แล้ววันที่ผมต้องลงสนามก็มาถึง
หลังจากการคยั้นคยอของ ดร.วัฒนา ล่วงลือ มานานหลายเดือน
ท่านพยายามจะบอกว่านี่เป็นการออกกำลังกายที่ดีที่สุด
ลงสนามก็อล์ฟครั้งแรกของผมเมื่อวันที่ 9 ธค.2552 นี้เองที่สนามค่ายภาณุรังสี จ.ราชบุรี
มีป.ท้องถิ่น อ.ปากท่อ, คุณกรณ์เอก อดีตพนักงานสยามคร๊าฟ แกนนำชุมชนจ.ราชบุรี และเป็นอดีตรองนายก อบต.หนองโพ, ดร.วัฒนา และก็ผม
มี พ.อ.อีกคนมาร่วมก๊วนภายหลัง
เราประชุมงานที่ปรึกษาจังหวัดราชบุรีเสร็จเที่ยง ทานข้าวแล้ว ราว 14.00 น.ก็เริ่มลุยเลย มาจบหลุมที่ 17 ราว 6 โมงเย็น เริ่มมืดแล้ว ก็ต้องรีบจบ ยอมทิ้งหลุม 18
ผมนะครับ ไม่เป็นสักอย่าง พี่สรวุฒิ บุญประสิทธิ์เคยพาหวดสนามไดรฟ์สองครั้งมั้ง ดร.วัฒนา เคยชวนไดรฟ์อีก 2 ครั้ง ออกรอบจริงๆ นะไม่เคยหรอกครับ
นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ
คนอื่นเขามืออาชีพทั้งนั้น ผมตีเล่นตามแฟร์เวย์ไปเรื่อย แคดดี้เป็นครูคอยจับ คอยบอก คอยแนะนำตลอด คนอื่นๆคอยช่วยแนะนำการจับ การตี คอยประกบผมเป็นระยะ แต่แคดดี้ประจำตัว คือครูประจำตัวผมเลยทีเดียว
ผมใช้วิธีตีนำพวกเขาไปก่อนนะครับ แล้วค่อยไปพัดลงหลุมพร้อม ๆ กัน ก็มันดีครับ
ตลอดทางผมถูกสอนว่า เวลาตีอย่าขยับตัว ไหล่ต้องนิ่ง อย่าไปมองหลุม ต้องมองลูก ต้องตีช้อนลูก ฝึกวงก่อนตี
ตียอดหญ้าให้ได้ มือซ้ายต้องนำ อย่าใช้มือขวาตี อย่าตีแบบโปโลสิ มือจับไม่ถูกหลัก ทำให้ถูกหลักเสียก่อน ฯลฯ
ผิดอีกแล้ว สอนไม่จำ 555555
บางทีเราก็รู้สึกอายบ้างนะครับ ว่าทำไมเราทำไม่ถูกเอาเสียเลย
ผมคิดว่าบางทีเราก็ไม่รู้ตัวว่าเราผิด เราแยกไม่ออกว่าผิดตรงไหน
คนที่เขาละเอียดเขาจะรู้ มองออก
มันเหมือนตอนขึ้นเวทีพูดหรือการบรรยาย การสอนหนังสือ
ผมเข้าใจเลยว่า มิน่าเล่า เวลาผมบอกใครต่อใครว่าต้องพูดอย่างนี้ อย่าพูดอย่างนั้น มันมองไม่เห็นตัวเองนะครับ
ไม่รู้ว่ามันไม่ถูกตรงไหน
ผมพยายามจะบอกว่ากลุ่มสัมพันธ์ มันสดุดตรงไหน ไม่เป็นระบบอย่างไร ไม่ต่อเนื่องอย่างไร ติดขัดอย่างไร แต่ก็ดูเหมือนว่าคนที่ผมบอก ไม่ค่อยจะเข้าใจ บางคนอาจจะไม่ชอบด้วยซ้ำที่เราไปจ้ำจี้มาก
เหมือนผมถูกสอนตอนตีก็อล์ฟเปี๊ยบเลยครับ
สงสัยต้องสักสิบรอบอย่างที่ อ.สุเทพไชยขันธ์ เคยบอกผมเรื่องของการถอดบทเรียนกระมัง
อย่างไรก็ต้องขอบคุณ อ.ประดิษฐ์ เมฆรัตน์ ที่นำถุงก็อล์ฟมามอบให้ผม ผมได้ใช้ประโยชน์แล้วครับ
ศักดิ์ ประสานดี
