รู้หน้าไม่รู้ใจ

           คนเราทุกวันนี้มองเห็นกันได้อย่างชัดเจนคือรูปร่างหน้าตาเท่านั้น แต่ส่วนลึกภายในจิตใจและความคิดนั้นยากแท้หยั่งถึง ต่อหน้าเราก็บอกว่าเราดีอย่างนั้นดีอย่างนี้แต่พอลับหลังเรา เผาเราจนดำเป็นจุนเชียวน่ะ คนประเภทนี้เราควรจะเรียกว่า...อะไรดี

เราก็คิดนะว่าเราสนิทสนมกันดีออก แต่มีอะไรทำ มะ...ไม ไม่บอกกะเรา (ดัน)ไปบอกกับคนอื่นเสีย นี่.. สำหรับเราแล้ว มอบให้เขาเกินร้อยทุกอย่าง คอยปกป้อง ช่วยเหลือ  แก้ต่าง ให้เขาหมดทุกเรื่อง ต่อนี้ไปเราก็คงจะอยู่ระหว่างทางสายกลาง คือ ไม่มากเกินไป และ ไม่น้อยเกินไปสำหรับเขาคนนั้น(เพื่อนร่วมงาน)นะค่ะ

            วันก่อนเราได้มีโอกาสเข้าร่วมประชุมสัมมนาเกี่ยวกับการพัฒนาตนเอง

( ID PLAN )เพื่อเป็นการเตรียมรับมือกับโครงการ SP2 ผู้บริหารจึงได้ให้คณะครูได้เตรียมตัวในการวางแผนว่าแต่ละคนมีความต้องการที่จะพัฒนาตนเองอะไรบ้าง โดยมีศึกษานิเทศนก์เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์มาให้ความรู้จนเกิดความเข้าใจในการวางแผนที่จะพัฒนาตนเองอย่างไร  เพื่อให้เกิดประโยชน์กับผู้เรียน หน่วยงาน ตนเอง และชุมชน นี่แหละคือที่มาของคำว่า...รู้หน้าไม่รู้ใจ....ค่า....

            ได้ระบายความในใจให้ใครต่อใครได้รับรู้บ้างก็รู้สึกดีขึ้นมาทีเดียว ก็นั่นแหละนะ โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า ถ้าไม่โกรธ ไม่โมโห ก็ไม่โง่และไม่บ้า ฮ่า..ฮ่า..