จะไม่มัวแต่เขียนลิสต์รายการยาวเหยียดอีกแล้ว... เพราะเวลาในชีวิต ไม่ได้ยาวนานดังที่เราคิดไว้ ...

 

 

 

      ทุกปี ในช่วงก่อนสิ้นปี โดยเฉพาะในวันที่ 31 ธันวาคม เราหลายคนมักจะเขียนรายการ (Life's list) ซึ่งโดยมากจะยาวเหยียด เป็นรายการที่เราต้องการปรับปรุง แก้ไข และพัฒนาตัวเองทั้งด้านการงาน การเรียน ความสัมพันธ์ ความมุ่งหวัง รวมไปถึงเป้าหมายที่อยากไปให้ถึงในปีใหม่...

     ที่ขำ ๆ คือ... รายการที่ว่านี้ ก็ดูเหมือนจะซ้ำ ๆ กันเสียทุกปี ... Life's list เลยคล้าย Waiting list ตอนรอขึ้นเครื่องโดยไม่ได้จองไว้ก่อน...

     โชคดีก็ได้ไปในเที่ยวบินนั้น  แต่บางวันไม่มีโชคก็อด...ต้องรอต่อไป สมชื่อ Waiting list... กลายเป็นรายการที่รอจะทำ แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะได้ทำหรือไม่...

      ทำเช่นนี้มาหลายปีนักหนา จนเมื่อปีที่แม่จากไป คือ ปี 2548 ซึ่งเป็นปีที่ได้เขียนรายการไว้ข้อหนึ่งว่า...

...จะใช้เวลากับแม่ให้มากที่สุด พาแม่ไปปฏิบัติธรรมตามที่แม่อยากไป คุยและเก็บข้อมูลเรื่องราวเก่า ๆ ไว้จากแม่ให้มากที่สุด...

 

      แม่จากไปเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 2548 หลังงานศพแม่ จึงพอมีเวลามาทบทวนชีวิต ... เลยเห็นว่า จนผ่านไปกว่า 2 เดือนแล้ว ก็ยังแทบจะไม่ได้ทำตามรายการที่เขียนไว้เลย โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับแม่...

      ใจหาย เสียดาย อาลัย หวนหาวันเวลาที่ได้อยู่กับแม่ ... แต่ วันเวลานั้นก็หาได้ย้อนกลับมาไม่...

 

    

ภาพจาก http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem85823.html

 

      ในปีถัดไป...จึงตั้งใจใหม่ว่า จะไม่มัวแต่เขียนลิสต์รายการยาวเหยียดอีกแล้ว... เพราะเวลาในชีวิต ไม่ได้ยาวนานดังที่เราคาดคิดไว้ ...

 

อยากทำอะไรดี ๆ .....ให้ทำเสียเดี๋ยวนี้...

อยากบอกรัก ชื่นชมใคร....ให้บอกซะ...

อยากเริ่มต้นสิ่งใหม่ ๆ .....ทำตอนนี้เลย...

 

ไม่ต้องรอฤกษ์งามยามดี ตอนนี้ตอนนั้น เพราะฤกษ์ที่ดีที่สุดก็คือ ...

 

"เดี๋ยวนี้ ทำทันที"

 

 

       ยิ่งปีนี้ ... นอนยิ้มนั่งยิ้มกับหนังสือเล่มโปรด มีเสียงเพลงจากนักร้องกิตติมศักดิ์ (ข้างบ้าน) มาขับกล่อมให้ฟรี ๆ ตั้งแต่ทุ่มกว่ายันเที่ยงคืน แล้วก็จบด้วยเสียงพลุเฉลิมฉลองปีใหม่...

 

    ...เพิ่งคิดได้ว่า ตัวเองลืมไปเลยสำหรับรายการที่อยากทำทั้งหลายในปีใหม่  เพราะ... ทำทุกอย่างที่อยากทำอยู่แล้วในทุกวัน...

 

       พลุเสียงดัง สีสวย และเสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตีดังก้องกังวานเมื่อเที่ยงคืนวันที่ 31 ธันวาคม  ทำให้คิดไปต่อว่า...

 

นาฬิกาต้องไขลาน จึงจะเดิน ...

ชีวิตก็เฉกเดียวกัน... ลานชีวิตต้องไขทุกวัน อย่าหลงลืม...

ลานชีวิตนี้เปราะบางนัก จึงต้องทะนุถนอม หมั่นดูแลถนอมรัก...ทั้งของตัวเองและคนรอบข้าง…

 

        เพื่อให้...สายธารแห่งลำนำชีวิต ไหลรินเรื่อยไป จนกว่าจะถึงจุดแห่งต้นธารชีวิตนั้น...จุดที่ทุกคนต้องไปพบกันที่นั่นเสมอ...ได้อย่างงดงาม

 

มีความสุขกับชีวิตในทุก ๆ วันกันนะคะ

(^___^)