ตั้งแต่ได้รับคำสั่งจากผู้บริหารว่า ให้เริ่มงานไปพลางๆ ก่อนที่จะเข้าปฏิบัติงานอย่างเป็นทางการ ผมก็เริ่มกระบวนการเรียนรู้สภาพปัจจุบันของการประกันคุณภาพในมหาวิทยาัลยครับ ที่ต้องบอกว่าเริ่ม ก็เพราะผมหลุดวงโคจรมานานหลายปี และเมื่อสองสามวันก่อนได้ฟังความเห็นจากท่านคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ฯ ได้รับทราบข้อมูลของคณะนี้เข้า เกิดไดเดียใหม่ครับ วันนี้เลยมีสองทางเลือก หนึ่งคือบุกคณะวิทย์ฯ กับสองค่อยก่อน รอให้เป็นทางการก่อน ส่วนเช้าวันนี้เตรียมการสอนก่อน เพราะต้องบรรยายให้ นศ.ฟังสามชั่วโมงรวด สุดท้ายอดไม่ได้ครับ อยากบุกไปคณะวิทย์ แต่เพื่อให้แน่ใจว่า เข้าไปแล้วไม่โดนขว้างขวดกลับมา (ฮา พูดไปงั้น) เลยโทรนัดหมายรองคณบดีฝ่ายบริหารก่อนดีกว่า คำตอบคือ ท่านอยู่ข้างนอก จะเข้ามาที่คณะช่วงบ่าย ซึ่งผมก็ติดสอนบ่าย ก็เลยขอคุยกับท่านช่วงเย็น หลังเลิกงานแทน นัดแบบนี้ง่ายครับ คือ หลังละหมาดที่มัสยิดก็ขอคุยเลย

ต้องบอกก่อนว่า ทำไมอยากคุยกับทีมบริหารคณะวิทย์ (ความจริงจะคุยทั้งชุดครับ) เพราะเป็นคณะที่เข้มแข็งสุดเรื่องประกันเท่าที่มหาวิทยาัลัยจะมีได้ และสามารถเป็นตัวอย่างสำหรับหน่วยงานอื่นๆ ได้ ตอนนี้สมองผมมันวิ่งมาที่การแสวงหาแม่แบบสำหรับการยืนยันความเห็นผมว่า ทุกหน่วยงานทำได้ ถ้าเข้าใจและทำจริง และผมก็เล็งเป้าสองไว้แล้วครับว่า แบบอย่างนี้ควรนำไปที่คณะอิสลามศึกษาก่อน อันเนื่องจากเป็นคณะที่มีสาขาวิชาไม่มากนัก ที่สำคัญจุดแข็งคือการบริหารงานแบบกรรมการที่เข้มแข็งที่สุด

วันนี้ผมสอนที่คณะอิสลามศึกษาครับ ลงมาก็แวะที่สำนักงานเลย ทักทายผู้บริหารนิดหน่อย แต่กลัวว่าจะเจอะท่านรองคณบดีวิทย์ เลยไม่กล้าชักชวนรองบริหารของอิสลามศึกษา แต่ยังงัยเวลาหลังละหมาดที่มัสยิดก็ยังคงเป็นสถานที่รวมบุคคลทุกระดับชั้นของมหาวิทยาลัยได้เป็นอย่างดีครับ วงสนทนาแลกเปลี่ยนระหว่างผม รองคณบดีจากคณะวิทย์ฯ และอิสลามศึกษา พร้อมๆ กับ ผอ.สำนักวิทยบริการ ก็เกิดขึ้นครับ

สิ่งที่ได้จากการพูดคุยวันนี้คือ อะไรที่อิสลามศึกษาขาด และอะไรที่วิทย์พร้อมจะช่วยถ่ายทอดประสบการณ์ และอะไรคือหน้าที่ของผม ตกลงกันเสร็จสรรพ พร้อมวันที่เราจะเริ่มกระบวนการสนทนาในกลุ่มผู้ปฏิบัติระหว่างคณะก็ชัดเจนขึ้นครับ 

จากข้อตกลงวันนี้ ทำให้ผมมั่นใจว่า ข้อสรุปสาเหตุของความล้มเหลวที่ผ่านมาอย่างน้อยหนึ่งข้อที่ผู้รับผิดชอบงานประกันอ้าง ไม่เป็นความจริง และสมมติฐานที่ผมตั้งไว้ถูกต้อง วันนี้ปั่นจักรยานกลับบ้าน พร้อมกับสมองที่คิดกิจกรรมขยายผลครับ อัลฮัมดุลิลลาห์ ฮือ แต่ดูถ้ารอบนี้ ผมคงต้องไปจุ้นกับอีกหลายหน่วยงานครับ ที่สำคัญเวลามันบีบมาทุกขณะครับ ดังนั้นทำอะไรก็ต้องให้ได้แบบคูณสองคูณสามเข้าไว้

ปล. วันนี้ได้สอนนักศึกษากลุ่มหนึ่ง เข้าห้องไปก็เจอนักศึกษาที่คุ้นๆ หน้าทั้งนั้นเลย ฮือ ตอนกลุ่มนี้เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ผมก็เคยสอนครับ ตอนนี้อยู่ปีสี่กันแล้ว ฮือ เวลามันเร็วจริงๆ 

ปล.สอง ฝากท่านผอ.สำนักวิทยบริการนำรูปที่ถ่ายไว้เย็นนี้ มานำเสนอในบันทึกนี้ด้วยนะครับ