ลูกรัก....
พ่อแม่ก็เหมือนกันทุกคน
คือ นอกจากจะไม่ต้องการให้ตัวเองลำบากแล้ว ก็ยังไม่ต้องการให้ลูกของตนต้องลำบากด้วย ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ต้องการให้ลูกตัวเองลำบากหรือยากจน แต่บางครั้งก็ทำให้ลูกต้องลำบากเหมือนกัน เพราะพ่อแม่นั้นไม่สามารถทำให้ลูกสบายได้ทุกอย่าง
แต่ลูกรู้ไว้อย่างหนึ่งว่า อันความลำบากนั้นมิใช่จะมีเพียงพิษร้ายทำให้คนเราทุกข์ยากอย่างเดียว หากมองในมุมกลับ ความดีหรือประโยชน์ของความลำบากก็พอมีอยู่ คือความลำบากทำให้คนเราแกร่งขึ้น ฉลาดขึ้น ทำให้คนเราคิดเป็น และทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ความลำบากสอนให้คนเราช่วยตัวเองเป็น เพราะต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
มีน้อยคนที่เขาได้ดิบได้ดีมาจากความลำบากโดยถือคติว่า "ยากไปก่อนแล้วจะสบายเมื่อปลายมือ" ตอนต้นเขาหกล้มหกลุกมา เหนื่อยยากมาจนสายตัวแทบขาด แต่พอลำบากนานเข้าก็มองเห็นลู่ทางที่จะทำให้สบาย เขาก็สบายได้จริงๆ ในเวลาต่อมา
ตรงกันข้าม หลายคนที่สบายมาตั้งแต่เกิด ไม่รู้จักความลำบาก พอมีเหตุทำให้ต้องลำบากขึ้นมาก็แทบจะเอาตัวไม่รอด ทำอะไรไม่เป็น จับอะไรไม่ถูก กว่าจะเอาตัวรอดได้ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดทีเดียว
ดังนั้น ลูกอย่าไปกลัวความลำบาก
ให้ถือว่าความลำบากเป็นครู เป็นกำไรชีวิต
และเป็นบทเรียนที่เราต้องจดจำ
ไม่หันเข้าไปหามันอีก
ลูกเอ๋ย.....
"พ่อแม่ไม่มีมรดกที่เป็นทรัพย์สินให้ลูก
หรือมีให้ก็มีไม่มากนัก
แต่ลูกก็ได้ลำแข้งและจิตใจไว้พร้อมแล้ว
ขอให้ลูกใช้ลำแข้งและจิตใจนั้นต่อสู้ไป
สู้งาน สู้ชีวิต หนักเอาเบาสู้
อย่าท้อแท้และอย่างอมืองอเท้า
หรือรอโชควาสนา
สักวันหนึ่งลูกก็จะผงาด
เป็นหนึ่งในจำนวนผู้มั่งคั่ง
ได้อย่างภาคภูมิใจ"
ข้อความทั้งหมดในบันทึกดีมาก