พักเนี่ยป้าเหมียวไม่ค่อยฮา....

     กระมิ้ดกระเมี้ยนให้คนหมั่นไส้มาพอสังเขป ต่อมสาวแตก หรือไร ป้าเหมียวคนเดิมหายไปไหน เนี่ยล่ะเป็นเสียงที่พี่ๆน้องๆถามไถ่เข้ามา...

ไอ้อันที่จริงนั้นไซร้ ป้าเหมียวตัวจริงเสียงจริงเนี่ยมีหลายเวอร์ชั่น เวลาครึ้มฟ้าครึ้มฝนก็เศร้านิดพอให้รีด อารมณ์ติสท์ ออกมาบ้าง แต่เวลาแดดแรงๆ ก็บ้าแดดได้เหมือนกันนะจะบอกให้...

มาเข้าเรื่องดีกว่า น้องซิลเวียอยากให้ป้าเหมียวบันทึกเรื่องฮาๆ  ให้อ่านหน่อย ป้าเหมียวก็พยายามสรรหาเรื่องอะไรน๊า จะกระแทกใจให้น้องซิลเวียมีอารมณ์ฮาด้วยคน ไม่ปล่อยให้ฮากริบ (แบบคนเล่าฮาคนเดียว)

ก็นึกถึงเรื่องความขี้ลืมของคนใกล้ตัว เรื่องเนี่ยขออนุญาตมาตีพิมพ์แล้ว เขาบอกว่า ลุยเต็มที่ไม่ต้องยั้ง...จัดให้

เรื่องมันมีอยู่ว่าคุณสามีเธอจะเป็นคนที่ขี้ลืมบรรลือโลก ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นอย่างเนี่ยบ้างหรือป่าว เช่น...เวลาคุณเธอง่วงมากๆ ก็จะล้มตัวลงนอน แบบงีบเอาแรง(ไม่เอาจริง) พอตื่นขึ้นมาก็มักจะมีอาการ งัวเงียหาแว่นตา และทำท่าทางอารมณ์เสีย..."เหมียว..เห็นแว่นพี่ไม๊ "  ฉันก็พลอยหา แบบพลิกแผ่นดิน "ไม่เจอพี่..พี่เอาไปวางไว้ไหนล่ะ" ถามแบบไม่มองหน้า  "โอเค ไม่ต้องหาแล้ว เดี๋ยวจะรีบทำงานแล้ว" ฉันก็ไม่ได้สนใจไถ่ถามอีกได้แต่กังวลว่า เจ้าประคุณจะมองหน้าจอคอมเห็นหรือนั่น...ตามไปดู

"อ้าวพี่เจอแว่นที่ไหนน่ะ"    ห๊า..ไหนแว่น  "ก็พี่ใส่อยู่นั่นน่ะ"  อ้าวใส่เมื่อไรฟ่ะ !?! (^_^!) ถึงว่าทำไมดูชัด....แฮ่ะๆๆ

เนี่ยคือเรื่องลืมอันดับหนึ่งใส่แว่นหลับ...พอตื่นมาหาแว่นทุกที (ตอนเนี่ยจับมุกได้แล้ว)

และเรื่องนี้เด็ดสุด เมื่อคุณสามีรู้ว่าตนเองขี้ลืมจึงคิดแก้ไขตัว เวลาออกจากบ้านกลัวลืมเอกสารสำคัญ ก็จะนำไปวางไว้หน้าประตูเพราะกันลืม ประมาณว่าปิดประตูเมื่อไร ก็ต้องเห็นแล้วก็จะได้หยิบฉวยไปไม่ลืม (ทำไมอัจฉริยะอย่างเนี่ยว๊า!!)

และเมื่อถึงคราวออกจากบ้าน พี่แกไปถึงหน้าประตู โวยวายคนเดียว ใครเนี่ย เอาอะไรมาวางขวางทางแบบเนี่ย.. คิดอย่าง รมณ์เสีย พร้อม เตะของกระจาย...

 (เฮ้อ!!! อนิจจา)มันลืม