ครู

.

เห็นลำเรือลอยมา..ที่ท่าน้ำ

พายวาดค้ำลำแอบเข้าแนบข้าง

หลากหลายเท้าคู่น้อย..ก็พลอยวาง-

ก้าวเหยียบย่างลงสู่..เสียงกรูเกรียว

. 

เรือจ้างน้อยลอยลำ..พายจ้ำจ้วง

แต่ละช่วงจังหวะ..น้ำชะเชี่ยว

เห็นเธอวาด..พายค้ำ..เรือลำเรียว

อยู่กลางสายชลเปลี่ยว..อย่างเดียวดาย

. 

เช่น..ดวงวันลอยดวง..ขึ้นช่วงแสง

ทาบหล้าแหล่งให้พิสุทธิ์..เห็นจุดหมาย

เมื่อหัวใจมุ่งอยู่..ไม่รู้วาย

จักจ้วงพายพาคน..ข้ามพ้นน้ำ

. 

งามยิ่งงาม..ก็ระยับอยู่กับโลก

ปรุงปรนหอมบ่ายโบกโลมโลกต่ำ

เมื่อปรารมภ์พร่างพร้อย..ทุกรอยกรรม-

ย่อมจักย้ำยุดงามอยู่ท่ามตา

. 

มือเรียววาดพาย-วนกลางชลเปลี่ยว

พร้อมทุกเสี้ยวส่วนใจ..รู้-ใฝ่หา

คลื่นสวนลำโหมหนัก..ในมรรคา

เห็นเพียงใจแกร่งกล้าไม่ล้าโรย

. 

ร่างน้อยน้อยนั่งมองตาจ้อง-เพ่ง

ท่ามสูรย์เปล่งปลาบแนว..ลมแผ่วโผย

แรงคลื่นสายธารโลก..คอยโบกโบย

พาพ้นโดยมือเรียว..ที่เคี่ยวกรำ

. 

ปีแล้ว..และปีเล่า..ที่เจ้าเป็น

ผ่านร้อยเข็ญ..พันโศกแห่งโลกต่ำ

ด้วยจิตที่สำนึก..งามลึกล้ำ

ค่อยค่อยจ้ำเรือน้อย..ล่องลอยไป

. 

ละเที่ยวพาย..ละเที่ยวผ่าน..ฝ่าธารเชี่ยว

ค่อยค่อยเคี่ยวกรำสอน..อาทรให้-

ลูกศิษย์น้อยคล้อยหลัง..สู่ฝั่งไกล

ผ่านน้ำไหล..ชะเชี่ยว..ด้วยเรี่ยวแรง

 .

คือเรือน้อยลอยผ่านสายธารไหล

ด้วยจิตใจครูสาวผู้กร้าวแกร่ง

ที่จะคอยคัดท้าย-วาดพาย..ทะแยง

พาหัวเรือทิ่มแทง..สู้แรงน้ำ

 .

ทอดทิ้งตัวตนอยู่..เพื่อผู้อื่น

ท่ามกระแสลมตื่น..เสียงคลื่นคร่ำ-

ครวญระดมห่มห้อม..อยู่ล้อมลำ-

เรือน้อยคอยพลิกคว่ำ..จมลำเรือ

 .

ภาพเด็กน้อยจำพราก..พ้นฟากฝั่ง

มือเรียววาดพายยัง..อีกฝั่งเพื่อ –

รับส่งอีกทุกรุ่น..ช่วยจุนเจือ-

ภาพงดงามให้หลงเหลือ...ในแผ่นดิน..!

.

.