พ่อของลูก หรือ ลูกของพ่อ ดีหนอ
เมื่อแรกเกิดลูกมองจมูกของพ่อเป็นอะไรที่คล้ายหัวนมแม่ ยามแม่ให้นมลูกหรืออย่างไร
ลูกจึงอม ดูด และ อม ดูดจมูกของพ่อทุกครั้งที่ีพ่ออุ้มลูก เป็นเวลาหลาย ๆ เดือน จวบจนจวน ๆ หนึ่งขวบที่ลูกหย่านมแม่ ลูกจึงเลิกกิจวัตรนี้
ลูกชอบให้พ่ออุ้ม แล้วแกว่งไปมาเบา ๆ ใต้แอร์คอนดิชั่น เป็นเวลาสั้นบ้างยาวบ้าง บางคืน(หลายคืนอยู่นะ) นับเป็นชั่วโมงเกือบจะได้ ในบางคืนที่ลูกหลับยาก
เพลงข้องจิต ที่พ่อร้องกล่อม จนวันหนึ่งลูกก็ร้องออกมาเป็นเพลงนี้ได้ ไม่ผิดคีย์
ยามพ่อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ หนังสือจิปาถะ ลูกก็ป้วนเปี้ยนและทำท่าอ่านไปกับพ่อด้วย
จวบจนพ่อวานให้แม่ ช่วยอ่านวิทยานิพนธ์อันแสนยากสำหรับแม่ แม่อ่านไม่รู้เรื่อง
เป็นเรื่องเกี่ยวกับ Management หรือ Leaderships organization อะไรแบบนี้ ลูกอยากรู้อยากเห็น เอาไปอ่านแถมแสดงความคิดเห็นว่า
“พ่อ พ่อ พ่อ พ่อเขียนยาวไปนะพ่อ”
เป็นที่ฮาของแม่ และแม่ใช้แซวพ่ออยู่เป็นประจำ
เมื่อลูกเติบโต
เริ่มต้นจากการต่อต้าน การไม่ให้ความร่วมมือของแม่ ที่มีต่อพ่อ
เพราะพ่อเสนอแนวคิดว่า พ่อแม่ไม่ได้อยู่ค้ำฟ้า
พ่อจึงอยากสนับสนุนให้ลูกเติบโตแบบ สุภาพบุรุษ แบบแข็งแกร่ง เข้มแข็ง มีวินัย ปรับตัวเข้ากับเพื่อน ๆ และสังคมหน่วยย่อย
พ่ออยากส่งลูกไปฝึก เช่นเข้าเรียนโรงเรียนประจำ
พ่อค่อย ๆ พูดคุย คุยกับลูกแบบผู้ใหญ่
จนลูกเองเป็นผู้ตัดสินใจ
แรก ๆ ลูกก็มีรวน งอแง คิดถึงบ้าน
มาถึงวันนี้
ลูกของแม่ ของพ่อเติบโตทางความคิดขึ้นมาก
“แม่ครับ ถ้าลูกคิดถึงบ้าน ลูกก็จะคิดว่า ลูกมาอยู่ที่นี่นานแล้ว ควรปรับตัวได้แล้ว และโรงเรียนก็มีเพื่อน มีอะไร ๆ ให้ทำเยอะ”
“และลูกก็ได้อ่านหนังสือที่ลูกอยากอ่าน แม่รู้มั้ย โรงเรียนมีหนังสือมาก มาก พอ ๆ กับของบ้านเราเลยล่ะ”
"แม่ แม่ แม่ อยู่ห่าง ๆ ก็จะได้ดีใจวันพบกันไงครับ"
.........
นี่คือส่วนหนึ่งที่แม่ภูมิใจในตัวลูก
ไม่นับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ยิ่งใหญ่ ในความรู้สึกแม่
เช่นลูกมีน้ำใจต่อเพื่อน ๆ
ลูกรับเป็นคนหาวัสดุทดลองวิทยาศาสตร์ เพราะลูกกลัวเพื่อนลืม
ลูกโทรหาแม่ พูดคุยสั้น ๆ เท่าที่มีธุระ แล้วลูกบอกว่า มีเพื่อนต่อคิวอีกยาวครับ
ลูกพับผ้าห่ม จัดหาเสื้อผ้า ดูแลตัวเอง แถมจัดจานข้าวให้แม่เวลามื้ออาหาร
สิ่งยิ่งใหญ่เหนือสุดที่แม่เพิ่งได้ยินเมื่อสักเดี๋ยวก็คือ
"แม่ครับ พ่อไม่อยู่ (ไปทำงานต่างประเทศ) แม่เขียนอะไร ๆ ให้พ่อแทนลูกหน่อยนะครับ"
"พ่อกลับมา พ่อจะได้ surprise"
"แล้วลูกจะฝากอะไรบ้างหรือเปล่า"
ลูกก็มาพิมพ์คีย์บอร์ด(รัว)ว่า
That’s what Dad are for.
<3 <3 <3
ขอโชว์ ค่ะ
เบอร์ห้่า ค่ะ
(ยอมรับ)
แถมอีกรูป นะคะ
ไว้ต้อนรับคุณพ่อ
น้องโตขึ้นเยอะเลยจากรูปที่เคยเห็น วันนั้นเห็นเด็กที่โรงเรียนเขาออกทีวีเป่าปี่สก็อต ไม่รู้ว่าน้องภูหัดด้วยหรือเปล่า เป็นที่เดียวในเมืองไทยเลยมั้งที่มีสอน แล้วถ้าจำไม่ผิดก็มีสอนรักบี้ด้วย โอกาสดี น่าฝึก ฝากบอกว่าน้ามีเพื่อนเป็นรุ่นพี่ (รุ่นน้า - - " ) น้องภูด้วยนะ
Little Jazz น้องซาน
ตอนนี้น้องเขาเรียนเปียโนค่ะ
โตกว่านี้ถึงจะเรียนปี่สก็อต
น้องเล่าว่า วงของโรงเรียน เป็นวงปี่สก็อตที่มีชื่อเสียงมาก
ขอบคุณค่ะ
น้องทีมล่ะคะ คงโตขึ้นมาก ๆ แล้วเหมือนกัน
(พี่ชอบที่น้องเรียกเขาว่า ลูกหมา
พี่เรียกลูกว่า เด็กชายหมา..ประจำ..อิ อิ เช่นกัน)
ลืมบอกอีกหน่อยว่า ข้างบนคือเพลงที่ลูกชอบเล่นเปียโน(ฝึก) ค่ะ
6.
PoOmDeE ขอบคุณค่ะ
พ่อ-ลูกคู่นี้ เขามีอะไร ๆ หลายอย่างคล้าย ๆ กันราวกับคู่แฝดแน่ะ ค่ะ
เช่น ชอบเพลงเดียวกัน
ชอบกับข้าวเหมือนกัน
ชอบแซวแม่ ด้วยถ้อยคำคล้าย ๆ กัน
......
น่ารักมากมายค่ะพี่หมอเล็ก ชอบจังน้องภู
... แม่ แม่ แม่ อยู่ห่าง ๆ ก็จะได้ดีใจวันพบกัน ...
อิ่มเอม อบอุ่น กับรักในครอบครัวนะคะ
poo
บางทีมีแอบงอแง อยู่บ้างค่ะ
แต่วันนี้ดีจังค่ะ ทำอาหารให้พ่อแม่กินได้แล้ว ที่นี่ ค่ะ
เป็นน้ำสลัดที่เข้าท่าเชียวค่ะ
That’s what Dad are for.
That's what Mom are for.
That's what books are for.
And That's what freind are for .
คือคำพูด และเพลงที่เป็นดั่งเพลงประจำครอบครัวเรา ค่ะ
เมื่อคิดถึงวันแม่ ก็อดคิดถึงวันพ่อไม่ได้
มาใส่รูป พ่อลูก ไว้ด้วย
เรียนอาจารย์ ซาบซึ่ง ครอบครัว คุณภาพชีวิตที่ดี
วันก่อนประชุมศูนย์พัฒนาครอบครัว มีการหยิบยกการล่มสลายของครอบครัว
กล่าวถึงพ่อแม่ไม่มีเวลา / เศรษกิจครอบครัว ที่สำคัญคือมีวาทะกรรมที่น่าสนใจว่า "แม่ถึงอย่างก็ยังคงความเป็นแม่ แต่ผัวของแม่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นพ่อของลูกเสมอไป"......น่าคิดในสังคมไร้คุณภาพชีวิต