เสียงนกหลายหลากชนิดประชันขันกู่

ผสมผสานอย่างเป็นจังหวะ แสงแดดออ่นๆผ่านช่องหน้าต่าง

ลมพัดใบไม้อ่อนไหว  ความงดงามของธรรมชาติ

มีความนิ่มนวลอยู่ในตัว 

แต่ใยคนเราถึงแบ่งแยกเรา  แบ่งแยกเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

บางคราครั้งเราอาจลืมนึกไปว่าคนๆนั้น

ที่อยู่ตรงหน้าเราๆอาจจะพบกันได้เพียงครั้งเดียวในชีวิตนี้เท่านั้น  หรือนั่นอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน…

เราลองปฏิสัมพันธ์คนๆนั้นที่เข้ามาในชีวิตเรา

หรือที่เราเข้าไปในชีวิตเขาให้เป็นดั่งว่า

..เขาหรือเราอาจจะพลัดพรากจากกันในรุ่งอรุณวันพรุ่งนี้...

ไม่แน่เราและเขาอาจจะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ

ให้เกิดขึ้นแก่กันและกันก็เป็นได้..

ในชีวิตนี้มีโอกาสได้พบหน้ากันแล้วกับใครคนใดคนหนึ่งก็ตามที

..อย่าพลั้งเผลอทำในสิ่งที่ไม่ควร..หรือไม่ได้ทำในสิ่งที่ควร..

เพราะนั่นอาจเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายกับใครคนหนึ่งนั้น..

จงพยายามกระทำให้การพบกันในครั้งนี้

ให้กลายเป็นวันพิเศษอย่างสุขใจ..

เพราะพรุ่งนี้เราและเขาอาจจะไม่อยู่ด้วยกันอีก..

การทำใจให้สุขแช่มชื่นหาได้อยู่ไกลสุดเอื้อมไม่

และไม่จำเป็นเลยที่จะไขว่คว้าให้ลำบากเพราะเหตุใดหละ

..เพราะอยู่กับตัวเรา ณ ขณะเวลานี้แล้ว

..มองดูรอบๆตัวเราสิเห็นหรือยังหละ...

ธรรมะสวัสดีขอรับ..