ครั้งนั้นที่สวนป่ามหาชีวาลัยอิสาน บ้านพ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์  ฉันได้พบตัวจริงเสียงจริงของคุณแผ่นดิน คุณแดนไท และหนุ่มน้อยคู่หนึ่ง  วัยฮา ซ่า ซน  หน้าตาน่ารักน่าหยิก  อายุไม่เกิน ๕ - ๖ ขวบ 

           ฉันได้คุยกันแบบแลกเปลี่ยนกับคุณแผ่นดินไม่เกิน ๕ นาที  ทำให้ได้รับข้อคิดเห็นสั้น ๆ แต่มุ่งมั่นเข้มแข็ง  เช่นเดียวกับมาดนิ่งขรึมของคุณแผ่นดิน  แม้ว่าเราจะทำงานต่างระดับกัน  ฉันเป็นครูสอนเด็กเล็ก ๆ ที่โรงเรียนบ้านนอกกันดาร  แต่คุณแผ่นดินสอนนักศึกษาระดับอุดมศึกษา  คุณแผ่นดินและคุณแดนไทเป็นคนติดดินทั้งคู่ ไม่ถือตัวเป็นกันเอง 

          ที่ประทับใจมาจนถึงทุกวันนี้อย่างไม่รู้ลืมคือ  สองหนุ่มน้อยวัยฮ่า ซ่า ซน นั้นต่างหาก  ที่พูดภาษาอิสานในการสื่อสารกับพ่อ แม่  ได้ไพเราะน่าฟัง 

         จนกระทั่งหนุ่มน้อยเติบโตสมวัย ได้เป็นพระเอกหน้าปกหนังสือที่คุณแผ่นดินเขียน "เรียนนอกฤดูกาล" ฉันตั้งใจอย่างยิ่งที่จะได้เป็นเจ้าของหนังสือเล่มนี้  วันแล้ววันเล่าก็ยังไม่สามารถจะส่งเงินไปซื้อหนังสือได้  กระทั่งวันหนึ่งคุณแผ่นดินบอกว่าจะส่งหนังสือไปให้และสำหรับฉันและเด็ก ๆ ด้วย 

         นักเรียนบอกว่ามีกล่องพัสดุส่งมาถึงฉัน ๑ กล่อง มาจากจังหวัดมหาสารคาม  พบว่าในกล่องนั้นมีหนังสือ ๑๔ เล่ม  จากคุณแผ่นดินนั่นเอง  เด็ก ๆ และคุณครูประจำห้องสมุดช่วยกันแกะกล่องและดีใจมาก ๆ แย่งกันอ่านหนังสือคนละเล่มสองเล่มเดี๋ยวนั้นเลย

            คราวหนึ่งที่ผ่านมา  เด็ก ๆ ไม่เคยมีหนังสือดี ๆ อ่าน  ฉันต้องลงทุนซื้อหนังสือทีละเล่มสองเล่ม อ่านให้เด็กฟัง  ต่อมามีวิธีการใหม่คือฉีกออกเป็นหน้า ๆ เย็บแจกให้เด็กไปอ่านคนละ ๒-๓ หน้า  ผลัดเปลี่ยนหรือแลกกันอ่าน  เด็กอ่านจนหน้าหนังสือฉีกขาด  ต้องใช้เทปใสปะเพื่อให้มองเห็นตัวหนังสือส่วนที่ขาด 

          ฉันเขียนบันทึกฉบับนี้เพื่อเป็นการขอบพระคุณ  แต่ความรู้สึกในส่วนลึกนั้น  มีความสุขและปลาบปลื้มแทนคุณแผ่นดิน ผู้เป็นเจ้าของหนังสือเป็นอย่างมาก 

         ขอให้คุณความดีของคุณแผ่นดิน  ที่ได้มอบสิ่งที่เด็กขาดและต้องการ  ดลบันดาลให้คุณแผ่นดินและครอบครัว  พร้อมด้วยลูกชายตัวน้อยทั้งสองมีความสุข ความเจริญ มีความสมหวังทุกสิ่งที่ตั้งใจ ... ด้วยจิตคารวะ