ขอบคุณกรณีศึกษาที่เคยซึมเศร้าจนปรับเป็นวิตกกังวล แต่ปัจจุบันบางช่วงความคิดก็สามารถใช้กิจกรรมบำบัดร่วมกับการใช้ยาในการจัดการสุขภาพจิต ลองอ่านแนวทางการให้คำปรึกษาทางคลินิกในฐานะนักกิจกรรมบำบัดจิตสังคม

•Chief Complain (CC): –รู้สึกเบื่อ ไม่อยากทำงาน และอยากแยกตัวอยู่คนเดียว –จิตแพทย์เพิ่มขนานยาแก้ซึมเศร้าและคลายกังวล รู้สึกนอนหลับลึกหลังทานยา แต่ตื่นขึ้นมาไม่สดชื่นบางวัน –เคยค้นหาความรู้เพื่อจัดการปัญหาจิตใจ เช่น วางแผนเรียนฝึกอาชีพในการทำเบเกอร์รี่ช่วงปีใหม่

•Prioritization of Performance: OT ให้ pt เรียงลำดับปัญหา - การแก้ไขปัญหา 3 ข้อ พบว่า

1.กังวลว่าจะหายจากโรคนี้หรือเปล่า – ต้องรักษาโดยไปพบแพทย์และทานยาต่อไปเพื่อให้โรคนี้หายไป

2.จะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร – ต้องพยายามปล่อยวางและพยายามมองโลกในแง่บวก ต้องหางานอดิเรกทำเพื่อจะได้ไม่ให้คิดสิ่งที่ตัวเราเป็นอยู่

3.จะต้องกินยาไปอีกนานเท่าไหร่ – ไม่รู้...

•General Appearance (GA): pt คิดทบทวนตนเองได้ดี แต่จิตใจกังวลและย้ำคิดย้ำทำ เข้าใจว่าต้องทำอะไร แต่เบื่อง่ายและไม่อยากทำตามที่วางแผนไว้ ยังคิดปัญหาและการแก้ไขกว้างๆ แต่ไม่ค่อยได้จัดลำดับปัญหาและเตือนความคิดของตนเอง รู้สึกอยากให้มีคนอื่นเตือนมากกว่าเตือนตัวเอง

•Psychoanalysis –Complex

1. Past: ขาดความรักที่ได้จากครอบครัว, ให้ความรักกับคนอื่นมากไป, สนใจตัวเราน้อยไป, รักตัวเองกลางๆ, สนใจตนอื่นมากไป

2. Present: กังวลเกี่ยวกับเรื่องการนอนไม่หลับ, ไม่อยากรับโทรศัพท์ของใครเลย, ดูละครเกี่ยวกับเรื่องฆ่าตัวตายแล้วคิดถึงตัวเอง, ไม่ค่อยกล้าสบตาใครในตอนนี้, กังวลเรื่องเกี่ยวกับการกินยาอยู่คนเดียวแล้วคิดฟุ้งซ่าน

3. Future (tomorrow): คิดถึงเรื่องงานแล้วไม่อยากไปทำงาน, กังวลเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมงานและเพื่อนเก่าๆ

4. Intersection: ใส่ใจตัวเราน้อยไป

•SEIQOL หรือ Schedule for the Evaluation of Individual Quality of Life (อ้างอิงจาก O'Boyle C, McGee H, Hickey A, et al. Individual QOL in
patients undergoing hip replacement. Lancet 1992;339:1088-1091.)

–สุขภาพ 70/100 x 3/10 = 0.24

–ครอบครัว 90/100 x 2/10 = 0.18

–การงาน 60/100 x 2/10 = 0.12

–สิ่งแวดล้อม 60/100 x 1/10 = 0.06 ดูน้อยมาก ควรให้ pt ระบุให้ชัดเจน

–ความรัก 80/100 x 2/10 = 0.16

–รวม    0.76 หรือ 76% = ความคิดทบทวนตนเองด้านบวก OK

–อีก 24% น่าจะเป็นปัญหาความคิด (จิตใจ + สิ่งแวดล้อม) ด้านลบ

–pt ไม่ชอบแบบประเมินตนเองอันนี้เพราะจำกัดความคิดเพียง 5 มิติ และอยากทำแบบประเมินที่มี Rating scale ที่ละเอียดเช่น WHO-QoL –ผมวิเคราะห์ว่า pt คิดสับสนและไม่มีการลำดับความคิดจัดการจิตใจตนเอง

•Reprioritization of Performance: ผมให้ pt ประเมินคุณภาพชีวิตสากล หรือ WHO-QoL พบว่า ร่างกาย จิตใจ สัมพันธภาพทางสังคม และสิ่งแวดล้อม มีคุณภาพชีวิตกลางๆ โดยรวมคะแนนคุณภาพชีวิตดี (อ้างอิงแบบประเมินจาก สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล และคณะ. เปรียบเทียบแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกทุก 100 ตัวชี้วัด และ 26 ตัวชี้วัด, โรงพยาบาลสวนปรุง จังหวัดเชียงใหม่, 2540.)

จากนั้นผมให้ pt เรียงลำดับปัญหา - การแก้ไขปัญหา 3 ข้อ อีกครั้ง หลังจากแปลผลการประเมิน พบว่า

1.ระบุไม่ได้ว่าความคิดด้านลบต่อสิ่งแวดล้อมด้านใด – ต้องคิดให้น้อยลง คิดเชิงบวก (ความคิดเตือนตนเอง 76%)

2.เมื่อวิเคราะห์ว่าเบื่อสิ่งแวดล้อมโดยระบุกิจกรรม สถานที่ บุคคล เวลา – ต้องพยายามปรับเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมนั้นๆ เพื่อดำเนินชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข (ฝึกปรับความคิดเตือนตนเองจากข้อ 1 และ 3 มาบ้าง)

3.กังวลว่าจะหายจากโรคนี้หรือเปล่าและจะต้องกินยาไปอีกนานเท่าไหร่ – รู้ว่าต้องหากิจกรรมทำ และเขียนเตือนจัดการตนเอง (ปรับความคิดเชิงลบ 24% มาเตือนตนเองเชิงบวก)