พ่อแนะนำเรื่องเรียน

กนกไร้ลายโบตั๋น (๕)

        ชีวิตเด็กหอก็ไม่มีอะไรที่ต่างจากไปจากเดิม ดิฉันก็หนีเที่ยวบ้าง ไม่มีอะไรที่ตื่นเต้นเลย จนกระทั่งจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่๓ ดิฉันเคยตอบคำถามครูประจำชั้นว่า "เธออยากเป็นอะไร" ดิฉันก็ตอบว่า "อยากเป็นพยาบาลค่ะ" คำตอบนี้ไม่ได้ทำให้ความฝันเป็นจริงได้เลย

         ดิฉันกลับบ้านหลังจากรู้แล้วว่าได้มีที่เรียนจึงไม่เครียด แต่แล้วพ่อก็แนะนำให้ไปสมัครเรียนที่วิทยาลัยครูพิบูลสงคราม โดยพ่อให้เหตุผลว่า การที่มีอาชีพเป็นครู เป็นอาชีพที่ดีและสบายกว่าอาชีพอื่นๆ วันพักผ่อนวันหยุดก็มีมาก มีเวลาพักช่วงปิดเรียน ถ้านักเรียนปิดเรียนเราก็ได้ปิดเรียนเช่นเดียวกัน ดิฉันได้ฟังเหตุผลของพ่อ จึงใจอ่อน ทำตามที่พ่อแนะนำ จึงไปสมัครสอบ ดิฉันจึงสอบเข้าวิทยาลัยครูพิบูลสงครามได้ตามที่พ่อแนะนำ

          ดิฉันเข้าเรียนที่วิทยาลัยครู  มาอยู่ที่หอพักของวิทยาลัยเพราะเป็นกฎระเบียบที่นักศึกษาปีที่ ๑ ต้องอยู่หอพัก แต่ถ้าอยู่ปีที่ ๒ ไม่บังคับ ซึ่งการมาอยู่หอพักนี้จะอยู่เป็นห้องเล็กๆ ห้องละ ๔ คน มีเตียง ๒ ชั้น จำนวน ๒ เตียง ดิฉันก็อาสานอนชั้นที่ ๒ (ชั้นบน)  เพื่อนๆที่นอนด้วยก็มาจากจังหวัดสุโขทัย ชื่อของเพื่อนที่พักด้วยกันคือ ธีราพร สุขใส,  แจ่มใส แจ้งโถง, มาลี (จำนามสกุลไม่ได้) และดิฉันที่นอนด้วยกัน ทำงานด้วยกัน เพราะต้องรับผิดชอบงานเป็นกลุ่ม ทำผิดก็รับโทษด้วยกัน....ฮิๆ สนุกดี

         ดิฉันดีใจทีไม่ได้ปฎิเสธความหวังดีจากพ่อ พ่อฝากให้คิดแต่พ่อไม่ได้บังคับ พ่อเป็นผู้ที่ให้คำแนะนำ ไม่เคยดุด่า พ่อเป็นพ่อที่ช่วยเหลือให้คำปรึกษาได้เหมือนกับแม่ ปรึกษาได้ทุกๆเรื่อง ดิฉันไม่เสียใจเลยที่ได้ทำตามคำแนะนำของพ่อ (ปัจจุบันเป็นครูมาแล้ว ๓๐ ปี)