ลมหายใจที่ไม่อยากมี


..ทั้งๆที่ยังมีลมหายใจ..

แต่...ทำไม...รู้สึกแบบนี้

แรงกาย....แทบไม่มี

เจ็บแปลบ...ตรงนี้...ที่ใจ

ความปวดร้าว...รุนแรง

แม้จะเคยเข้มแข็งแค่ไหน...

คงถึงคราวรันทด...หมดแรงใจ

สิ้นไร้...กำลัง...ยั่งยืน

แค่นี้...คงไม่ถึงตาย

ร่างกาย...ยังทนฝืน

แต่..หัวใจ..คงไม่ฟื้น

แม้หยัดยืน...อยู่ได้...ตายทั้งเป็น

หมดลมหายใจ...ไปเลยดีกว่า

ทิ้งกายา...ปล่อยหัวใจ..ให้หยุดเต้น

จะได้ไม่เจ็บ....ดั่งที่เป็น

ไม่รู้...ไม่เห็น...ไม่ยลยิน

                                              กิ่งไผ่.....ใบหลิว

คำสำคัญ (Tags): #ลมหายใจ
หมายเลขบันทึก: 325526เขียนเมื่อ 6 มกราคม 2010 22:26 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 22:11 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (8)

..เราไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมจำนน

..ใจของคนดวงนี้นั้นแสนยิ่งใหญ่

..พรุ่งนี้เราจะเดินไป

..ไม่ท้อไม่ยอมแพ้

อ่านแล้วเศร้านะครับ

ทุกลมหายใจก็ทีความหมายที่ต่างกันนะครับ...

อ่านกลอนคุณเศร้าตลอดเลย
คนที่ไม่เคยเจอคงเขียนให้ดีแบบนี้ไม่ได้นะคะ
มาให้กำลังใจคะ

สวัสดีค่ะ....คุณ soraya...

...ช่วงหนึ่ง..กิ่งไผ่ฯมีความรู้สึกยอมจำนนต่อชีวิตแล้วจริงๆ...จึงเกิดบทกวีบทนี้ขึ้น

แต่ก็เหมือนที่คุณบอกไว้...ใจคนเรานั้นแสนยิ่งใหญ่เกินไปที่จะยอมจำนนตลอดไป

...ขอบคุณมากมายสำหรับสิ่งดีๆที่มีให้กันเสมอมา.....ขอบคุณจริงๆ

สวัสดีค่ะ....น้องกอ..

...ความเศร้าที่มีในใจ...ได้ระบายออกมาเป็นบทกลอน

...ทำให้ใจคลายเศร้าค่ะ...

ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยม

สวัสดีค่ะ...คุณphornphon

ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยม

สวัสดีค่ะ คุณ ฟารีดา

ขอบคุณนะคะที่แวะมา

ยอมรับค่ะ..ว่าเจอเรื่องเศร้ามาเยอะ

ไม่อยากให้ความเศร้าทับถม...เลยระบายออกมาเป็นบทกลอนค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี