การไม่ทรยศต่อวิชาชีพตนเอง

         บ้านของผมเป็นบ้านหลังสุดท้ายในซอยสุดท้าย ของหมู่บ้าน  อยู่ติดสนามเด็กเล่น ก็ดีไปอย่างที่ผมมีที่ออกกำลังกายตอนเย็นส่วนตัว  นึกจะออกตอนใหนก็ได้  เพราะบ้านผมเป็นคนถือกุญแจรั้วสนาม

          ครอบครัวผม  มักจะพึ่งพาแม่ค้าขายไก่ย่างส้มตำเสมอ เพราะขี้เกียจออกไปซื้อนอกบ้าน  แม่ค้าเจ้านี้สองคนผัวเมีย ใช้มอเตอร์ไวด์พ่วงข้างมีเตาย่างไก่ ย่างปลาดุกพร้อม  บ้านเราอุดหนุนเขามากว่าสองปีแล้ว  พื้นเพแม่ค้าเคยบอกว่าเป็นคนโคราช  เรียกว่าเราคุ้นเคยกันมาก

         วันนี้ผมก็ใช้บริการของเขา  ผมออกไปซื้อปลาดุกย่าง 2 ตัว ภรรยาให้ตังมา 40 บาท พอเขาเอาปลาดุกใส่ถุง ผมถามว่าตัวละเท่าไร เขาบอกว่าตัวละ 20 สองตัว 40 บาท  ผมแกล้งพูดเบา ๆ กับเขาว่าเดี๋ยวจะบอกแฟนว่าตัวละ 25 ก็ได้กำไร 10 บาท  แม่ค้าได้ยิน รีบบอกผมว่า  ไม่ได้นะคุณ เพราะพี่ผู้หญิงเขาจะมาว่าฉัน  ขึ้นราคาทำไมไม่บอกล่วงหน้า 

         ขณะที่ผมนั่งกินปลาดุกย่าง  ผมคิดคำพูดของแม่ค้า  ขนาดเขาเป็นแค่คนหาเช้ากินค่ำ เขายังมีคุณธรรมประจำใจ  ดีซะกว่าคนใหญ่คนโตทั้งหลาย ตำแหน่งหน้าที่การก็สูง  แต่ดันทรยศต่อวิชาชีพตนเอง