จดหมายถึงพ่อ...ที่จากกันไกล....แสนไกล....เหลือเกิน .....

จดหมายถึงพ่อ...ที่จากกันไกล....แสนไกล....เหลือเกิน .....

 พ่อคะ พ่อเป็นอย่างไรบ้าง ที่โน่นเป็นยังไงบ้าง พ่อทานอิ่มไหม อยู่สบายไหม ส่วนหนูสบายดีค่ะ แม่ และพี่ๆก็สบายดีค่ะ  หนาวไหมคะ ช่วงนี้อากาศหนาวมาก ห่มผ้าหนาๆนะคะ จะได้อุ่น ๆ จะได้หลับสบาย  (คำถามและคำตอบที่พ่อคงไม่ได้ยินและไม่รับรู้ได้)

 วันที่ 1 มกราคม 2553 ทุกคนคงกำลังยิ้มรับกับปีใหม่ ที่กำลังจะมีสิ่งใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตแต่สำหรับหนูเป็นวันที่เหมือนโลกนี้กำลังจะแตกสลาย เหมือนใจจะขาดลงให้ได้  ณ ตรงนั้น เพราะพ่อได้สิ้นลมหายใจลงต่อหน้าต่อตา ลาลับจากโลกนี้ไปด้วยความสงบ  ณ ขณะนั้นหนูทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งร้องไห้ กอดพ่ออยู่นานแสนนาน .... เล่าต่อไม่ได้แล้ว... ไม่รู้น้ำอะไรใสๆมันไหลออกจากตามันไหลไม่หยุดเลย.....

 วันที่ทุกคนกำลังสังสรรค์           กลับเป็นวันที่ฉันต้องนั่งร้องได้

วันที่ทุกคนกำลังมีความสุข         กลับเป็นวันที่ฉันต้องทุกข์ใจ

วันที่ทุกคนกำลังเฮฮา               กลับเป็นวันที่ฉันต้องเหินห่าง

 ครั้นที่พ่อยังมีชีวิตอยู่หนูไม่เคยบอกรักพ่อได้พ่อได้ยินจากปากเลย  แต่ทุกเสี้ยววินาที  หนูอยากบอกพ่อว่า  หนูรักพ่อนะคะ  รักมากที่สุดในโลก

 ขอให้พ่อจงไปสู่สุขคติ เกิดชาติหน้าฉันใดขอให้เราได้เกิดเป็นพ่อลูกกันอีกนะคะพ่อ สาธุ...