จะเห็นว่าบางครั้ง เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มีเรื่องราวและประสบการณ์เกิดขึ้นมากมาย ขึ้นอยู่กับว่า เราจะรับและเก็บมันไว้ในความทรงจำหรือเปล่า

            คืนวันที่ ๑๓ ธันวาคม๒๕๕๒ ณ ถนนคนเดิน ที่วัดจองคำ  จังหวัดแม่ฮ่องสอน

อีกเช่นกัน (จะเห็นว่าบางครั้ง เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มีเรื่องราวและประสบการณ์

เกิดขึ้นมากมาย ขึ้นอยู่กับว่า  เราจะรับและเก็บมันไว้ในความทรงจำหรือเปล่า) 

 ขณะที่เพื่อนๆ กำลังหาซื้อและต่อราคาของกัน  ครูภาทิพก็มาชะงักกับเสียงของกีต้าร์

โปร่งหนุ่มชาว เหนือและเสียงหวานๆของสาวเหนือผู้นั้น   ครูภาทิพไม่เคยรู้จักวง

เลอฌอมาก่อนเลย   แต่ชอบดนตรีคำเมือง และชอบเสียงกีต้าร์โปร่ง  ก็หยุดฟังทันที  

 ตอนนั้นมีครูภาทิพหยุดฟังคนเดียวก็ค่อนข้างอายๆนะ  เข้าไปซักถามที่มาที่ไป  ศิลปิน

ทั้ง๒ น่ารักมาก  ก็พูดคุยจนรู้สึกว่า “ฟังคนเดียวก็ได้วะ”   ก็ขอนั่งบนม้านั่งหน้าร้าน

ให้เขาร้องเพลงที่เพราะให้ฟังทีละเพลง  ๆ  เพื่อจะตัดสินใจเลือกว่าจะซื้อแผ่นไหนดี

ขณะที่นั่งอยู่ อ.นฤมล  ก็วิ่งเข้ามาแล้วหยิบทุกแผ่นใส่มือ พร้อมสาธยายคุณภาพ

คุณสมบัติ  (สรุปครูนฤมล ก็เป็นแฟนของเลอฌอนั่นเอง)  ครูนฤมลเล่าว่าเขาเคยไป

ออกร้าน หมายถึงไปร้องเพลงสดๆแล้วขายแผ่นCDที่เขาทำเองที่สุราษฎร์ด้วย 

และจะมาสุราษฎร์ธานีอีกไม่นาน  ครูภาทิพกำลังงง  ก็คว้ามา ๔แผ่น  อย่างไม่ตั้งใจ

 คืนนั้นหากเป็นร้านกาแฟครูภาทิพยินดีนั่งฟังโต้รุ่ง  ยอมสละที่นอนที่แสนอบอุ่นเลย

ทีเดียว

 

                วันที่ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๒ ซึ่งเป็นขากลับก็ให้น้องที่เป็น พขร.ประจำ

รถตู้ที่ครูภาทิพนั่ง เปิดเพลงปิ๊ดจะลิวให้ฟัง ก็ได้ทราบความหมายว่ามันคือ

นกกรงหัวจุกของภาคใต้นั่นเอง

 

            เมื่อมาถึงบ้านเปิดฟังเพลงทุกแผ่นเพราะๆจริง  แต่เสียดาย  แผ่นมันจะ

ติดขัด  (อาจจะเนื่องจากเขาบันทึกแผ่นเอง)  ก็ทำให้เสียอารมณ์ไปนิด

 

       คลิกไปฟังเพลงของ>>  เลอฌอ