หลังจากที่ได้ทำ BAR (Before Action Review) แล้วนั้น กระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เริ่มด้วยการเชื้อเชิญ...อ.หมอสมพนธ์ ทัศนิยม อ.หมอวิศิษฏ์ สงวนวงศ์วาน และ อ.หมอไพโรจน์ บุญลักษณ์ มาร่วมแบ่งปันประสบการณ์การจัดตั้งเครือข่ายวิจัย...

จากที่ได้ร่วมเป็นคนหนึ่งที่นั่งฟัง..ฟังด้วยใจเบาเบา

ฟังเพื่อให้เห็นถึง... ความงดงามของการก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการเสียสละตนและทำประโยชน์ต่อสังคมและประเทศชาติ อันเป็นการทำที่มีเวลาเป็นสิ่งพิสูจน์ว่า "หนทางนี้" ได้ดำเนินมาต่อเนื่องและยาวนาน แม้ว่าจะเจอปัญหาและอุปสรรคมากมาย...

แต่เส้นทาง..นี้ก็ยังคงมีเรื่องราวที่นำมาบอกกล่าวกันได้จนถึง ณ วันนี้

อ.หมอสมพนธ์...ด้วยวัยที่ใกล้เกษียณ แต่ท่านก็ยังคงอาสาเข้ามาร่วมการทำงานขับเคลื่อนครั้งนี้ ท่านบอกเล่าว่า "การที่ให้นักวิจัยและเครือข่ายมาพบมาเจอกันบ่อยๆ นี้ ทำให้เกิดความเข้าใจกันและกัน ได้รู้จักกันมากขึ้น"...

งาน...สร้าง ค.ท.ค

เป็นคำกล่าว...ที่ท่านทำให้พวกเราต้องยิ้มและหัวเราะต่อคำย่อดังกล่าว...ซึ่งสักพักท่านก็ขยายความว่า ค.ท.ค. คือ "สร้างคนไทยครับ" เรียกเสียงหัวเราะอันเบิกบานได้ทั้งห้องประชุม...

แต่จริงๆ แล้วคำย่อดังกล่าวยังหมายถึง "คน ทีม และเครือข่าย"...ได้อีกด้วย

จากนั้น...อ.หมอวิศิษฏฺ์...ยังเสริมในประเด็นในเรื่องที่ว่าในการจัดตั้งเครือข่ายนั้น "คน เป้าหมาย และความมุ่งมั่น" เป็นสิ่งสำคัญที่เป็นตัวผลักดัน ไปสู่การทำตามเป้าหมายนั้นได้สำเร็จ...

เส้นทาง...การขับเคลื่อนของ อ.หมอวิศิษฏ์ ทำให้ข้าพเจ้ามองเห็น "แม้ทำคนเดียวก็ยังมุ่งมั่นทำ"...แม้คนอื่นจะเลิกทำไปแล้ว แต่หากว่าเรายังมุ่งมั่น เราก็จะยังสามารถก้าวเดินต่อไปได้...

และตอนท้าย...เป็นการพูดคุยด้วยใจที่เบิกบานของ อ.หมอไพโรจน์ จากโรงพยาบาลหาดใหญ่...

ล้มๆ ลุกๆ...กว่าจะออกเดิน"

ความไม่ท้อถอย...ความเชื่อและกระบวนการเรียนรู้ ทำให้มีการปรับกระบวนท่าอยู่หลายท่าเหมือนกัน...ที่จะนำพาให้เครือข่ายวิจัยนี้ดำรงอยู่ได้ ความยืดหยุ่น เป็นหัวใจสำคัญที่ อ.หมอไพโรจน์นำทางในการทำงานนี้...

อ.หมอไพโรจน์ยังมองเสริมเพิ่มเข้ามาอีกว่า...

R2R นั้นน่ะ...ช่วยทำให้วิจัย Sofe ลงในหัวใจของผู้คน...

แต่แม้จะ sofe แต่นั่นน่ะก็ไม่ได้ทำให้เกิดความผิดเพี้ยนใน ความถูกต้องของระเบียบวิธีวิจัยเป็นแน่แท้...

บรรยากาศ ช่วงเช้า...แม้ว่าจะล่วงเลยเวลาไปเที่ยงครึ่งแล้ว

แต่ทุกคนยังตรึง...อยู่ ณ ที่นั่งเพื่อนั่งฟัง...เรื่องราวที่มีการแบ่งปัน

และเป็นการนั่งฟัง...ด้วยลมหายใจที่มีอยู่แบบ "หายใจเข้าสบาย...หายใจออกสบาย"