ผมเคยพาเพื่อนฝรั่งไปกินก้อยกุ้ง  แล้วอธิบายให้เขาฟังว่าเขาจะใส่ในชามมาวาง โดยปิดฝามา ถ้าเปิดฝาออกกุ้งมันจะเต้นให้เก็บกินได้ 

เขาก็คงจะพาซื่อ เขาก็นั่งจ้องคอยกินแต่ตัวที่มันเต้นจริงๆ

พอมาถึงวันนี้ คิดไปอีกมุมหนึ่ง คิดสงสาร กลัวบาป  แค่หนามทิ่มนิ้วเรานิดเดียวก็จะเป็นจะตายแล้ว    เขาคงแสบคงปวด จนกระโดดเพื่อหนีตาย ก็ดันมีคนบาปเก็บกินซะอีก

ปลานึ่งซีอิ๊ว ปลานึ่งบ๊วยทั้งหลาย  เอาเขามานอนลืมตาดูเราอยู่บนจานตาละห้อย  เราก็กินเขาเข้าไป จิตใจมนุษย์ทำด้วยอะไร ร้ายจัง