ในขณะที่ฉันทำตามหน้าที่ แต่พวกท่านกลับรู้สึกเมตตาเอ็นดูราวกับลูกหลานในไส้ แล้วฉันควรทำหน้าที่แบบไหนดี......ให้คู่ควรกับสิ่งที่ฉันได้จากท่าน

 

        วันนี้  ผู้สูงอายุของฉัน   (เพื่อน ๆ ที่สำนักงานชอบเรียกคุณตาคุณยายที่รับเบี้ยยังชีพว่า..ผู้สูงอายุของตั๊ก..)ฝากมะม่วงช่อใหญ่พร้อมน้ำปลาหวานมาให้ เพราะท่านไม่สบาย  ลุกไม่ได้   แต่ยังมีอำนาจสั่งการหลงเหลืออยู่   สามารถสั่งลูกหลานของท่านให้สอยมะม่วงมาให้ได้   ก็เลยกลายเป็นลาภปากของทุกคนในสำนักงาน 

        แต่ฉันกลับตื้นตันใจมากว่า เพราะหลายๆครั้งที่ฉันออกจ่ายเบี้ยยังชีพให้คุณตาคุณยายในพื้นที่กลับได้รับพรสารพัดประการ(เกิน 3 ประการ)และของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ จากคุณตาคุณยายอยู่เสมอ  ซึ่งอย่าบังอาจปฏิเสธ  และอ้างว่าเกรงใจเลย  เพราะถ้าออกจ่ายเบี้ยยังชีพในรอบใหม่ละก็จะโดนงอน(โดนมาแล้วจ้า)         แบบยื่นบัตรฯ  รับตังค์  ไม่มองหน้าเราเลยละ  แรก  ๆ  ก็งง  แต่ก็แอบมีเสียงกระซิบมา      ลอย ๆๆ  (จากคนที่งอนเรานั้นแหละ) ว่า...น้อยใจ  ดูถูกของเล็ก  ๆ  จากคนแก่จน ๆ นั้นแหละ..เรื่องใหญ่  (ยายเยาว์จำได้ไม๊คะ) 

      งานนี้ต้องมีการง้องอน  กราบขอโทษกันนับสิบครั้ง  และต้องรับของฝากด้วย ไม่งั้นละก็.....เรื่องใหญ่อีกแน่(กลัวคะ...)  ทั้งที่แสนจะสงสารท่านที่  อุตสาห์ แบ่งปันสิ่งของเหล่านั้น  ไม่ว่าจะเป็นพืชผัก  ผลไม้  แม้แต่ขนมที่ท่านลุกขึ้นมาทำตั้งแต่เช้ามืดก่อนวันที่กำหนด  จ่ายเบี้ยยังชีพ    ซึ่งท่านน่าจะนำไปขายเพื่อนำมาซื้อยาหรือสิ่งของจำเป็นใน  ชิวิตประจำวันมากกว่า

         จนหลาย   ๆ   ครั้ง  ฉันเกิดคำถามกับต้วเองว่า   ในขณะที่ฉันทำตามหน้าที่  แต่พวกท่านกลับรู้สึกเมตตาเอ็นดูฉันราวกับลูกหลาน   ในไส้  แล้วฉันควรทำหน้าที่แบบไหนดี......ที่จะคู่ควรกับสิ่งที่ฉันได้รับจากพวกท่าน