คนเรา หาทางออกไม่ได้ ก็ คิดที่จะทำอะไรไปได้หลายๆอย่าง   บ้างก็ฟังเพลง   บ้างก็โทรศัพท์หาเพื่อนให้ปลอบใจ   บ้างก็บอกกับคนที่รู้ใจ  แต่สำหรับครูอ้อย......วันนี้อยากร้องไห้

*****

เป็นสภาพความอ่อนแอของจิตใจจริงๆที่หาทางออกไม่ได้   ครูอ้อยไม่เคยคิดฆ่าตัวตาย  แต่เพียงอยากระบายความกลัดกลุ้มให้ตัวเองเท่านั้น

*****

ตอนนี้ยังไม่ร้องไห้ค่ะ  แต่ต่อมน้ำตา  กำลังจะเต็มต่อม  ด้วย  เรื่องที่รุมเร้าเข้ามามากมาย และเวลา  .....ก็ไม่อำนวยให้เลย  แหม.....เพียงเท่านี้ ก็หาทางออกไม่ได้หรือ

*****

ครูอ้อย ตื่นแต่เช้า  หลังจากนอนให้เต็มอิ่ม  รู้สึกดีขึ้น  และ  กำลังทำอะไรหลายอย่าง เพื่อจัดการระบาย สิ่งที่อึดอัด  นั่นคือการเขียนบันทึก 

ครูอ้อยเขียนบันทึก ในไดอารี่เล็กๆๆ  บอกเขาว่า.....กลัดและกลุ้ม เหลือเกิน  เขียนเป็น ข้อๆ ว่า .....ยังมีอะไรบ้าง ที่ยังไม่ได้ทำ 

โถ.....  มีเพียง 5 ข้อใหญ่ๆเอง

*****

ครูอ้อยเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์  และติดต่อเน็ต  อ่านข้อความจากเพื่อนมิตรรักบล็อกเกอร์ที่วนเวียนเข้ามาอ่านบันทึกที่ครูอ้อยได้เขียนไว้  ตอบ ตอบ ๆๆๆ

*****

แล้ว ครูอ้อย ก็ยังไม่.....ร้องไห้ 

แต่พอมองนาฬิกา และ ปฏิทิน  ครูอ้อยกลับปวดที่ หัวตา และ มันก็มี.....น้ำตาเอ่อ ที่หัวตา กลิ้งไปที่หางตา และเอ่ออออ จน มองไม่เห็นคีย์บอดร์ด  และ ก็ หยด ติ๋งติ๋งลงมา 

ครูอ้อยร้องไห้แล้วววววว