งานการฟื้นฟูสมรรถภาพเด็กพิการระดับรุนแรงในชุมชนเป็นเรื่องที่สนใจมากเพราะครอบครอบครัวของคนพิการมีข้อจำกัดมากกว่าคนทั่วไป ส่วนใหญ่มีความรู้สึกที่เป็นเชิงลบ เช่น ความอับอาย คับแค้นใจ ทนทุกข์ ทรมาน แต่เมื่อมีหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชนที่เป้าหมายอย่างเดียวกันร่วมมือกันโดยการประสานงานกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น รวมเป็นกลุ่มเครือข่ายในแต่ละพื้นที่ สอบถามความต้องการ จากครอบครัวคนพิการและผู้ที่เกี่ยวข้อง ช่วยเหลือโดยให้ความรู้ ความเข้าใจ และฝึกทักษะ ปรับเจตคติที่ดีและสร้างความตระหนักให้กับครอบครัวและผู้เกี่ยวข้อง ให้สามารถดูแล ช่วยเหลือ บุตรหลานที่มีความพิการได้ด้วยตนเอง
ผลจากการปฏิบัติงานที่ผ่านมา สามารถทำให้ครอบครัวและผู้เกี่ยวข้องแต่ละเครือข่าย ให้ความร่วมมือและมีเจตคติที่ดี มีความตระหนัก รับผิดชอบ ดูแล ช่วยเหลือ บุตรหลานที่มีความพิการ สามารถนำบุตรหลานออกสู่สังคม เด็กพิการบางคนมีพัฒนาที่ดีขึ้น สามารถส่งต่อเข้าเรียนในโรงเรียนเรียนร่วม บางคนสามารถช่วยเหลือตนเองได้ดีมาก สามารถช่วยเหลืองานบ้านได้ ซึ่งเป็นการลดภาระและทำให้ครอบครัวมีความเข้มแข็งอย่างยั่งยืน
