แม้ฟ้าและดินจะล่วงไป แต่ความรักของแม่ยังคงอยู่

  

    พูดเรื่องความรักอีกแล้ว ไม่ค่อยอยากพูดถึงเลย เดี๋ยวจะหาว่าเป็นโรคขาดความอบอุ่น.. แต่เรื่องความรักที่ฉันจะพูดถึงเป็นความรักระหว่างฉันกับลูก ซึ่งแต่เดิมนั้น ฉันไม่เคยมีลูก (บอกทำไม) ฉันนึกไม่ออกว่าถ้าฉันมีลูกฉันจะรักเขาได้อย่างไร เพราะฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันรักตัวเองหรือเปล่า

 

   ฉันเคยดูในหนังในละคร เวลาคนเขาคลอดลูก เมื่อคุณหมอนำลูกมาให้ แล้วเขามักจะร้องไห้ ฉันยังว่า เวอร์ ร้องทำไม มันน่าเศร้าตรงไหน  หรือยินดีอะไรกันหนักหนา

 

   แล้ววันที่ประสบกับตัวเองก็เกิดขึ้น  วันที่ฉันได้มีลูกเป็นของตัวเอง ฉันจำได้ว่า เมื่อคุณหมอนำเขามาให้ฉัน  ฉันก็ร้องไห้เหมือนกัน อารมณ์ตอนนั้นไม่รู้จะบรรยายอย่างไง มันบอกไม่ถูก  ลืมเจ็บลืมปวดหมด อยากกลับบ้านไปเลี้ยงเร็วๆ

 

   นี่ก็ถึงวันนั้นอีกแล้ว 18 ธันวาคม เป็นวันคล้ายวันเกิดลูกสาวคนดีของฉัน ซึ่งฉันเลี้ยงมาด้วยตัวเองจนเขาจะมีอายุครบ 13 ปี และจะกลายเป็นสาวน้อยของฉันแล้ว...

 

  น้องโฟนเกิดที่โรงพยาบาลแมคคอร์มิค ในจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อ  วันพุธที่ 18 ธันวาคม ปี 2539 เวลา 16.37 น.

 

   เริ่มแรกฉันตั้งชื่อเขาว่า ช่อผกา เพราะฉันชอบพิธีกรที่ชื่อช่อผกาเป็นที่สุด  แต่แล้วมานึกๆดูฉันอยากให้ลูกฉันมีหนึ่งเดียว ไม่อยากให้ทำซ้ำขึ้นมา ฉันจึงคิดว่า ตั้งชื่อให้เขาใหม่ดีกว่า

 

   สมัยนั้นโครงการหมู่บ้าน ขวัญเวียง ที่เชียงใหม่โหมโฆษณา ดังนั้นจะโด่งดังมาก ในวิทยุมันกรอกหูฉัน  เพราะฉันต้องเปิดสปอตตัวนี้ตลอดทั้งวัน...

 

     พอคิดเรื่องชื่อลูก คำว่าขวัญมันผุดขึ้นมาก่อน แล้วจะขวัญอะไรดีน่า  มันบังเอิญอีก มีนักกีฬาลูกครึ่งไทยอเมริกันโด่งดังมากตอนนั้น ชื่อ น้องลานนา....

 

    ฉันจึงนำสองคำมาผสมกัน   ขวัญลานนา  จึงเป็นชื่อ กิ๊ปเก๋ ของ น้องโฟน ตั้งแต่นั้นมา

 

    น้องโฟนเป็นเด็กมีพัฒนาการดี ถึงแม้จะคลอดก่อนกำหนด และน้ำหนักแรกคลอดต่ำแค่ 2.05 กิโลกรัม ต่ำกว่ามาตรฐานมาก เธอต้องอยู่ในตู้อบเมื่อแรกคลอด และไม่ได้กินนมแม่เลย...ฉันนึกว่าน้องโฟนจะต้องไม่แข็งแรงแน่ๆ...

 

    เปล่าเลยน้องโฟน ซน แก่น และเป็นเด็กที่อึด อดทน มากๆ ใจเกินร้อย ..ฉันไม่อยากจะเขียนบันทึกยกยอลูกสาวฉันมากนัก (เดี๋ยวจะเหลิง)

 

    ซึ่งฉันก็ไม่เคยคาดฝันว่าฉันจะมีลูกที่ดีอย่างเนี่ย ฉันเชื่อว่า  ลูกเป็นมงกุฎ ในชีวิตของฉัน มากกว่า เป็นทุกข์ เหมือนที่เราหลายๆคนคิดว่า ชีวิตคือทุกข์.พลอยไม่อยากมีลูกเพราะกลัวทุกข์

 

   แต่สำหรับฉันมันคือความรื่นรมย์   และความสดชื่น มันคือความชื่นบานในบ้าน ถ้าหากบ้านฉันขาดเด็กๆ  ฉันว่ามันเหมือนเจกันที่ไม่มีดอกไม้สีสดใสมาปักตกแต่ง   เพราะเจกันนั้นมันก็ไม่มีความหมายอะไรเลยคุณว่ามะ...