ขอบคุณพี่แจ๋วที่ทำให้ได้คิด...

 

 

บทเรียนประจำวัน

 

สืบเนื่องจากบันทึก เล่าเรื่องคนธรรมดา...พ่อ กัลยาณมิตรเข้ามาอ่านและคอมเม้นท์ ทำให้คิดต่อ....มากมาย...

  • สวัสดีค่ะน้อง P คนไม่มีราก
  • เป็นเรื่องพ่อที่กินใจพี่แจ๋วมากพอควรทีเดียว
  • คุณพ่อของพี่แจ๋วเป็นตำรวจชั้นผู้น้อย...ฐานะยากจน แม่พี่แจ๋วต้องช่วยทำงานทุกอย่างเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว
  • พี่แจ๋วในวัยเด็กมองพ่อด้วยความน้อยใจเมื่อเทียบพ่อกับตำรวจหนุ่ม ๆ ที่มีรถขับ ลูกเมียมีทองใส่เส้นใหญ่ ๆ แต่แม่เราอย่าว่าแต่ทองเลย เย็นนี้จะมีกับข้าวอะไรให้ลูกกิน แม่ยังไม่มีคำตอบเลย
  • เมื่อค่อยเติบโต เรียนรู้ประสบการณ์มากขึ้น จึงรู้ว่าพ่อไม่เคยรับของกำนัลจากใคร พ่อไม่เคยไปตั้งด่าน พ่อไม่เคยมีของกำนัลไปให้เจ้านาย...พ่อปฏิบัติหน้าที่ในความรับผิดชอบไม่ขาดตกบกพร่อง...รับแต่เงินเดือนซึ่งน้อยนิดสำหรับครอบครัวพ่อแม่และลูกอีกสี่คน
  • กว่าจะเข้าใจพ่อ ก็เกือบสายไป...
  • พ่อพี่แจ๋วจากไปสิบสามปีแล้วค่ะ
  • อยากขอโทษและบอกรักพ่อให้เต็มปากเต็มคำสักครั้งหนึ่ง...ก็สายเกินไปเสียแล้ว
  • จึงได้แต่เฝ้าสั่งสอนลูกหลาน ลูกศิษย์ ให้เห็นถึงพระคุณของพ่อแม่...
  • ซึ่งพี่แจ๋วก็คิดว่าดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย
  • เข้ามาอ่านบันทึกของน้องทีไร...ก็ได้การบ้านติดกลับไปทุกที
  • เพื่อพัฒนาความคิดค่ะ
  • คิดถึงเสมอค่ะ...

 

   ได้คิดว่า....

 

บอกตัวเองอย่างมั่นคงว่า...

เราไม่ควรเสียใจกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว 

แต่จงเสียใจกับสิ่งดี ๆ ที่ยังไม่ได้ทำ...

 

     ขอบคุณพี่แจ๋วมาก ๆ ค่ะ

                   (^___^)