ที่บ้านมีสุนัขหรือเรียกกันติดปากว่า "หมา" อยู่ 4 ตัว ชื่อ ส้มโอ ละมุด ลำไย และลองกอง ซึ่งล้วนเป็นหมาลูกผสมหน้าตาน่ารักแตกต่างกันไป เจ้าหมาเหล่านี้เดิมทีเป็นของน้องสาว เจ้าตัวได้บรรจุเป็นครูอยู่ต่างอำเภอเลยเลี้ยงหมาไว้เป็นเพื่อน(ด้วยอุปนิสัยที่คล้ายคลึงกัน--->คุยกันเข้าใจ) แต่ต่อมาขอย้ายกลับภูมิลำเนาเลยหอบหิ้วกลับมาด้วย ประกอบกับน้องสาวเพิ่งคลอดลูกคนแรกหมาดๆ เจ้าหมาพวกนี้เลย ... หัวเน่า...ไปตามระเบียบ
เนื่องจากบ้านอยู่ติดถนนก็เลยพยายามทำคอกขังหมาไว้หลังบ้าน แต่ขังยังไงๆ ก็หลุดออกมาจนได้อยู่เสมอ โดยเฉพาะเจ้าลำไยซึ่งมีขาที่แข็งแรงกว่าใคร จนเรายอมที่จะปล่อยลำไยไว้หน้าบ้าน คอยไล่เห่ารถและคนที่สัญจรไปมาบนท้องถนน ซึ่งก็ยังพอทนกันได้ เรื่องมันเป็นเรื่องขึ้นมาก็ไอ้วันที่คอกแตก...หมากระจาย ออกมายั้วเยี้ยกันหน้าบ้าน ความคึกคะนองก็ทวีขึ้น แถมยังมี "เจ้าวัด" ซึ่งเป็นหมาวัดมาร่วมก๊วนด้วยอีก หมาพวกนี้เกิดอาการไม่กลัวใครกันเลยทีเดียว ตอนแรกเจ้าลำไยแค่ไล่เห่ารถ พอมันมีพวกเท่านั้นแหละ มันไล่ต้อนรถกันเลยทีเดียว มีดักหน้าดักหลังกันอุตลุด ไม่ว่าเวลาไหน โดยเฉพาะกลางคืนจะไปก่อวีรกรรมซ่าส์... นอกจากไล่ต้อนคนไปกรีดยางแล้วก็ยังไปกินไก่ชาวบ้านกันอีก พอรุ่งเช้าผู้เสียหายบ้างก็มาฟ้องร้อง บ้างก็มาขู่ฆ่า อาฆาต ... เฮ้อ... มันจะกลายเป็นลูกชิ้นหมาซะวันไหนน้อ...
แฟชั่นปลอกคอหมา เลยฮิตกันในช่วงนั้น ตามคำแนะนำของผู้หวังดีว่าให้หาอะไรหนักๆ มาถ่วงคอเพื่อให้เจ้าหมาซ่าส์วิ่งลำบากขึ้น ... เริ่มจากไม้แขวนเสื้อ...เอาไม่อยู่ มาจนเป็นรองเท้า ... จนกระทั่งตอนนี้...สะเตอรถมอ'ไซค์ .... ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...มันยังวิ่งกันกระจาย ... นี่แหละน้า...เรื่อง หมาๆ (คนมาอ่านกันทำไมล่ะเนี่ย)
