ความรักของพ่อแม่ต่อลูกเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกินพรรณา ความรักของครูที่มีศิษย์ก็เป็นรักที่มีให้อย่างมากมายเช่นเดียวกัน

        เช้านี้ได้รับไปรษณีย์...จากอาจารย์ที่เคยสอนเคมีสมัยปริญญาตรี แต่ความสัมพันธ์ของศิษย์กับอาจารย์ก็ดำเนินมาเรื่อยๆ เพราะอาจารย์ให้ข้อคิดเราทั้งในด้านการงาน การเรียน และครอบครัว ซึ่งคราวนี้ได้รับหนังสือ "สอนแม่หัดปฏิบัติธรรม" ซึ่งเขียนโดยคุณ
ธีรยุทธ เวชเจริญยิ่ง...ครูนกยังไม่อ่านด้านใน พลิกหน้าพลิกหลังเจอบทกลอนโดนใจที่ปกหลัง

เลี้ยงได้ไม่บ่น

ลูกสิบคนแม่เลี้ยงได้ไม่เคยบ่น

ลูกสิบคนเลี้ยงแม่ตนต้องเสาะหา

ต่างชิงเกี่ยงชิงแย่งไม่นำพา

หวังลูกยาเลี้ยงตนอับจนจริง

 

      เมื่อวานครูนกเพิ่งคุยเรื่องการพูดจากับพ่อแม่ของเด็กๆ เนื่องจากสัปดาห์ก่อนมีนักเรียนที่ครูนกสอนต้องสูญเสียบิดาอย่างกระทันหันด้วยโรคเส้นเลือดใหญ่ในสมองแตก  ครูนกเลยพูดสร้างแนวคิดในทำนองชีวิตคนเราไม่แน่นอน  การทำความดีจึงไม่ควรรีรอ  และช่วงหลังครูนกได้ยินข่าวเด็กพูดจาไม่ไพเราะกับคุณครู ครูนกเลยเตือนเขาว่า กับครูอาจารย์หนูพูดจาโวยวายขนาดนี้ แล้วกับพ่อแม่ขนาดไหน ขอให้เพลาๆ และคิดให้หนักๆ หน่อย....เพราะเมื่อออกจากประตูบ้าน โอกาสกลับไปจะเจอกันพร้อมหน้าหรือไม่...ถ้าคณิตศาสตร์บอกได้เลย ห้าสิบห้าสิบค่ะ...........แล้วจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจต่อการกระทำของตนเองในภายหลัง

     สุดท้ายครูนกต้องขอบคุณอาจารย์ท่านนี้ที่สั่งสอนศิษย์คนนี้ทั้งทางวาจา ทางหนังสือ และทางการกระทำมาอย่างต่อเนื่อง  เป็นแบบอย่างดีของศิษย์ในการทำงานด้านการศึกษาค่ะ อีกประเด็นในการสอนครูนกคงจะหยุดบ่นเด็กๆไม่ได้....ต้องบ่นไปเรื่อยๆ ตามเหตุการณ์พาไปนะค่ะ...ผ้าจะสะอาดได้ต้องขยันซักนะค่ะ