สวัสดีค่ะ...
น้ำชาส่งนักเรียนเข้าแข่งขันเล่านิทานคุณธรรมได้รับเหรียญทองนะคะ ส่งมาให้ดูกันค่ะแต่เรื่องนี้ได้เหรียญทองระดับเขตนะคะ เรื่องที่ได้เหรียญทองระดับภูมิภาคยังเรียบเรียงอยู่นะคะ ตามที่สอนนักเรียนเล่านิทานมามีข้อเสนอแนะคือนิทานที่คัดลอกมาควรเรียบเรียงใหม่เป็นภาษาของเราเองและใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องนะคะ จากที่ได้ฟังข้อเสนอแนะของกรรมการท่านแนะนำว่าบางโรงเรียนพูดได้ดีมาก ๆ แต่ใช้ภาษาไม่เหมาะสม เช่น โอเคค่ะ แอ๊บแบ๊ว เริ้ดค่ะ ฯลฯ คำเหล่านี้ไม่ควรมีในนิทานที่นำไปเล่า น้ำชาเองก็ทำได้แค่เหรียญทองอันดับที่ 5 จาก 61 เขตในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ได้เป็นหนึ่งหรอกนะคะแต่ก็แบ่งปันกันตามวิสัยคน Gotoknow บ้านเดียวกันค่ะ ติชมด้วยนะคะ
เรียน คณะกรรมการที่เคารพ และสวัสดีท่านผู้ฟังทุกท่าน ดิฉัน เด็กหญิงXXXนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนXXX จะมาเล่านิทานคุณธรรมเรื่อง
กองฟืนเท่าภูเขาก็ไม่อาจทดแทนคุณมารดาขอเชิญรับฟังได้ ณ บัดนี้
กาลครั้งหนึ่ง ณ หมู่บ้านชนบทอันไกลแสนไกล มีครอบครัวเล็กๆอาศัยอยู่ริมเชิงเขา พ่อมีอาชีพเก็บฟืนไปขายที่ตลาดทุกๆเช้า แม่ทำงานบ้าน ส่วนลูกชายอยู่ในวัยหนุ่มเป็นคนเกียจคร้านไม่ยอมช่วยการงานพ่อแม่ พอถึงเวลาอาหารก็เอะอะโวยวายโมโหหิว
“หิวข้าวโว้ย ! แม่ๆๆๆๆๆๆๆ ทำกับข้าวให้กินด้วย แม่หุงข้าวหรือยัง ผมหิว”
“แม่ ๆ ๆ ๆ หุงข้าวหรือยัง ได้ยินไหมผมหิว หิวโว้ย ๆๆๆๆๆ” แม่พูดว่า “ข้าวก็อยู่ในถัง น้ำก็อยู่ในตุ่ม หม้อก็อยู่ข้างฝา ลูกก็ช่วยแม่หุงหาบ้างสิ” ไม่มีคำตอบจากลูก แต่ความหิวยังไม่หายไป และความโมโหก็รุนแรงขึ้น
อยู่มาวันหนึ่งขณะที่พ่อไปเก็บฟืนถูกสัตว์ป่าทำร้ายจนเสียชีวิต แล้วแม่ก็ต้องทำงานทุกอย่างแทนพ่อ ทั้งเก็บฟืนและยังต้องทำงานบ้าน “โอ้ย ฟืนท่อนนี้หนักเหลือเกิน ลูกเอ๋ยช่วยแม่ทีเถิด” ลูกชายยังไม่สำนึก ยังคงเกียจคร้าน และใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าไปวันๆ ภาระของแม่นั้นหนักหนานัก และด้วยวัยที่ชราแล้ว จึงล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา เมื่อลูกชายกลับมาพบว่าแม่นอนไอเป็นเลือด เขาตกใจมาก “แม่ แม่เป็นอะไร” “ลูกเอ๋ยแม่เจ็บ แม่ปวด วันนี้คงจะได้เห็นหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ลูกรักของแม่ ถ้าแม่ตายจากไปให้ลูกดูแลตัวเองให้ดีนะ แม่ห่วงลูกยิ่งนัก แม่รักลูกยิ่งนัก “โธ่ แม่จ๋า ฉันขอโทษ ฉันมันเลวจริง ๆ เลวอย่างไรแม่ก็ยังรักฉัน” แล้วแม่ก็จากไป
ฝ่ายลูกชายรู้สึกเสียใจมาก เกิดความสำนึกผิด เขาตื่นแต่เช้าเดินทางไปป่าเก็บฟืนแล้วนำมากองไว้ แล้วก็เดินเข้าป่าไปเก็บฟืนกลับมากองไว้อีกทำอย่างนี้ซ้ำๆ ๆ ๆ จนกองฟืนสูงเท่าภูเขาลูกใหญ่ เพื่อหวังจะทดแทนความเกียจคร้าน ที่ผ่านมาแต่ก็ไม่ได้ทำให้แม่ฟื้นขึ้นมาได้ เขาได้แต่เสียใจ
มาขอบคุณที่อ่านค่ะ
แวะมาอ่านนิทานคุณธรรมค่ะ
ยังดีที่เขากลับตัวกลับใจ....แม้จะไม่มีแม่แล้ว
(^___^)
ได้อ่านนิทานก่อนนอน ดีเหมือนกัน
คุณครูเก่ง เด็กเก่ง น่าภูมิใจ