สิ่งที่ผู้เขียนพอจะสรุปได้จากวงแลกเปลี่ยน คือ
- “บี บอย” เหล่านี้ ทำกิจกรรมนี้ด้วย “ใจรัก” จริงๆ บางคนเริ่มต้นเข้าวงการนี้ด้วย ความชอบ ใจรัก ความมีเสน่ห์ของท่าเต้น บางคนชอบเพราะเป็นการเต้นเพื่อสุขภาพ บางคนต้องการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์
- การได้เข้ามาสู่แวดวง “บี บอย” ทำให้เด็กและเยาวชนหลายคน ได้เปลี่ยนมุมมอง เปลี่ยนพฤติกรรมไปเลย บางคนเคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน เมื่อได้มาร่วมในกลุ่ม “บี บอย” ก็เลิกคบกับเพื่อนๆ ที่เกเร ได้คบเพื่อนกลุ่มใหม่ มีพฤติกรรมใหม่ หันมาฝึกซ้อมและพัฒนาการเต้นของตนเองอย่างมุ่งมั่น พร้อมกับการเรียนหนังสือ
- ศักยภาพและความสามารถของ “บี บอย” วัดกันที่ “เทคนิคและสติปัญญา”
- สิ่งที่ภูมิใจมากที่สุดของ “บี บอย” คือ การได้มีเวทีในการแสดงศักยภาพของตนเองและทีม บางคนซุ่มซ้อมมาตลอดทั้งปี เพื่อแสดงเพียงไม่กี่นาที ก็ถือว่า เป็นความภาคภูมิใจมากที่สุดแล้ว
- รางวัลหรือสิ่งตอบแทนจากการแสดงหรือแข่งขัน ไม่ใช่สิ่งสำคัญ และไม่ได้ทำเพื่อเป็นการล่ารางวัลตามเวทีต่างๆ
- คนที่เก่งแล้ว ก็จะหาโอกาสไปสอนหรือถ่ายทอดให้กับรุ่นน้องต่อๆ ไป และหากลูกศิษย์หรือรุ่นน้องของตนเอง ได้แสดงศักยภาพหรือเข้าร่วมแข่งขัน ไม่ว่าผลที่ออกมาจะแพ้หรือชนะ ก็จะถือเป็นความภาคภูมิใจของผู้สอนอย่างยิ่ง
- มีการรวมกลุ่มกัน เพื่อหารายได้ช่วยเหลือสังคม หรือแม้กระทั่งล่าสุด คือ จัดการแข่งขันเพื่อนำเงินที่ได้ไปช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่เฮติ
- “บี บอย” กลุ่มนี้ ไม่ได้ต้องการแสดงความยิ่งใหญ่ของ “บี บอย” เพียงแต่อยากให้ “บี บอย” ทุกกลุ่มจากทุกภาค ได้มีเวที เป็นตัวเชื่อมประสานกลุ่มคนที่ชื่นชอบและหลงรักวัฒนธรรม “บี บอย” ได้มารวมตัวกัน แลกเปลี่ยนท่าเต้น แลกเปลี่ยนมุมมองร่วมกัน
- ต้องการมีสื่อที่เข้าถึงคนที่ชอบวัฒนธรรม “บี บอย” ได้สื่อสารแลกเปลี่ยนกันอย่างทั่วถึง
- ต้องการสื่อสารกับสังคมถึงแง่มุมดีๆ ของ “บี บอย” ให้สังคมได้ยอมรับที่ความสามารถและศักยภาพที่มีอยู่ของสมาชิก “บี บอย” รวมทั้งให้การสนับสนุนพื้นที่ในการรวมกลุ่มรวมตัวเพื่อแสดงศักยภาพของแต่ละคนแต่ละกลุ่มในพื้นที่ต่างๆ ทั่วประเทศ
- สิ่งที่จะทำให้เกิดความก้าวหน้าของวัฒนธรรม “บี บอย” คือ การให้โอกาส การมีเวที และการสนับสนุนจากทุกๆ ส่วน
จริงๆ แล้ว ยังมีอีกหลายเรื่องราวความประทับใจ กับช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ที่ผู้เขียนได้ทำหน้าที่ “คุณอำนวย” ให้กับกลุ่ม “บี บอย” แต่คงเล่าให้ฟังในที่นี้ได้ไม่หมดและครบถ้วน
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ทำให้มุมมองภาพในความคิดแว๊บแรกอย่างที่เล่าในตอนต้นนั้น หายไปจนหมดสิ้น เหลือแต่เพียงความประทับใจ โดยหลังจากหมดหน้าที่ “คุณอำนวย” ในวันนั้น ไปแล้ว ผู้เขียนลองมาค้นข้อมูลทาง Internet เกี่ยวกับเรื่องของ “บี บอย” ยิ่งทำให้รู้ว่า ตัวเองไม่รู้อะไรอีกมาก และเมื่อได้อ่านข้อมูลต่างๆ ยิ่งเพิ่มความประทับใจมากยิ่งขึ้นไปอีก มีอีกหลายเรื่องราวของกลุ่ม “บี บอย” ที่น่าค้นหา
โดยวัฒนธรรม “บี บอย” อาจจะเป็นอีกเครื่องมือหนึ่ง หรือช่องทางหนึ่ง ที่จะช่วยเปลี่ยนมุมมองความคิดใหม่ให้กับผู้ใหญ่และสังคมในการพัฒนาศักยภาพเด็กและเยาวชนของไทย และหากได้ผสมผสานกับเครื่องมือ KM เข้ามาช่วยเสริมวงแลกเปลี่ยนของ “บี บอย” การพัฒนาให้ตรงตามศักยภาพของเด็กและเยาวชนไทย คงจะก้าวกระโดดไปได้มากยิ่งขึ้น และทุกๆ คนเองก็สามารถช่วยกันหาทางผลักดัน เชื่อมโยง และสื่อสารให้สังคมรับรู้และเข้าถึงพลังของเยาวชนของกลุ่ม “บี บอย” ร่วมกันได้
หญิง - บี เกิร์ล
