เมื่อเช้าระหว่างทำ Detox ข้าพเจ้าได้คลิ๊กเรื่องบางเรื่อง เรื่องหนึ่งที่ปรากฏในใจของข้าพเจ้าเอง ก็คือ ... งานมหกรรม R2R ครั้งที่ 3 ที่จะมีขึ้นในวันที่ 15 – 17 กรกฎาคม พ.ศ.2553 นี้... ภารกิจหนึ่งที่ได้รับมอบหมาย คือ ลานเสวนา

ปีนี้...

ข้าพเจ้าปรารถนาจะนำพา “หัวใจของคนทำ R2R” อันเป็นหัวใจที่รักการทำ R2R โดยไม่ได้คาดหวังในเรื่องรางวัล แต่มีความสุขที่นำตนเองก้าวไปสู่การเรียนรู้ R2R ให้โอกาสตนเองได้เรียนรู้ โดยปราศจากความหวาดกลัว เมื่อได้ยินคำว่าวิจัย...

หลายปีที่ผ่านมาที่ข้าพเจ้าได้รับโอกาสแห่งการเดินทางไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้การทำ R2R ในพื้นที่ต่างๆ หลายๆ จังหวัดในประเทศไทยนั้น สิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้จากผู้ที่เชิญข้าพเจ้าไปนั้น คือ กลุ่มคนที่อยากจะเรียนรู้การทำ R2R ที่เป็นการเรียนรู้แบบเล็กๆ ไม่อลังการ หากแต่คือ ความยิ่งใหญ่ในใจของคนหน้างาน เขาเหล่านี้ไม่ได้หวังผลเลิศเลอว่า งานของเขาจะเป็นงานที่มีความถูกต้องเชิงวิชาการมากมาย เป็นงานที่เจ๋งตามแบบแผนระเบียบวิธีวิจัย หากแต่เป็นงานที่เป็นการเลือกให้โอกาสตนเองได้เรียนรู้

กลุ่มคนเหล่านี้มักจะถูกลืม จากเวทีมหกรรมวิชาการต่างๆ เพราะเขาจะถูกตี ถูกกระแทกจากคอมเมนต์เตเตอร์ทั้งหลาย ที่มาช่วยกันขยี้บี้งานของเขา ใจของเขาไม่ได้ปรารถนาเช่นนั้นเลย ใจของเขาเพียงแค่อยากเรียนรู้การทำ...R2R ส่วนความเก่งความชำนาญนั้น คือ ปลายทางที่สักวันหนึ่งเขาจะเดินไปให้ถึง

ข้าพเจ้า...เชื่อว่า “สังคม R2R และเวทีมหกรรมประจำปี R2R” จะเป็นโอกาสให้กลุ่มคนเหล่านี้ได้มาแบ่งปัน พลังแห่งความสุข แห่งความหวัง และความตั้งใจที่อยากจะทำเพื่อผู้อื่น อันเป็นผู้ที่เดินเข้ามาขอรับบริการจากคนหน้างานกลุ่มนี้ คนกลุ่มนี้...ไม่ใช่นักล่ารางวัล หากแต่เป็นนักล่า “โอกาสแห่งการเรียนรู้”...

และข้าพเจ้าจะใช้โอกาสนี้แหละ “โอกาส”...ที่ยังได้รับมอบหมายให้ได้ร่วมทำงานขับเคลื่อน R2R ประเทศไทย...ด้วย นำพาคนหน้างานที่มีความสุขและรักการทำ R2R มาแบ่งปันพลังความดี พลังความสุข และความเบิกบานจากการทำ R2R สู่กันและกัน

กลุ่มคนเหล่านี้น่ะนะมีอยู่มากมายเลย ในองค์กร

เขาเป็นเพียงคนกลุ่มเล็ก แต่มีพลังดีงามมากมาย

เขาน่าจะได้มาเจอกัน มาพูดคุย มาแบ่งปันกัน และจับมือกันไปสู่การทำงานอันได้ชื่อว่า “คือ การเสียสละละความเห็นแก่ตัว”... เพราะการได้มาเจอกันของคนเหล่านี้...จะก่อเกิดเป็นอนุภาคเล็กๆ แต่มีพลังงานอันทรงอนุภาพมาก... เชื่อว่า “ลานเสวนา” ปีนี้จะมีเรื่องราวแห่งความสุขปรากฏชัดขึ้นกว่าสองปีที่ผ่านมา... เพราะปีนี้ข้าพเจ้าเอาจริง

 

๑๐ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๓