ลูกหมูกับฝูงเเกะ

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว มีลูกหมูตัวหนึ่งหลงเข้าไปอยู่ในฝูงแกะและหลบซ่อนอยู่ที่นั่นเรื่อยมา วันหนึ่งเมื่อคนเลี้ยงแกะมาพบเข้าจึงพยายาม
ไล่จับลูกหมูร้องเสียงหลงวิ่งหนีไปรอบๆคอก

“เจ้าจะวิ่งให้เหนื่อยและส่งเสียงร้องให้หนวกหูทำไม” แกะตัวหนึ่งกล่าวตำหนิ “ทุกครั้งพวกข้าก็ยืนให้มนุษย์จับแต่โดยดี “มันต่างสถานการณ์
กันนี่เพื่อนมนุษย์จับพวกเจ้า ไปตัดขนส่วนข้าถูกจับไปเชือด” ลูกหมูตอบพร้อมกับส่งเสียงร้องและพยายามวิ่งหนีสุดฝีเท้า

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: เราไม่ควรใช้ความคิดเห็นของตนเองเป็นเครื่องตัดสินหรือประเมินผู้อื่น

[meaw mommam]

แต่งเองหรือเปล่าคะ

น่ารักดี

[small man]

เราไม่ควรใช้ความคิดเห็นของตนเองเป็นเครื่องตัดสินหรือประเมินผู้อื่น

            นี่แหละครับ  หัวใจของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ หรือ KM

               

[สายลมที่หวังดี]

.....สวัสดีค่ะ หนุ่มนาสวรรค์.....

ตรงประเด็นพอดีเลยค่ะ เราไม่ควรใช้ความคิดเห็นของตนเองเป็นเครื่องตัดสินหรือประเมินผู้อื่น... จริงๆค่ะ...

แต่นิทานเรื่องนี้ เนื้อหามันสั้นไปหน่อย จบง่ายเกินไปนิด ไม่ตำหนินะแต่น่าจะเพิ่มรายละเอียดอีกนิดหนึ่งค่ะคนอ่านจะได้เข้าใจมากขึ้น ( ขนาดเป็นตัวยงในการเล่านิทานให้เด็กฟังแล้วนะ ยังต้องอ่านตั้ง 3 รอบ กว่าจะเข้าใจ )...แซวนิดนะอย่าโกรธล่ะ