..ทั้งๆที่ยังมีลมหายใจ..

แต่...ทำไม...รู้สึกแบบนี้

แรงกาย....แทบไม่มี

เจ็บแปลบ...ตรงนี้...ที่ใจ

ความปวดร้าว...รุนแรง

แม้จะเคยเข้มแข็งแค่ไหน...

คงถึงคราวรันทด...หมดแรงใจ

สิ้นไร้...กำลัง...ยั่งยืน

แค่นี้...คงไม่ถึงตาย

ร่างกาย...ยังทนฝืน

แต่..หัวใจ..คงไม่ฟื้น

แม้หยัดยืน...อยู่ได้...ตายทั้งเป็น

หมดลมหายใจ...ไปเลยดีกว่า

ทิ้งกายา...ปล่อยหัวใจ..ให้หยุดเต้น

จะได้ไม่เจ็บ....ดั่งที่เป็น

ไม่รู้...ไม่เห็น...ไม่ยลยิน

                                              กิ่งไผ่.....ใบหลิว