มีดกุรข่าคู่กายผม เป็นมีดพกขนาดสั้น ด้ามเป็นไม้ ซึ่งแกนเป็นเหล็กชิ้นเดียวกับตัวมีด คมมีดห้อยลง จับกระชับมือ ให้น้ำหนักดีครับ แม้เล่มไม่ใหญ่มากแต่ก็ฟันไม้ได้ดีไม่แพ้มีดอีโต้หรืออีเหน็บเลยครับ

   คืนแรกในป่า...

   ท่านผู้เฒ่า.... เปิดวงพูดคุยรอบกองไฟ มีทั้งเรื่องอำ เรื่องโป๊เปลือย กระทั่งสาระดี ๆ

   เรื่องนึงที่ท่านผู้เฒ่าแบ่งปันในวงคือการเลือกมีดคู่กาย

   ท่านผู้เฒ่ามีตำราในการเลือกมีดว่า

   นำมีดที่เลือกมาวัดขนาด โดยใช้นิ้วหัวแม่มือขวาวางทาบที่ปลายด้านคมมีดแล้วท่องคำว่า “นะชัย” จากนั้นนำนิ้วโป้งซ้ายมาทาบกับด้านคมมีดบริเวณนิ้วโป้งขวา คะเนให้โคนเล็บนิ้วซ้ายตรงกับปลายเล็บนิ้วขวา แล้วท่องคำ “ไพรนิรันดร์” แล้วยกนิ้วโป้งขวาออกนำมาวางทาบกับด้านคมมีดต่อจากนิ้วโป้งซ้าย ท่องคำ “สุวรรณลาภ”

   จากนั้นก็นำนิ้วโป้งซ้ายทำแบบเดียวกัน สลับไปกับนิ้วโป้งขวา ทำไปจนสุดถึงโคนคมมีด สำหรับคาถาที่จะท่องต่อจาก “สุวรรณลาภ” คือ “ปราบทุกทิศ – ฤทธิเดช – เกศกษัตรย์ – พลัดมารดร – จรจากไกล” เมื่อท่องจนจบแล้วการวางทาบนิ้วโป้งยังไม่ถึงโคนคมมีด ก็ให้เริ่มท่องใหม่ตั้งแต่ “นะชัย – ไพรนิรันดร์ – สุวรรณลาภ... ไปจนถึง จรจากไกล” หากยังไม่ถึงโคนอีกก็เริ่มท่องคาถาอีกจนกระทั่งนิ้วโป้งไปถึงปลายคมมีด แล้วดูว่าท่องตรงกับคาถาคำใด ซึ่งแต่ละคำมีความหมายดังนี้

   (๑) นะชัย คือ มีดแห่งชัยชนะ 
   (๒) ไพรนิรันดร์ คือ มีดพราน
   (๓) สุวรรณลาภ คือ มีดหมอ มีดนำโชค
   (๔) ปราบทุกทิศ คือ มีดนักรบ 
   (๕) ฤทธิเดช คือ มีดมีอำนาจ มีดศักดิ์สิทธิ์
   (๖) เกศกษัตรย์ คือ มีดผู้นำ มีดหัวหน้า
   (๗) พลัดมารดร คือ มีดแห่งสูญเสีย  
   (๘) จรจากไกล คือ มีดแห่งการพลัดพราก

   มีดที่ดีคือมีดที่มีลักษณะที่ (๑) – (๖) ส่วนลักษณะที่ (๗) และ (๘) เป็นมีดที่มีลักษณะไม่ดีกับเจ้าของ ไม่ควรครอบครอง ท่าผู้เฒ่าบอกว่าถึงงดงามเพียงไรก็ต้องสละออกไป

   ผมได้นำมีดติดตัวเข้าป่าไปด้วย

   มีดเล่มนี้ผมซื้อมาจากเนปาล เรียกว่า “มัดกุรข่า”

   กรุข่าเป็นชนเผ่านึงของเนปาล เป็นชนเผ่าที่มีความเชี่ยวชาญในการรบ จึงมักไปเป็นทหารรับจ้างรบตามสมรภูมิต่าง ๆ (คุณหมอ นพ.วัลลภ พรเรืองวงศ์ ได้เขียนเรื่องราวของทหารกุรข่าอย่างน่าสนใจที่  ทหารกูรข่า รายได้หลักของเนปาล)


ทหารกุรข่า
(ภาพจาก  http://www.khonkaenlink.info/upload/uploads/6af9d7b835.jpg)


   อาวุธประจำกายของทหารกรุข่า คือมีด “Khukuri” แต่แวดวงคนชอบมีจะเรียกว่า “มีดกุรข่า”


มีดกุรข่า (ภาพจาก http://www.trekkingthai.com/webboard/gear/0585-2.jpg)


   มีดกุรข่าเป็นมีดประจำตัวเด็กผู้ชายชาวกรุข่า เด็ก ๆ จะได้รับการฝึกให้มีความเชี่ยวชาญในการใช้มีด ว่ากันว่าเมื่อทหารกรุข่าดึงมีดออกมาจากฝักก็ต้องสังเวยด้วยเลือดเสมอไป

   ผมซื้อมีดกุรข่าที่กาฐมันฑุ เมืองหลวงเนปาล ผมเลือกซื้อมีดแบบที่เอาไว้ใช้งาน มิใช่แบบเป็นของฝาก ราคาจึงค่อนข้างแพงกว่ามีดที่ทำเป็นของฝากหลายเท่าตัว ราคาหลายพันบาทครับ

   ค่ำสันนั้นผมนั่งทาบนื้วโป้งไปบนคมมีดและท่องคาถาไปคู่กัน ก็อดใจสั่นขวัญแขวนมิได้ เพราะกลัวจะไปตกคำว่า พลัดมารดร และ จรจากไกล ตามตำราแล้วต้องสละออกไป

   โชคดีที่ตกคำว่า “สุวรรณลาภ” มีดกุรข่านี้จึงเป็นมีดหมอ และนำโชคครับ

   มีดกุรข่าคู่กายผม เป็นมีดพกขนาดสั้น ด้ามเป็นไม้ ซึ่งแกนเป็นเหล็กชิ้นเดียวกับตัวมีด คมมีดห้อยลง จับกระชับมือ ให้น้ำหนักดีครับ แม้เล่มไม่ใหญ่มากแต่ก็ฟันไม้ได้ดีไม่แพ้มีดอีโต้หรืออีเหน็บเลยครับ

   สำหรับบักซากี้ นั้นใช้มีดอีเหน็บครับ เป็นมีของชาวบ้านชาวไทย ใช้กันทั้งภาคอีสาน เหนือ และใต้

   มีดอีเหน็บของซากี้ทำจากแหนบรถยนต์ ยาวศอกกว่า ซากี้เก็บไว้ในฝักที่ถักจากหวาย มองดูซากี้เหน็บฝักมีดอีเหน็บแล้วดู “บ้าน ๆ” ดีครับ