ลูกศิษย์ฉันหายไปไหน

สองวันติดๆกัน....ไม่เห็นหน้า

ถามไถ่ได้ความไม่สบาย

ส่งข่าวไปว่าขอให้หายเร็วๆนะ คิดถึง

เด็กน้อยส่งข่าวกลับมาบอกว่า

ใกล้จะหายแล้ว และจะไปโรงเรียนพรุ่งนี้

นึกดีใจนั่งยิ้มไปยิ้มมา...นึกขึ้นได้ พรุ่งนี้วันหยุดนี่หว่า...

เออช่างตอบมาได้ว่ามาพรุ่งนี้ นึกเคือง...

หยุดจนไม่รู้วัน เดือนปี!

นึกอีกที่

คงเพลียเพราะฤทธิ์ไข้หวัด

ผ่านไปสองวัน ...

วันรุ่งขึ้น.......ฉันมาโรงเรียนแต่เช้า

เซ็นชื่อแล้วมุ่งตรงไปดูต้นชัยพฤกษ์ 20 ต้น

!!!!หายไปไหน 2 ต้น

เอามือแหวกๆหญ้าที่ถูกตัดด้วยเครื่องตัดหญ้า

โธ่เอ๋ย เหลือแต่ตอ...ช่างไม่ระวังเอาเสียเลย

เอามือลูบๆคลำๆ นึกบ่นในใจ ...

โตมาได้เกือบ 2 ปีแล้ว

 

....ยังโดนกรรม

นึกเอะใจ กรรมใคร  กรรมอะไร...

ถึงตรงนี้แล้ว ขอยิ้มให้กับตัวเอง

เราซิ เราคิดนึก คิดปรุงแต่งไปเอง

โมโหเอง โกรธเอง เสียใจเอง  งงเอง  มึนเอง

ใครเขามาคิดมาอะไรเช่นนี้คงไม่มี

ตัดแล้วก็แล้วกัน ทำตามสั่งได้แล้วก็  โอ..ว่างั้นแหละ

เขาคงไม่รู้ว่าเราปลูกต้นไม้ไว้ เขาไม่เห็น

เพราะแม้แต่ไม้ค้ำยังไม่มี

ที่ไม่มี เพราะไม่ทำ

ที่ไม่ทำเพราะไม่มีปัญญา

ที่จะจัดการหาไม้มาค้ำ มาล้อมอย่างไร

ก็มัวคิดเข้าข้างตัวเองว่า  คงจะมีคนเห็น

อย่างน้อยๆก็ต้องสงสัยแหละว่า

ตรงที่ปลูกไว้ 20 ต้นนะ

มันไม่เหมือนบริเวณอื่น

เพราะดินไม่แห้ง

หญ้ารอบๆก็เขียว

ใจนึกจะตำหนิต่อ

จิตบอกว่า

ถ้าเขารู้เท่าเธอ

เขาก็คงไม่ตัดมันทิ้ง

ถ้าเขาช่างสังเกตกว่านี้

เขาคงไม่ต่างจากเราหรอกนะ

อื้อ.....ถ้าจะจริง

งั้นหาต้นใหม่มาซ่อม

ที่เหลือจะได้ไม่เศร้า

และไม่ต้องคิดว่าเพื่อนหายไปไหน

ปลูกพร้อมกัน  โตไล่เลี่ยกัน

อยู่ๆก็หายไป...ใจหายนะ.....จะบอกให้

ขอบคุณBigEmos...คับผม