ขอคนเดียวไม่ได้ ลองให้คนอื่นมาช่วยขอนะคะ

 

 มหาวิทยาลัยหญิงล้วน?!

                             กับ

                          จิตวิทยาการขอ   

   วันนี้ขอเล่าเรื่องเพื่อนที่เรียน Abac ให้ฟังอีกคนค่ะ เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่ตอนเรียน Intensive ก็เพิ่งจะรู้นี่เองค่ะว่ากว่าเธอจะ ขอ แม่มาเรียนที่ Abac ได้นั้นลำบากเพียงใด เพื่อนของดิฉันชื่อเล่นว่า “แจ้” ค่ะเป็นผู้หญิง สวย น่ารัก ฉลาด เรียนเก่ง แถมที่บ้านก็รวย เรียกได้ว่าคุณหนูดีๆนี่เอง Perfect! (ไปหมด) 

   เธอนั้นเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาตลอดค่ะตั้งแต่เด็กแล้วไม่เคยเข้าเรียนโรงเรียนสหรวมชาย-หญิงเลย ด้วยความที่ว่าที่บ้านค่อนข้างห่วงและหวงลูกสาวค่ะ ก็เป็นลูกสาวคนเดียวนี่นะ (ดิฉันก็ลูกสาวคนเดียวทำไมที่บ้านไม่เห็นห่วงละคะ haha) แล้วปัญหามันก็เกิดเมื่อแจ้เรียนจบ ม. 6 ค่ะ คุณแม่แจ้นั้นอยากให้แจ้ไปเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยสตรีหญิงล้วนค่ะ!(ประเทศไทยจะมีไหมคะ? )

    ดิฉันก็ถามไปว่ามันที่ไหนล่ะ? แจ้บอกว่าแม่เธอไม่สนขอให้มันเป็นหญิงล้วนก่อนก็แล้วกัน ส่วนตัวแจ้เองอยากเข้าเรียนที่ Abac ตามพี่ชายค่ะ แต่ทางคุณแม่เค้าก็ไม่ยอม พี่ชายมาช่วยพูดแล้วก็ไม่ยอม ฉะนั้นเธอก็เลยต้องไปขอให้ญาติๆ (อากี้ อาโก อากู๋ อากิ๋ม ยกมาเกือบหมดตระกูลมั้งเนี่ย) มาช่วยพูดกับคุณแม่ของเธอให้ค่ะ สุดท้ายญาติๆก็ต้องช่วยกันพูดอยู่นานค่ะกว่าคุณแม่ของเธอจะยอมให้ลูกสาวสุดที่รักมาเรียนมหาวิทยาลัยที่ไม่ใช่หญิงล้วนได้!

 

ข้อสังเกตนะคะ

1 แจ้ขอคนเดียวไม่ได้ค่ะ พี่ช่วยช่วยขอก็ไม่ได้ (อาจเพราะด้วยเรื่องของวัยวุฒิติค่ะ “คนแก่ไม่ค่อยฟังเด็กๆ”) จึงต้องให้ญาติๆที่มีสายสัมพันธ์กับคนที่ถูกขอ (คุณแม่) มาช่วยขอค่ะ เข้าลักษณะที่ว่า สามัคคีคือพลัง ถ้าขอคนเดียวแล้วไม่ได้ ก็ลองให้คนอื่นๆ ญาติๆ เพื่อนๆ.....ช่วยกันขออีกแรงนะคะ

2 โลกเราส่วนใหญ่ผู้หญิงใหญ่สุดในบ้านค่ะ สังเกตดูนะคะว่าแจ้ไม่ได้พูดถึงพ่อกับพี่น้องคนอื่นๆเลย คนที่เขาต้องขอ แล้วถึงจะได้ คือคุณแม่ค่ะ เป็นคุณแม่ที่มีสิทธิ์ขาด ถึงไปขอคนอื่นแล้วเขาจะอนุญาต ก็ไม่ได้ผลอะไร ต้องให้คุณแม่อนุญาตเท่านั้น เรื่องนี้เชื่อมโยงกับเรื่อง Female Marketing ได้อีกค่ะ