วันนี้เวลาประมาณบ่ายแก่ๆ ได้พยายามเขียนบันทึกการทำงานของวันนี้ขึ้นบล็อก สักพักใหญ่ก็มีความเห็นจาก อ.เอก ที่อ่านแล้วดูงงๆ  น้องนันท์ก็มีความเห็นเพิ่มเติมอีกคน อ่านความเห็นของทั้งคู่แล้วต้องย้อนกลับไปอ่านข้อความของตัวเองใหม่อีกครั้ง ไม่ชัดเจนจริงๆ ด้วย  สักพักพี่สุเทพก็โทรมาบอกว่าเรื่องที่เขียนยังไม่สามารถเป็นเรื่องถอดบทเรียนได้นะ บางเรื่องก็เป็นเรื่องเฉพาะที่ผู้อื่นอาจจะไม่เข้าใจ ก็เลยนั่งอ่านแล้วทบทวนดู.....อืม  คงเป็นจริงอย่างพี่สุเทพบอก เลยตัดสินใจว่า "หน้าบล็อกนี้อาจเป็นอันตรายต่อเครื่องคอมพิวเตอร์ของท่าน ไม่รับรองหน้าบล็อกนี้" จึงต้องลบออก

     พอตอนเย็นพี่สุเทพก็โทรหาอีก ถามว่า "ลบทำไม อย่าเพิ่งหมดกำลังใจนะ เริ่มต้นเขียนใหม่ก็เป็นแบบนี้ละ ต้องเขียนเรื่อยๆ อย่างน้อยสัก 20 บทความ  พี่เป็นกำลังใจให้" ก็รู้สึกขอบคุณกับความรู้สึกดีๆ ที่พี่มอบให้จริงๆ ตอนนี้มานั่งคิดว่า 20 บทความที่จะฝึกเขียนจะไปหาจากไหนเนี่ย จะถอดบทเรียนของตัวเองก็ยากจัง สายลม แสงแดด ก็แปลเป็นบทกวียากมาก (ไม่ค่อย get in ) เอาเป็นว่าคิดออกเมื่อไหร่ จะเขียนบทความที่หนึ่งมานำเสนอนะค่ะ

     ในการนี้ก็ต้องขอบคุณ อ.เอก  น้องนันท์ พี่สุเทพ มากๆ ที่อ่านแล้วมัความเห็น มีคำถาม ชวนให้ย้อนกลับไปอ่านบันทึกของตนเอง ครั้งหน้าจะพยายามขัดเกลาภาษาและวลี รวมถึงความหมายให้เข้าใจมากขึ้นนะค่ะ