริ่มมองเห็น action plan ของตัวเองเป็นรูปธรรม มากกว่าจะพูดแต่ประโยคซ้ำซากดูดีแต่ทำไม่ได้ เป็นนามธรรม อย่าง จะพยายามทำใจ ไม่คิดมาก อะไรเทือกนั้น
สวัสดีค่ะอาจารย์
คำว่าเพื่อนมีความหมายมากนะคะ
ตอนสมัครG2K แรกๆ ไม่กล้าที่จะเขียน ด้วยความไม่มั่นใจในตนเอง
ว่าจะเขียนอะไร จะเป็นประโยชน์กับใครบ้าง
เพราะเพื่อน ทำให้มีกำลังใจ และมีเพื่อนหลากหลายมากขึ้น
รวมทั้งมีคนไข้เข้ามาอ่านและได้กำลังใจกลับไป
จึงมีความมั่นใจมากขึ้น ขอสนับสนุนความคิดของอาจารย์ค่ะ
ลิขิตบำบัด ดีจังเลยค่ะ จะนำไปบอกรุ่นพี่ระยะ ๓ เมื่อเสาร์ปูไปเยี่ยมเธอ ๆ กำลังใจดีมากๆ ค่ะ เพียงแค่ไม่ยอมเป็นนางแบบเหมือนก่อน บอกว่าไม่สวย อิ อิ เราถ่ายภาพวิวกันแทน
นอกจากชอบ ลิขิตบำบัด แล้วยังชอบ เดินทางผ่านตัวอักษร เอจะเรียกว่า ... บำบัดดีคะ ?
สวัสดีคะอาจารย์หมอเต็มศักดิ์
เพื่อน คำนี้ดีเสมอมา เพื่อนคือเพื่อน สิ่งที่ได้รับจากเพื่อนเสมอมาคือถูกผิดจะเตือนกัน เมื่อทุกข์ เพื่อนจะปลอบ เมื่อสุข เพื่อนจะยินดี
ขอเพิ่มเติมคะ ว่าอาจารย์ยังช่วยให้ต้นกล้า gotoknow ได้โตขึ้นมาด้วย
จาก บล็อกแรก ที่เขียนขึ้นมาแบบกล้าๆกลัวๆ
ได้อาจารย์และอาจารย์สกลได้เข้ามา "เจิม" เป็นแรงบันดาลใจให้เขียนต่อ
และยังพบว่า ที่นี่คือ พื้นที่ปลอดภัย ในการ KM อย่างแท้จริง
ขอคารวะอาจารย์มา ณ ที่นี้คะ
ร้อยแล้วจ้า........ดีใจที่ได้พบปะอาจารย์ไม่ว่าจะผ่าน blog และตัวจริงเสียงจริง
และหวังเหลือเกินว่าจะได้แลกเปลี่ยนกันแบบถึงลูกถึงคนถึงรากถึงโคนในโอกาสต่อไปครับ