คุณจะทำอย่างไรเมื่อใจบอกว่าไม่ แต่ปากพูดไม่ได้
คุณเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้หรือเปล่า?
ถูกขอร้อง/ร้องขอ/บังคับ ฯลฯ
ให้ทำในสิ่งที่ขัดกับไม่ใช่/ไม่ได้/ไม่ถูก/ไม่ควร
แต่ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี
สุดท้ายก็ต้องจำใจทำ(ในใจก็ภาวนาซ้ำ ๆ ว่าไม่ย๊ากไม่อยากเล้ย)
ใครมีเคล็ดลับดี ๆ ช่วยบอกต่อเป็นวิทยาทานด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
เอาประสบการณ์มาเล่านะคะ
ขั้นแรกก้็ต้องดูก่อนว่าคนที่มาร้องขอเป็นใคร?
ถ้าอาวุโสมากกว่า ก็ต้องหาเหตุผลที่พอจะฟังขึ้นมาอ้าง แต่ใช้บ่อย ๆ ก็ไม่ได้นะ
ถ้ารุ่นราวคราวเดียวกัน ใช้เหตุผลควบคู่กับการเห็นอกเห็นใจและเข้าใจในปัญหาของเขา
ถ้ารุ่นน้องกว่า ก็ปฏิเสธได้ง่ายหน่อย แต่ก็ควรใช้คำพูดที่สุภาพ + ความเห็นอกเห็นใจ
ประมาณนี้แหละค่ะ แต่บางครั้งก็ยังต้องจำใจยอมเหมือนกัน
สวัสดีครับคุณ ทีแทค
เหตุการณือย่างต้องเจอทุกคนครับ
ทางออกที่ผมปฎิบัติตั้งเป็นข้องสังเกตุส่วนตัว คัดค้าน ไม่เห็นด้วยเสนอทางออกโดยการเขียนบันทึกครับ
เหมือนเป็นการทำนาย
วันหนึ่งเมื่อคำทายเป็นจริง เราก็สบายใจเพราะเราทำเพราะถูกบังคับ
และบางอย่างเอามาอ้างเป็นเอกสารยืนนันทางคดีได้ด้วยครับ
ถ้าเป็นเรื่อง ไม่ถูก/ไม่ควร...เราอย่าไปทำเลยค่ะ..ผิดทั้งคนทำและคนขอให้ทำ..ไม่เป็นมงคลแก่ตัวเราเลยนะคะ..คนที่ขอให้เราทำแสดงความเขาไม่หวังดีกับเรา..จึงไม่ควรเกรงใจที่จะปฏิเสธไปตรงๆ (พี่ใหญ่เป็นคนตรงไปตรงมา)
สวัสดีครับ..เรื่องนี้ตรงกับชีวิตผมมากเลย
ผมก็หาทางออกแบบตามน้ำครับ ไม่ยึดหลักการใด
แต่เน้นว่าต้องจบแบบเจ็บช้ำน้อยที่สุด
เช่น ขอโทษนะครับผมก็อยากช่วยเหมือนกันแต่ตอนนี้ต้องทำเรื่อง...(เร่งด่วน/สำคัญมาก)ก่อนเอาไว้ยังไงถ้าพี่ไม่รีบค่อยว่ากันอีกทีนะครับ (กรณีขอให้ช่วยทำงานให้) หรือ ว๊าทำไงดีผมไม่ถนัดงานนี้เลยครับ เอาเป็นว่าผมขอช่วยในส่วนอื่นกก็แล้วกันนะครับ ...
แรกๆก็ลองทำให้ด้วยเหตุผล แต่หากบ่อยครั้งก็จำเป็นต้องบอกเหตผลที่จำเป็นที่จะไม่ทำหากสิ่งที่ทำมันไม่ดี
เป็นเรื่องลำบากใจมากเหมือนกัน
บางครั้งก็จะใช้วิธีไม่คุยด้วย หรือไม่ก็ถามคำตอบคำ
แค่นี้ก็น่าจะรู้ตัวเองบ้างแล้วหละ
ขอบคุณทุกคำแนะนำนะคะ
ส่วนมากแล้วผมไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอสถานการณ์แบบนี้เท่าไหร่
หรือเป็นเพราะว่าผมดูแล้วพึ่งพาไม่ได้หรือเปล่านะ..
แต่ขอร่วมแสดงความคิดเห็นนะครับ
ผมว่าพูดความจริงดีที่สุดครับ..จะให้ดีขึ้นไปอีกถ้า..ใส่ความจริงใจเข้าไปด้วย
ผมก็เป็นคนหนึ่ง ที่เจอเรื่องแบบนี้บ่อย ๆ ครับ
อาจเป็นเพราะว่าอายุน้อยกว่าใครหรือเปล่าก็ไม่รู้
ผมก็แบ่งรับแบ่งสู้ครับ
บางครั้งก็ช่วย บางครั้งก็ปล่อย แต่ก็ไม่เคยสบายใจสักครั้งเลย
เคยมีใครคนหนึ่งบอกไว้นานแล้ว ว่า
ให้รับปากไว้ก่อนเพื่อช่วยให้เขาสบายใจ
แล้วจะทำหรือไม่นั้น ต้องดูสถานการณ์
แต่ไม่กล้านำมาใช้ค่ะ เพราะเทคนิคนี้ไม่ถูกจริตนัก
แหม!!!คุณที - แทค ค่ะ ถ้าเป็นเอ้นะ คงยิ้มสู้ค่ะ
แล้วค่อยตามด้วยยิ้ม ๆ
อยากให้เพื่อนๆ ร่วมแสดงความคิดเห็นนะคะ
เราอาจค้นพบวิธีการที่ดีกว่าเดิมก็ได้นะคะ
แล้วคงมีประโยชน์ต่อคนหลายคนทีเดียว
วิธีของน้ำ คือ ปฏิเสธตรง ๆ ค่ะ พร้อมกับให้เหตุผล
เพราะทุกคนก็มีเหตุผลของตนเอง
พูดความจริงดีที่สุดค่ะ
ผมก็ใช้วิธีเดียวกับคุณน้ำครับ
ได้ผลดีนะ...ลองใช้ดูก็ได้นะ
พูดความจริงดีที่สุดจ้า..คอนเฟิร์ม!!!
ดีจัง.ได้คำแนะนำเยอะแยะเลย
เพราะเราก็ปฏิเสธคนไม่ค่อยเป็นเลย
ขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำนะจ๊ะ จะลองใช้ดู
ค่ะ..ยินดีด้วยที่หลายคนได้ประโยชน์นะคะ
....สวัสดีอีกรอบ....
ถ้าพูดความจริงตั้งแต่แรกก่อนที่เรื่องจะเกิด ทุกอย่างมันก็จะจบด้วยดีค่ะ
แวะมาเยี่ยม...
ยังจำพี่ชายคนนี้ได้ไหม
เลือดย่อมข้นกว่าน้ำเสมอ
ยังรักและห่วงน้องสาวคนดีคนนี้ตลอดมา
วันนี้เวลามีน้อยต้องกลับแล้วมีอะไรก้อบอกนะ
ที่สำคัญเวลาของพรุ่งนี้มีน้อยกว่าวันนี้เสมอ
ว่างๆจะแวะมาใหม่ ฝากเลี้ยงคนตาน้อยด้วยนะ